ਉਤ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਗृਹੀਤੁਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਉਠ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਬਿਲ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯਾ ਮਮ ਪਾਦੇਨ ਦੀਪਵਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਜृਂਭਿਤਾ । ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਤੇਨਾਹਂ ਸੁਖਭਾਗਿਨੀ
ਜਦ ਮੈਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਨੂੰ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਟ ਭੜਕ ਉਠੀ ਤੇ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੀਪਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੀਵਾ ਜਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵਂਵਿਧਂ ਸੁਖਮ੍ । ਦੀਪਪ੍ਰਬੋਧਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮਤ੍ਯਂਤ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੀਵੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੀਪਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਵਾਂ ਹਿ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਯਾਦਿਸਂਪਦਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸ੍ਮृਤਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਧਿਮਂਤ੍ਰਾਦਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਂ ਪੁਂਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਰਸ਼ੀ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਤੌ । ਅਵਾਪਤੁਃ ਪਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਜੋ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾ ਭੁਵਿ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨੇਤ੍ਰਰੋਗਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯਥਾ ਪਾਪਪ੍ਰਭਾਵਜਾਃ । ਆਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤੇ ਹਿ ਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਨ ਮੋਹੋ ਨ ਚ ਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਗृਹੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਵਾਡਵ
ਨ ਘਰ ਵਿਚ ਕੰਗਾਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨ ਦੁਖ, ਨ ਭੁਲੇਖਾ, ਨ ਉਲਝਣ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਡਾਵਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਮਘਵਾ ਜਾਤਸਂਕਲ੍ਪਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਦੋਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਰ ਤੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਕੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ । ਯਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮਹਾਰ੍ਘਂ ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਤਪਃ
ਭਗਵਾਨ, ਕਿਹੜੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ।
ਏਵਮਿਂਦ੍ਰੇਣ ਚੋਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚਹ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨਂ ਗੋਦਾਨਂ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਚ ਵਾਸਵ । ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੋਨੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ, ਵਾਸਵ—ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਚ ਵਾਸਵ । ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਸੁਧਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜਾ, ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ, ਵਾਸਵ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਾਲਕृष੍ਟਾਂ ਮਹੀਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਬੀਜਾਂ ਸਸ੍ਯਮਾਲਿਨੀਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਕृਤਾਲੋਕਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਲ ਚਲਾਈ ਹੋਈ, ਬੀਜ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪਂ ਪੁਰੁषੋ ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍षਿਤਃ । ਅਪਿ ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੂਮਿਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਪਾਪ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਹਸ੍ਤੇਨ ਦਂਡੋऽਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਂਡਾਨਿ ਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਦਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਗੋਚਰ੍ਮ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਗੋਚਰ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇੱਥੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਕੜੀ ਦਸ ਹੱਥ ਲੰਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਹ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇੱਕ ਮਾਪ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਸ ਐਸੇ ਮਾਪਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਵृषਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਯਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਬਾਲਵਤ੍ਸਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਂ ਤਦ੍ਗੋਚਰ੍ਮ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਆਂ ਤੇ ਵੱਝਾਂ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਯ ਤਪੋਯੁਤਾਯ ਪ੍ਰਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਯ । ਯਾਵਨ੍ਮਹੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾਗਰਾਂਤਾ ਤਾਵਤ੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦਨਂਤਮ੍
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਇੱਕ ਗੁਣਵਾਨ, ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨਾ ਚਿਰ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਸੁ ਪਤਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੈਲਬਿਂਦੁਃ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਿ । ਏਵਂਭੂਮਿਕृਤਂ ਦਾਨਂ ਸਸ੍ਯੇ ਸਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਦਾ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਫਸਲ ਤੋਂ ਫਸਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਬੀਜਾਨਿ ਰੋਹਂਤਿ ਪ੍ਰਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਏਵਂ ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਭੂਮਿਦਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਧਰਤੀ 'ਚ ਪੈ ਕੇ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਉੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਦਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਸ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਦੋ ਭੂਯੋ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਅੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗੌਰ੍ਭਰਤੇ ਵਤ੍ਸਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰਿਣੀ । ਏਵਂ ਦਤ੍ਤਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭੂਮਿਰ੍ਭਰਤਿ ਭੂਮਿਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ ਕੇ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖੋ ਭਦ੍ਰਾਸਨਂ ਛਤ੍ਰਂ ਵਰਾਸ਼੍ਵਵਰਵਾਰਣਾਃ । ਭੂਮਿਦਾਨਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪੁਰਂਦਰ
ਸੰਖ, ਚੰਗਾ ਆਸਨ, ਛਤਰੀ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਾਥੀ—ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਰੁਣੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੋਮੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਭਿਨਂਦਂਤਿ ਭੂਮਿਦਮ੍
ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਸ੍ਫੋਟਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਵਰ੍ਣਯਂਤਿ ਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਭੂਮਿਦਾਤਾ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਰ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਡੇ ਪਿਤਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ।