ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਨਾਥ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੇਗਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੈਲਾਸਭਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਤਿਦਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਤਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਸੀਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ, ਦਸ-ਬਾਂਹਾ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਦੇਖਿਆ।
ਕਪਾਲਿਨਂ ਸਖਟ੍ਵਾਂਗਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ੂਲਾਸਿਧਾਰਿਣਮ੍ । ਪਿਨਾਕਧਾਰਿਣਂ ਭੀਮਂ ਵਰਦਂ ਵृषਵਾਹਨਮ੍
ਕਪਾਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਖਟਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਭੀਮ ਰੂਪ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ।
ਭਸ੍ਮਾਂਗਂ ਵ੍ਯਾਲਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਮਸਤਕ 'ਤੇ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਾष੍ਟਾਂਗਂ ਦਂਡਵਤ੍ਪੁਨਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ 6.71.
ਉਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਅੱਖ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਪਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਡਵਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਦਿਹ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਦ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ
ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਵਾਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਗਤੋऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਂਤਿਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦੇਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ । ਨਾਮ੍ਨੋऽਸ੍ਯ ਯਾਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖਾਤ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਤਦਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਨਾਰਦ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਨਾਰਦ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।'
ਜਾਨਾਤ੍ਯਯਂ ਮਹਾਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਆਖਦੇ ਨੇ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ।' ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲਿਯੁਗੇ ਘੋਰੇऽਲ੍ਪਾਯੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਨਵਾਃ । ਵਿਧਰ੍ਮੇषੁ ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਮਨਿष੍ਠਾ ਨ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਪਾਖਂਡਿਨਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਵਿਰਤਾਃ ਸਦਾ । ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨ ਵ੍ਰਤਭ੍ਰष੍ਟਾ ਦੁष੍ਟਾ ਮਲਿਨਰੂਪਿਣਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪਾਖੰਡੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਵਰਤ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਮੈਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਨ ਵੈ ਭਾਗਵਤਾ ਨਰਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਵੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ—ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਬਾਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲੌ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੋ । ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਿਤਂ ਵਾऽਹਿਤਮੇਵ ਵਾ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਾਗਤਃ ਸਂਨਿਧੌ ਤਵ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖਾਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥੋ ਮਮ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਜਨਨਂ ਪੁਂਸਾਂ ਪਰਂ ਭਕ੍ਤਿਕਰਂ ਸਦਾ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਦੱਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਧਨਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਖਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਤ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਯਦਿ ਗੋਪ੍ਯਂ ਨ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਇਦਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਂ ਸਦਾ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ, ਜੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ, ਹੇ ਸਤਚਾਰੀ। ਇਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਵੈ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਦ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰੋਮਾਂਚਿਤਸ੍ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨਿ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ । ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ- ਏਤਦ੍ਗੋਪ੍ਯਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ — 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਬੜੀ ਗੁਪਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਚੀਜ਼ ਹਨ।'
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਵਤ੍ਸ ਨ ਲਭੇਦ੍ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕਦਾਚਿਚ੍ਚ ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਾਮੁਵਾਚ ਹ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਦਭਾਗਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ - ਕੈਲਾਸਾਧਿਪਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਜਪਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਾਹਿਤਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਸਚ ਸਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਜਪਦੇ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ?
ਸਦਾ ਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਲਿਪ੍ਤਾਂਗਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾਃ ਸਦਾ ਕਥਮ੍ । ਜਟਾਧਰਃ ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਵਦ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਦੇਹ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ— ਇਹ ਕਿਉਂ? ਦੱਸੋ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ!
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੁਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਰ੍ਮਮ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਪृष੍ਟਂ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਲ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯੇਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸੁਣੋ, ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ— ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।