ਨਾਰਾਯਣਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਰਃ । ਵਿष੍ਣੁਸਂਸ੍ਮਰਤਾ ਦੇਵ ਸਮਸ੍ਤਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਤ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਜਪਹੋਮਾਰ੍ਚਨਾਦਿषੁ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਜਪ, ਹੋਮ, ਅਰਚਨਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਦ੍ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਕ੍ਵ ਨਾਕਪृष੍ਠਗਮਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਪੁੰਨ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਕਿੱਥੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਿੱਥੇ?
ਕ੍ਵ ਜਪੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਬੀਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਪਰਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਵਿਤਨ੍ਵਤੀ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਜਪ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੀਜ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਹ ਮੂੰਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਭਾਤਿ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ—
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲਿਕਲ੍ਮषਃ । ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਭਾषਿਤਂ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ
—ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪੁੱਤਰ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਾਪ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ, ਸੱਚਾ, ਫਿਰ ਸੱਚਾ ਕਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚਨ ਹੈ, ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਪਨ੍
ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ‘ਰਾਮ ਰਾਮ’, ‘ਰਾਮ’, ‘ਰਾਮ’ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ।
ਸ ਚਾਂਡਾਲੋऽਪਿ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਕਾਸ਼ੀ ਗਯਾ ਵੈ ਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਤਥਾ
ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਕਾਸ਼ੀ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵੀ—
ਸਰ੍ਵਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਕृष੍ਣਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਇਤਿ ਵਾਯੋ ਜਪਨ੍ਪਠਨ੍
ਸਭ ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ’, ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ’ ਨੂੰ ਜਪਣ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ—
ਇਹਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਂਨਿਧੌ । ਨृਸਿਂਹੇਤਿ ਮੁਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਪਠਨ੍
ਇਹ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ‘ਨਰਸਿੰਹ’ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਪਣ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਲੌ ਭਾਗਵਤੋ ਨਰਃ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਕृਤੇ ਯਜਨ੍ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਰ੍ਚਯਨ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਅਰਚਨਾ ਕਰਦਾ—
ਯਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਲੌ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਜਗਦਾਤ੍ਮਨਿ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮੋ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਨृਸਿਂਹੋ ਵਾਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ, ਵਰਾਹ, ਨਰਸਿੰਹ, ਵਾਮਨ ਵੀ—
ਰਾਮੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਬੁਦ੍ਧਃ ਕਲ੍ਕੀ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਏਤੇ ਦਸ਼ਾਵਤਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬੁੱਧ, ਫਿਰ ਕਲਕੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਏਤੇषਾਂ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਠਨ੍ਜਪਨ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਨਾਮ ਸਵੇਰੇ ਪੜ੍ਹਨ, ਜਪਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ—
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸ ਵੈ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਾਰਦੋ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ—‘ਕੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ—’
ਪਿਤਰਃ ਸਂਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਦੇਵਯੋਨਯਃ
‘ਸੈਂਕੜੇ ਪਿਤਰ ਹਨ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਵੀ ਹਨ। ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੇ ਦੇਵ ਯੋਨੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ।’
ਤੇषਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਥਾ ਨ ਚ । ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਤੇ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਿਂ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਕृਤੇ ਦੇਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਟਨੇ ਕृਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਮਮਹਿਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਤੁ ਮਹਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮੇਵ ਚ
ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਆਪ ਹੀ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਆਪ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮੁਖੇ ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕਮ੍ । ਕਾਨਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮਾਨਿ ਕਤਿ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ' ਉਚਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਕਿਹੜੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹਨ?
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਵ੍ਯਾਪਕੋऽਯਂ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੂਤਭਾਵਨਃ । ਯਸ੍ਮਾਦਹਂ ਹਿ ਸਂਜਾਤੋ ਸੋऽਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਦਾਵਤੁ
ਉਹ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਆਪ ਜਨਮ ਲਿਆ—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਸੋऽਯਂ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਾਲੋ ਵੈ ਸੋऽਯਂ ਮਮ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤਿਮਾਨਵ੍ਯਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਅਟੱਲ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਅਟਲ ਪੁਰਖ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਸ਼ਾਯੀ ਸਦਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਯਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਦਾ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ; ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਿੱਧਾ, ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ।
ਕੈਟਭਾਰਿਰਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਾਤਾ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਂ ਚ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੈਟਭ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਵੇਦਵਾਦ੍ਯਪ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਨਾਹਂ ਜ੍ਞਾਤਾ ਕਦਾਚਨ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਰ੍षੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਕਿਲ ਵਿਸ਼੍ਵਰਾਟ੍
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ । ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕੈਲਾਸਾਧਿਪਤਿਃ ਸਦਾ
ਉਹ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੇਗਾ; ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾਨਾਮਯਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ । ਪਂਚਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯੁਮਾਕਾਂਤਃ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਨਿਬਰ੍ਹਣਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰਮ ਹੈ; ਪੰਜ-ਮੂੰਹਾ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਤੇ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।