ਏਕਦਾ ਨਾਰਦੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪਿਤਰਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ । ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਨਾਮ੍ਨੋऽਸ੍ਯ ਯਾਵਤੀਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਵਦ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੋ । ਕੀਦृਕ੍ਤੁ ਨਾਮਮਹਿਮਾ ਅਵ੍ਯਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਨਾਮ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ; ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਹੈ?
ਯੋऽਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਯਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਜੀਵੇषੁ ਸਂਗਤਃ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧਾ ਨਾਰਾਏਣ, ਹਰੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਗਵਂਤਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮ੍ । ਨੈਵ ਜਾਨਂਤ੍ਯਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾ ਮੂਢਾਃ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਸਭ ਲੋਕ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਲੋਕ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲੌ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵਤ੍ਸ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਭਕਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਸੁਣੋ।
ਦृष੍ਟਂ ਪਰੇषਾਂ ਪਾਪਾਨਾਮਨੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਮਰਣਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਯਾਦ, ਜੇ ਤਨ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਿਥ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਪਠਨ੍ਜਪਨ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂਪਦਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਝੂਠ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਹਰਿ ਦਾ ਨਾਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਵਦਂਤਿ ਨਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍ । ਤਸ੍ਯੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਹਰੀ' ਇਹ ਦੋ ਅੱਖਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕृष੍ਣਾਨੁਸ੍ਮਰਣਂ ਪਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਸ਼ਿ ਤਥਾ ਸਾਯਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਦਿषੁ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍
ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ, ਰਾਤ, ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਰਃ । ਵਿष੍ਣੁਸਂਸ੍ਮਰਤਾ ਦੇਵ ਸਮਸ੍ਤਕ੍ਲੇਸ਼ਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਤ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵੇ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਜਪਹੋਮਾਰ੍ਚਨਾਦਿषੁ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਜਪ, ਹੋਮ, ਅਰਚਨਾ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਜਾਨੀਯਾਦ੍ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਕ੍ਵ ਨਾਕਪृष੍ਠਗਮਨਂ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਪੁੰਨ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਕਿੱਥੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਕਿੱਥੇ?
ਕ੍ਵ ਜਪੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਬੀਜਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਨ੍ਮੁਖਂ ਪਰਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਤ੍ਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਵਿਤਨ੍ਵਤੀ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਜਪ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੀਜ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਹ ਮੂੰਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧੁਨ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਭਾਤਿ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਤਸ੍ਮਾਦਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ—
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲਿਕਲ੍ਮषਃ । ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਭਾषਿਤਂ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ
—ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪੁੱਤਰ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਾਪ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ, ਸੱਚਾ, ਫਿਰ ਸੱਚਾ ਕਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚਨ ਹੈ, ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਰਾਮਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਪਨ੍
ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ‘ਰਾਮ ਰਾਮ’, ‘ਰਾਮ’, ‘ਰਾਮ’ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ।
ਸ ਚਾਂਡਾਲੋऽਪਿ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਕਾਸ਼ੀ ਗਯਾ ਵੈ ਦ੍ਵਾਰਿਕਾ ਤਥਾ
ਚੰਡਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਕਾਸ਼ੀ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵੀ—
ਸਰ੍ਵਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਕृष੍ਣਕृष੍ਣੇਤਿ ਕृष੍ਣੇਤਿ ਇਤਿ ਵਾਯੋ ਜਪਨ੍ਪਠਨ੍
ਸਭ ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ’, ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ’ ਨੂੰ ਜਪਣ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ—
ਇਹਲੋਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਂਨਿਧੌ । ਨृਸਿਂਹੇਤਿ ਮੁਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਜਪਨ੍ਪਠਨ੍
ਇਹ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ‘ਨਰਸਿੰਹ’ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਪਣ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਲੌ ਭਾਗਵਤੋ ਨਰਃ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਕृਤੇ ਯਜਨ੍ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਦ੍ਵਾਪਰੇऽਰ੍ਚਯਨ੍
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਅਰਚਨਾ ਕਰਦਾ—
ਯਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਲੌ ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਏਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਜਗਦਾਤ੍ਮਨਿ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮੋ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਨृਸਿਂਹੋ ਵਾਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਤਸਯ, ਕੂਰਮ, ਵਰਾਹ, ਨਰਸਿੰਹ, ਵਾਮਨ ਵੀ—
ਰਾਮੋ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਬੁਦ੍ਧਃ ਕਲ੍ਕੀ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਏਤੇ ਦਸ਼ਾਵਤਾਰਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬੁੱਧ, ਫਿਰ ਕਲਕੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਸ ਅਵਤਾਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਏਤੇषਾਂ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤੇ ਸਦਾ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਠਨ੍ਜਪਨ੍ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਨਾਮ ਸਵੇਰੇ ਪੜ੍ਹਨ, ਜਪਣ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ—
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹਃ ਸ ਵੈ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਾਰਦੋ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉਥੇ ਪੁੱਛਿਆ—‘ਕੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ? ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ—’
ਪਿਤਰਃ ਸਂਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਦੇਵਯੋਨਯਃ
‘ਸੈਂਕੜੇ ਪਿਤਰ ਹਨ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਵੀ ਹਨ। ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੇ ਦੇਵ ਯੋਨੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ।’
ਤੇषਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਥਾ ਨ ਚ । ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਤੇ ਵੇਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਨਾਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਿਂ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਕृਤੇ ਦੇਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਟਨੇ ਕृਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?