ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਮਮਹਿਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਤੁ ਮਹਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੇਵ ਚ
ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਆਪ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮੁਖੇ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਮ੍ । ਕਾਨਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਕਤਿ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ' ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਕਿਹੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹਨ?
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਵ੍ਯਾਪਕੋऽਯਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਯਸ੍ਮਾਦਹਂ ਹਿ ਸਂਜਾਤੋ ਸੋऽਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਦਾਵਤੁ
ਉਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਪ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸੋऽਯਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਲੋ ਵੈ ਸੋऽਯਂ ਮਮ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤਿਮਾਨਵ੍ਯਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਅਟੱਲ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਅਟਲ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਸ਼ਾਯੀ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਿੱਧਾ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਕੈਟਭਾਰਿਰਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਾਤਾ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੈਟਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਵੇਦਵਾਦ੍ਯਪ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਨਾਹਂ ਜ੍ਞਾਤਾ ਕਦਾਚਨ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਰ੍षੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਵਰਾਟ੍
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕੈਲਾਸਾਧਿਪਤਿਃ ਸਦਾ
ਉਹ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੇਗਾ; ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਨਾਮਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯੁਮਾਕਾਂਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਨਿਬਰ੍ਹਣਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਮ ਹੈ; ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਨਾਥ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੇਗਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੈਲਾਸਭਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਤਿਦਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਤਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਸੀਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ, ਦਸ-ਬਾਂਹਾ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਦੇਖਿਆ।
ਕਪਾਲਿਨਂ ਸਖਟ੍ਵਾਂਗਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ੂਲਾਸਿਧਾਰਿਣਮ੍ । ਪਿਨਾਕਧਾਰਿਣਂ ਭੀਮਂ ਵਰਦਂ ਵृषਵਾਹਨਮ੍
ਕਪਾਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਖਟਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਭੀਮ ਰੂਪ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ।
ਭਸ੍ਮਾਂਗਂ ਵ੍ਯਾਲਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਮਸਤਕ 'ਤੇ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਾष੍ਟਾਂਗਂ ਦਂਡਵਤ੍ਪੁਨਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ 6.71.
ਉਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਅੱਖ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਪਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਡਵਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਦਿਹ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਦ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ
ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਵਾਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਗਤੋऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਂਤਿਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦੇਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ । ਨਾਮ੍ਨੋऽਸ੍ਯ ਯਾਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖਾਤ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਤਦਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਨਾਰਦ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਨਾਰਦ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।'
ਜਾਨਾਤ੍ਯਯਂ ਮਹਾਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਮਹਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਆਖਦੇ ਨੇ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ।' ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲਿਯੁਗੇ ਘੋਰੇऽਲ੍ਪਾਯੁषਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਨਵਾਃ । ਵਿਧਰ੍ਮੇषੁ ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਮਨਿष੍ਠਾ ਨ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਨਾਮਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਪਾਖਂਡਿਨਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਵਿਰਤਾਃ ਸਦਾ । ਸਂਧ੍ਯਾਹੀਨ ਵ੍ਰਤਭ੍ਰष੍ਟਾ ਦੁष੍ਟਾ ਮਲਿਨਰੂਪਿਣਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪਾਖੰਡੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਵਰਤ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਤੇ ਮੈਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਨ ਵੈ ਭਾਗਵਤਾ ਨਰਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਵੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ—ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਬਾਹ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲੌ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੋ । ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਿਤਂ ਵਾऽਹਿਤਮੇਵ ਵਾ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜਾਤਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਲੋਕ ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਹਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਾਗਤਃ ਸਂਨਿਧੌ ਤਵ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖਾਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥੋ ਮਮ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਧਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਜਨਨਂ ਪੁਂਸਾਂ ਪਰਂ ਭਕ੍ਤਿਕਰਂ ਸਦਾ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਦੱਸ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਧਨਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਖਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।