ਸਖਾ ਚੈਵ ਤਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਮਮ । ਸ਼੍ਰਾਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਇਕ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤੇ ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਮੇਲ ਵਿਚ—
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਾਪੀਂ ਨਾਮ ਨਦੀਂ ਯਯੌ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰਾਸੀਚ੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਪੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਚਂਦ੍ਰਸੁਤਾ ਤਾਪੀ ਚੈਵਾਰ੍ਕਨਂਦਿਨੀ । ਤਯੋਃ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਸਲਿਲੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਹ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਚੰਦ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਤਾਪੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਗਰਮ ਧਾਰਾ ਵਿਚ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਨਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਪੋषਿਤਾਃ । ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਸੁਤੋ ਯੇਨ ਵਾਰਿਧਾਨੀਂ ਦਦੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇ
ਸਾਵਣ ਦੀ ਬਾਰਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲ-ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਧ੍ਯੋਦਨਯੁਤਾਂ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਕੈਃ । ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਦ੍ਯੁਗਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਚ ਤਥਾ ਹਰੇਃ
ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਪੂਰੇ ਭਰਕੇ, ਛਤਰੀ, ਜੁੱਤੀ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਿਤ੍ਤਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵ੍ਰਤੇ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਹਰੀ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸੋਪਵਾਸੇਨ ਦਤ੍ਤੈਕਾ ਵਾਰਿਧਾਨੀ ਮਨੋਰਮਾ । ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾਹਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਜਲ-ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ—
ਪਂਚਤ੍ਤ੍ਵਮਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਤਾਂ ਗਤਃ । ਅਸ੍ਯਾਮਟਵ੍ਯਾਂ ਘੋਰਾਯਾਂ ਯਥਾ ਹ੍ਯਹਿਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਮੌਤ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਿਛਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਵਾਰਿਧਾਨ੍ਯਰ੍ਪਿਤਾ ਮਯਾ । ਸੇਯਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਲਭ੍ਯਤੇ ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ 6.69.
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਨਾਜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਾਃ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ । ਪਰਦਾਰਗਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਸਾਰੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਬਣ ਗਏ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਜਰੂਪੇਣ ਤੇ ਜਾਤਾ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ । ਦੇਸ਼ੇ ਮਰੁਸ੍ਥਲੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮੈਤੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾਂ ਗਤਾਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਇਥੇ ਭੂਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹਨ; ਇਸ ਰੇਤਲੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ ਹਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ । ਦੀਯਤੇ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਟੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯੇਨਾਪਿ ਚਾਨ੍ਨੇਨ ਤृਪ੍ਤਾ ਏਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਭਾਵਂ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਨ ਵਿਮੁਂਚਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਅਟੱਲ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾਹਮਨ੍ਨੈਸ੍ਤ੍ਵਾਮਤਿਥਿਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰੇਤਭਾਵਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਯਾ ਵਿਹੀਨਾਃ ਕਿਂਤ੍ਵੇਤੇ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣੇ । ਪੀਡਾਮਨੁਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਦਾਰੁਣਾਂ ਕਰ੍ਮਯੋਨਿਜਾਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਗੇ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਏਤੇषਾਂ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮਮਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਲਿਖਿਤਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਗੋਤ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੇਕ ਦਾ ਨਾਂ ਤੇ ਗੋਤ ਲੈ ਲੈ।
ਅਸ੍ਤਿ ਕਕ੍ਸ਼ਾਗਤਾ ਚੈਵ ਤਵ ਸਂਪੁਟਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਹਿਮਵਂਤਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਨਿਧਿਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕ ਚੰਗੀ ਡੱਬੀ ਪਈ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ, ਉੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲੇਗਾ।
ਗਯਾਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ । ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ ਵੈ ਪ੍ਰੇਤੋ ਵਣਿਜਂ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਫਿਰ ਗਯਾ ਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸਰ੍ਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸ ਵੈ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ । ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗृਹਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਧਿਮਾਲਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚਾਵ ਨਾਲ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟਂ ਨਿਧਿਂ ਤਤ੍ਰ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਸਮਾਗਤਃ । षष੍ਠਾਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਥ ਗਯਾਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤਤੋऽਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉੱਥੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਗਯਾ ਸ਼ੀਰਸ਼ ਵੱਲ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਗਯਾਯਾਂ ਸ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਪ੍ਰੇਤਾਨਾਂ ਤੁ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉੱਥੇ ਗਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਨਾਮਗੋਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਿਂਡਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍ । ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ ਕਰੋਤਿ ਦਿਨੇ ਵਣਿਕ੍
ਹਰੇਕ ਦਾ ਨਾਂ ਤੇ ਗੋਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਸ਼ਰਾਧ ਸੀ, ਵਪਾਰੀ ਉਸੇ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍ । ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਤੋऽਨਘ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੇਕ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਨਿਰਮਲ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ—'
ਪ੍ਰੇਤਭਾਵਂ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਗਯਾਸ਼ੀਰ੍षਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
'ਮੈਂ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਈ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਯਾ ਸ਼ੀਰਸ਼ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ—
ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤਥਾ ਸੁਧੀਃ
ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਜਦੋਂ ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ—
ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਸਂਗਮੇ ਸਰਿਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਜਗਾਮ ਸ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਮ ਤੇ ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਉੱਥੇ ਗਿਆ।
ਸਂਗਮੇ ਸਰਿਤਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਤਾਮੁਪੋषਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਪਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਅਨਂਤਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹ੍ਯੁਪਹਾਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ਦਦੌ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵਿਧਿਨਾ ਹ੍ਯੇਕਚਿਤ੍ਤਰਤੋऽਪਿ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵਣਿਜੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਸ ਵੈ । ਵਰ੍षੇਵਰ੍षੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਥਾ
ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਵਪਾਰੀ ਫਿਰ ਹਰ ਸਾਲ ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਇਹੀ ਨਿਯਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਸਂਗਮੇ ਸਰਿਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਏਵਂ ਵੈ ਕृਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਮਿਲਦੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਕੀਤੇ।