ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਸੀਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦੁਮਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ । ਸ ਤ੍ਵਮਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਤੇ ਦੇਵੈਰਿਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਦਿਕੈਰਪਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੇਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਭਂਤੇऽਭਿਮਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵੇऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਰਪ੍ਰਦਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਰਹਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਦਾ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਕਿਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਮਦਨਾਂਤਕਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਰਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਟਿਲੋ ਭਸ੍ਮਧੂਸਰਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਾ ਬਣਾਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਕਿਂ ਵਾ ਜਪਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ । ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਯਦਾ ਤੇऽਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਜਪ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਨੇਦਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਕਥਿਤਂ ਗੋਪਨੀਯਮਿਦਂ ਮਮ । ਕਿਂਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਸਿ ਮੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।
ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਯੁਗੇ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਯੋऽਖਿਲਾਃ । ਯਜਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵੈਕਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਫ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਸਨ, ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਾਣਕੇ।
ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਮੈਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕੀਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਯਾਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਵੀ ਤੇ ਆਤਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ।
ਤੇ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਨਾਮਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਮਨ੍ਮੁਖਾਦਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਬਹਿਰ੍ਮੁਖਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੈਃ ਪੁਰਾਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਂਤੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਚੇਤਸਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕਿਂ ਤਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਕਿ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਮਖੈਃ । ਵਾਰਾਣਸੀਪ੍ਰਯਾਗਾਦਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਤੁਲਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗੇ ਯੱਗ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ,
ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਭਿਃ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੈਰ੍ਵੇਦਪਾਠਾਦਿਭਿਰ੍ਜਪੈਃ । ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨਿਯਮੈਰ੍ਯਮੈਰ੍ਭੂਤਦਯਾਦਿਭਿਃ
ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰੀ ਕਰਮ, ਵੇਦ ਪਾਠ, ਉਗਰੇ ਤਪ, ਨਿਯਮ, ਯਮ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ,
ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੈਃ ਸੇਵ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਾਦਿਭਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਰਿਤੈਰ੍ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਹੀ ਚਲਣ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ,
ਨ ਯਾਂਤਿ ਤਤ੍ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ—ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਅਨਨ੍ਯਗਤਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਗਿਨੋऽਪਿ ਪਰਂਤਪੇ । ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਰਹਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਨਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਭੋਗੀ ਹੋਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਆਦਿ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ,
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਜ੍ਝਿਤਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੈਕਜਲ੍ਪਿਨਃ । ਸੁਖੇਨ ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਸਭ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸ੍ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧਿਨਿषੇਧਾਃ ਸ੍ਯੁਰੇਤਸ੍ਯੈਵ ਵਿਧਿਂ ਕਰਾਃ 6.71.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਭੁਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮਨਾਹੀਆਂ ਇਸ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹਨ।
ਕਿਂਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰਂਹਸਃ । ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮ੍ਨੈਵ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪਦਮਾਗਤਾਃ
ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪੂਜਾਂ ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਮਯਾਸ੍ਮਾਦਪਿ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਾਂਚ੍ਛਤਾਹਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਆਪਣੀ ਸਹੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਰੀ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਅਂਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨਾਤ੍ਮਨੈਵੈਤਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਦੇਵਾਨ੍ਪਿਤॄਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਕਰੁਣਾਮਯਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ । ਮਾਂ ਚੋਵਾਚ ਯਥਾ ਮਤ੍ਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਤੂੰ ਪੂਜਣਯੋਗ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੋ ਗृਹੀष੍ਯਾਮਿ ਵਰਂ ਸਦਾ । ਦ੍ਵਾਪਰਾਦੌ ਯੁਗੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਲਯਾ ਮਾਨੁषਾਦਿषੁ
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਵਾਂਛਿਤ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਾਗਮੈਃ ਕਲ੍ਪਿਤੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਜਨਾਨ੍ਮਦ੍ਵਿਮੁਖਾਨ੍ਕੁਰੁ । ਮਾਂ ਚ ਗੋਪਯ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸृष੍ਟਿਰੇषੋਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਚੱਲ ਸਕੇ।
ਏष ਮੋਹਂ ਸृਜਾਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਯੋਜਨਾਨ੍ਮੋਹਯਿष੍ਯਤਿ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮੋਹਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਰਯ
ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਹ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੋਹ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਣਾਓ।
ਅਤਥ੍ਯਾਨਿ ਵਿਤਥ੍ਯਾਨਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭੁਜ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਚ ਮਾਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਝੂਠ ਤੇ ਗਲਤ ਗੱਲਾਂ ਦਿਖਾ। ਆਪਣਾ ਸਵਰੂਪ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੁਕਾ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਹਮਵੋਚਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਤ੍ਕਥਂਚਨ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਨ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਦਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਕृਤਾ ਸ੍ਪਰ੍ਦ੍ਧਾ ਪਵਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਂ ਕਥਂ ਹਰੇ
ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਅਗਿਆਨ ਫਿਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਚਾਹੇ ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਲੱਖਾਂ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਹਰੀ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਤਨ੍ਮੇ ਕਥਯ ਗੋਵਿਂਦ ਪਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨਵੋਚਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਸ਼ਚਾਤਾਪ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੇਨਾਹਮਧਿਕਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਭਵਂ ਨਗਨਂਦਿਨਿ । ਤਮੇਵ ਤਪਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਜਾਮਿ ਸ੍ਤੌਮਿ ਚਿਂਤਯੇ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਪੂਜਦਾ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।