ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਲੌ ਭਾਗਵਤੋ ਨਰਃ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਕृਤੇ ਯਜਨ੍ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਰ੍ਚਯਨ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਅਰਚਨਾ ਕਰਦਾ—
ਯਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਲੌ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਜਗਦਾਤ੍ਮਨਿ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮੋ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਨृਸਿਂਹੋ ਵਾਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ, ਵਰਾਹ, ਨਰਸਿੰਹ, ਵਾਮਨ ਵੀ—
ਰਾਮੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਬੁਦ੍ਧਃ ਕਲ੍ਕੀ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਏਤੇ ਦਸ਼ਾਵਤਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬੁੱਧ, ਫਿਰ ਕਲਕੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਏਤੇषਾਂ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਠਨ੍ਜਪਨ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਨਾਮ ਸਵੇਰੇ ਪੜ੍ਹਨ, ਜਪਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ—
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸ ਵੈ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਾਰਦੋ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ—‘ਕੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ—’
ਪਿਤਰਃ ਸਂਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਦੇਵਯੋਨਯਃ
‘ਸੈਂਕੜੇ ਪਿਤਰ ਹਨ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਵੀ ਹਨ। ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੇ ਦੇਵ ਯੋਨੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ।’
ਤੇषਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਥਾ ਨ ਚ । ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਤੇ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਿਂ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਕृਤੇ ਦੇਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਟਨੇ ਕृਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਮਮਹਿਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਤੁ ਮਹਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੇਵ ਚ
ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਆਪ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮੁਖੇ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਮ੍ । ਕਾਨਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਕਤਿ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ' ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਕਿਹੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹਨ?
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਵ੍ਯਾਪਕੋऽਯਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਯਸ੍ਮਾਦਹਂ ਹਿ ਸਂਜਾਤੋ ਸੋऽਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਦਾਵਤੁ
ਉਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਪ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸੋऽਯਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਲੋ ਵੈ ਸੋऽਯਂ ਮਮ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤਿਮਾਨਵ੍ਯਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਅਟੱਲ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਅਟਲ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਸ਼ਾਯੀ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਿੱਧਾ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਕੈਟਭਾਰਿਰਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਾਤਾ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੈਟਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਵੇਦਵਾਦ੍ਯਪ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਨਾਹਂ ਜ੍ਞਾਤਾ ਕਦਾਚਨ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਰ੍षੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਵਰਾਟ੍
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕੈਲਾਸਾਧਿਪਤਿਃ ਸਦਾ
ਉਹ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੇਗਾ; ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਨਾਮਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯੁਮਾਕਾਂਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਨਿਬਰ੍ਹਣਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਮ ਹੈ; ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਦਾ ਨਾਥ, ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੇਗਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ । ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੈਲਾਸਭਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ।
ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਤਿਦਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਾਰਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਤਂ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਸੀਨਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ, ਦਸ-ਬਾਂਹਾ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਦੇਖਿਆ।
ਕਪਾਲਿਨਂ ਸਖਟ੍ਵਾਂਗਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼ੂਲਾਸਿਧਾਰਿਣਮ੍ । ਪਿਨਾਕਧਾਰਿਣਂ ਭੀਮਂ ਵਰਦਂ ਵृषਵਾਹਨਮ੍
ਕਪਾਲ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਖਟਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਸ਼ੂਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਭੀਮ ਰੂਪ, ਵਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ।
ਭਸ੍ਮਾਂਗਂ ਵ੍ਯਾਲਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਤਾ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਮਸਤਕ 'ਤੇ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ।
ਕ੍ਰੀਡਂਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਾष੍ਟਾਂਗਂ ਦਂਡਵਤ੍ਪੁਨਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ 6.71.
ਉਥੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਅੱਖ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਪਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਡਵਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਦਿਹ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਦ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ
ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਵਾਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਗਤੋऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਂਤਿਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦੇਵ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ । ਨਾਮ੍ਨੋऽਸ੍ਯ ਯਾਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮੁਖਾਤ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ।