ਮਮਾਯਂ ਤੁ ਪਿਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਯਂ ਮਮ ਪਤਿਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਸਬੰਧੀ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹਨ।
ਤਦਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਗਦਤੋ ਮਮ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਾਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ— ਸੁਣੋ ਜਦ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੋ।
ਉਮਾਯੈ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਮਹੇਸ਼ਾਚ੍ਚੈਵ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੈਲਾਸੇ ਨਾਰਦੇਨ ਵੈ
ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ— ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ— ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੈਲਾਸ 'ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਕੈਲਾਸਾਤ੍ਸ ਸਮਾਗਤਃ । ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਸਂਜ੍ਞਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵੈ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਕਦੇ, ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਨਾਮ ਦੇ ਅਤਿ ਅਚੰਭੀ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨਾਰਦਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਗਤਂ ਨਾਰਦਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾਃ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਤਤਃ । ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਆਰਤੀ ਕੀਤੀ, ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ ਭੇਟ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡੰਡਵਤ ਹੋ ਗਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਕृਤਕृਤ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮ ਦੇਸ਼ੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਭਵਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਜਾਤਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਕਹਿ ਉਠੇ— ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਥਾਂ fulfilled ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਤੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣ ਤੇ ਵੇਦ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਵਿਨਾ ਦਾਨੇਨ ਤਪਸਾ ਵਿਨਾ ਤੀਰ੍ਥ ਤਪੋ ਮਖੈਃ । ਵਿਨਾ ਦਾਨੈਰ੍ਵਿਨਾ ਧ੍ਯਾਨੈਰ੍ਵਿਨਾ ਚੇਂਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹੈਃ । ਵਿਨਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੂਹੈਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਦਾਨ, ਤਪ, ਤੀਰਥ, ਯਗ, ਭੇਟ, ਧਿਆਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਰੋਕ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ— ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਸੀਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦੁਮਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਃ । ਸ ਤ੍ਵਮਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯਤੇ ਦੇਵੈਰਿਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਾਦਿਕੈਰਪਿ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਆਦਿ ਦੇਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਭਂਤੇऽਭਿਮਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵੇऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਵਰਪ੍ਰਦਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਰਹਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਵੀ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪ ਉਪਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਸਦਾ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਕਿਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦਿਗ੍ਵਾਸਾ ਮਦਨਾਂਤਕਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਰਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਟਿਲੋ ਭਸ੍ਮਧੂਸਰਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜਾ ਬਣਾਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ? ਤੂੰ ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਕਿਂ ਵਾ ਜਪਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ । ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਯਦਾ ਤੇऽਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਜਪ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਨੇਦਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਕਥਿਤਂ ਗੋਪਨੀਯਮਿਦਂ ਮਮ । ਕਿਂਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਾਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਸਿ ਮੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਹੈ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭਗਤ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ।
ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਯਯੁਗੇ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮਤਯੋऽਖਿਲਾਃ । ਯਜਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵੈਕਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਫ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਸਨ, ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਜਾਣਕੇ।
ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਮੈਹਿਕਾਮੁष੍ਮਿਕੀਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਯਾਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਵੀ ਤੇ ਆਤਮਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ।
ਤੇ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਨਾਮਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਮਨ੍ਮੁਖਾਦਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਬਹਿਰ੍ਮੁਖਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਉਹ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦੈਃ ਪੁਰਾਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਂਤੈਰ੍ਭਿਨ੍ਨੈਰ੍ਵਿਭ੍ਰਾਂਤਚੇਤਸਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕਿਂ ਤਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਕਿ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ।
ਤੁਲਾਪੁਰੁषਦਾਨਾਦ੍ਯੈਰਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਭਿਰ੍ਮਖੈਃ । ਵਾਰਾਣਸੀਪ੍ਰਯਾਗਾਦਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਤੁਲਾ-ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾਨ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗੇ ਯੱਗ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ,
ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਭਿਃ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੈਰ੍ਵੇਦਪਾਠਾਦਿਭਿਰ੍ਜਪੈਃ । ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਰ੍ਨਿਯਮੈਰ੍ਯਮੈਰ੍ਭੂਤਦਯਾਦਿਭਿਃ
ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰੀ ਕਰਮ, ਵੇਦ ਪਾਠ, ਉਗਰੇ ਤਪ, ਨਿਯਮ, ਯਮ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ,
ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੈਃ ਸੇਵ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮੈਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤੈਃ । ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਾਦਿਭਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਰਿਤੈਰ੍ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵਰਣ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਹੀ ਚਲਣ, ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ,
ਨ ਯਾਂਤਿ ਤਤ੍ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਃ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ—ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਪੁਰਾਣਾ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਅਨਨ੍ਯਗਤਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਗਿਨੋऽਪਿ ਪਰਂਤਪੇ । ਜ੍ਞਾਨਵੈਰਾਗ੍ਯਰਹਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਨਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਭੋਗੀ ਹੋਣ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਆਦਿ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ,
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਜ੍ਝਿਤਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੈਕਜਲ੍ਪਿਨਃ । ਸੁਖੇਨ ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ
ਸਭ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸ੍ਮਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧਿਨਿषੇਧਾਃ ਸ੍ਯੁਰੇਤਸ੍ਯੈਵ ਵਿਧਿਂ ਕਰਾਃ 6.71.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਭੁਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਹੁਕਮ ਤੇ ਮਨਾਹੀਆਂ ਇਸ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਹਨ।
ਕਿਂਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਨਿਰਂਹਸਃ । ਨਿਰ੍ਭਯਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮ੍ਨੈਵ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪਦਮਾਗਤਾਃ
ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪੂਜਾਂ ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਮਯਾਸ੍ਮਾਦਪਿ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਾਂਚ੍ਛਤਾਹਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਆਪਣੀ ਸਹੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਰੀ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਅਂਸ਼ਾਂਸ਼ੇਨਾਤ੍ਮਨੈਵੈਤਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕੇਸ਼ਵ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।