ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਤਦਾ੫੦ 1.1.
ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਂ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਾਲੇਨਾਗ੍ਰਹਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਤਦਾ ਵਿਭੁਃ। ਵ੍ਯਾਸਰੂਪਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੰਕਲਨ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਜਗੌ। ਤਦਾष੍ਟਾਦਸ਼ਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ
ਹਰ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ; ਫਿਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਠਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਲੋਕੇषੁ ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਤਦੇਵਾਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਵੀ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਇਹ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਦ੍ਮਸਞ੍ਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਪਂਚਖਣ੍ਡੈਸ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਾ, ਪਦਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰਾਦੌ ਸृष੍ਟਿਖਣ੍ਡਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਖਣ੍ਡਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਣ੍ਡਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਤਃ ਪਾਤਾਲਖਣ੍ਡਕਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਹੈ, ਫਿਰ ਭੂਮੀ ਭਾਗ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਭਾਗ, ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਭਾਗ।
ਪਞ੍ਚਮਂ ਚ ਤਤਃ ਖ੍ਯਾਤਮੁਤ੍ਤਰਂ ਖਣ੍ਡਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਮਹਾਪਦ੍ਮਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਨ੍ਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਪੰਜਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਉੱਤਰ ਭਾਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਰਯਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਦ੍ਮਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤਃ। ਏਤਤ੍ਪੁਰਾਣਮਮਲਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪਦਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਦੇਵੋ ਹਰਿਰ੍ਯਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭਿਹਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਮਰੀਚਯੇ
ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੀਚੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—
ਏਤਦੇਵ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਾਦ੍ਮਂ ਲੋਕੇ ਜਗਾਦ ਵੈ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਸ਼੍ਰਯਂ ਤਚ੍ਚ ਪਾਦ੍ਮਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਇਹ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਦਮ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦ੍ਮਂ ਤਤ੍ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣੀਹ ਪਠ੍ਯਤੇ। ਪਂਚਭਿਃ ਪਰ੍ਵਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ਵ੍ਯਾਸਕਾਰਿਤਾਤ੍
ਇਹ ਪਦਮ ਇੱਥੇ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ।
ਪੌष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਰ੍ਵ ਯਤ੍ਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਰਾਟ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੀਰ੍ਥਪਰ੍ਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਗ੍ਰਹਗਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਪੌਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਵਿਰਾਟ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ; ਦੂਜਾ ਤੀਰਥ ਭਾਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ।
ਤृਤੀਯਪਰ੍ਵਗ੍ਰਹਣਾ ਰਾਜਾਨੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ। ਵਂਸ਼ਾਨੁਚਰਿਤਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਤੀਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਸਨ; ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਂਚਮੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਤਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਵਂ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ। ਪੌष੍ਕਰੇ ਨਵਧਾ ਸृष੍ਟਿਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਰਿਤਾ
ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਤੱਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੌਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨੌਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਪਿਤृਸਰ੍ਗਸ੍ਤਥਾਪਰਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵੀਪਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸਸਾਗਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।
ਤृਤੀਯੇ ਰੁਦ੍ਰਸਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਸਂਭਵੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਰ੍ਵਵਂਸ਼ਾਨੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍
ਤੀਜੇ ਵਿੱਚ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯੇਪਵਰ੍ਗਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਣੇऽਸ੍ਮਿਤ੍ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਆਖਰੀ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਇਦਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸੋ ਨਿਧਾਨਮਿਦਂ ਪਿਤॄਣਾਮਤਿਵਲ੍ਲਭਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਇਦਂ ਚ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਖਾਯ ਨਿਤ੍ਯਮਿਦਂ ਮਹਾਪਾਤਕਭਿਚ੍ਚ ਪੁਂਸਾਮ੍
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਯਸ਼ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਨਮਸ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਤਿਮ੍। ਯ ਇਮਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਾਵਂ ਸृष੍ਟਿਰੂਪਂ ਪ੍ਰਧਾਨਵਿਤ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੁਢਲੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਕਕृਲ੍ਲੋਕਤਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯੋਗਵਿਤ੍। ਅਸृਜਤ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚਰਾਣਿ ਚ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਤਮਜਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਚਿਤ੍ਪਤਿਂ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪੁਰਾਣਾਖ੍ਯਾਨਜਿਜ੍ਞਾਸੁਰ੍ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾਰ, ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਖੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਗਿਰੀਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਇਂਦ੍ਰਾਯ ਲੋਕਪਾਲੇਭ੍ਯਃ ਸਵਿਤ੍ਰੇ ਚ ਸਮਾਧਿਨਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਵਰਿष੍ਠਾਯ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਭਾਤਤਪਸੇ ਜਾਤੂਕਰ੍ਣ੍ਯਾਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ
ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜਾਤੂਕਰਨ ਅਤੇ ਆਕਸ਼ੁ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਨਤ੍ਵਾ ਵੇਦਵ੍ਯਾਸਾਯ ਵੇਧਸੇ। ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਭृਗੁਵਾਕ੍ਯਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੇ
ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਰਚਨਹਾਰ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਭਰਗੁ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਹਮੁਪਾਸ਼੍ਰੌषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ। ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਾਦ੍ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ।
ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕਾਰਣਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਦਸਦਾਤ੍ਮਕਮ੍। ਮਹਦਾਦਿਵਿਸ਼ੇषਾਂਤਂ ਸृਜਤੀਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਾਰਣ ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਮਹੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਕ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਣ੍ਡੇ ਹਿਰਣ੍ਮਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੂਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ। ਅਂਡਸ੍ਯਾਵਰਣਂ ਚਾਦ੍ਭਿਰਪਾਮਪਿ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ; ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਨਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਯੋਃ ਖਾਤ੍ਤਦ੍ਭੂਤਾਦਿਤ ਆਵृਤਮ੍। ਭੂਤਾਦਿਰ੍ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੇਨਾਵृਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਹਵਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਮੁਢਲੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ; ਮੁਢਲੇ ਤੱਤ ਮਹੱਤ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਹੱਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਨਾਮਂਡ ਏਵੋਪਵਰ੍ਣਿਤਃ। ਨਦੀਨਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੋਨੁਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ
ਅੰਡੇ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਣਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਚੋਪਵਰ੍ਣਨਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਲਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗੋਪਵਰ੍ਣਨਮ੍
ਮਨਵਾਂਤਰਾਂ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਕਲਪਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਵਾਸ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸੀ ਗਈ।