ਅਥ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਵ੍ਯਾਕੁਲੇਂਦ੍ਰਿਯਾਨ੍ । ਉਤ੍ਕਟਾਨ੍ਖਲਿਨੋ ਭੀਮਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾਨ੍ਰੌਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਤਿੱਖਾ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਕਂਧਸਮਾਰੂਢਮੇਕਂ ਵਿਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਹੁਭਿਃ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਸਮਂਤਾਤ੍ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀਆਂ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਗਚ੍ਛਮਾਨਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰੇਤਸ਼ਬ੍ਦਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਪ੍ਰੇਤੋऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਘੋਰਾਮਟਵੀਮਾਗਤਂ ਨਰਮ੍
ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ—
ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਕਂਧਾਨ੍ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂਤਿਕਮੁਪਾਗਮਤ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਣਿਕ੍ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਦੂਜੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਮੋਢੀ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਘੋਰਤਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਭਵਤਃ ਕਥਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਵਣਿਕ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸਾਰ੍ਥਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਯ ਮੇ ਵਨੇ
ਇਸ ਤੋੜੇ ਡਰਾਉਣੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਉਸਨੂੰ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—'
ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤੇਨ ਚ । ਤृषਾ ਮੇ ਬਾਧਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਚੈਵ ਭृਸ਼ਂ ਤਥਾ
'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਾਣਾਂਤਿਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਭ੍ਰਮਤੀਵ ਮੇ । ਅਤ੍ਰੋਪਾਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵੇਯਂ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
'ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿਉਂ ਸਕਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤਂ ਵਣਿਜਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਫੁਲ੍ਲਾਂ ਸ਼ਮੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਕਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਫੁੱਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਾਸਤੇ ਠਹਿਰ ਜਾ।'
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੋ ਮਯਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਵਣਿਕ੍ਤृष੍ਣਯਾਰ੍ਦਿਤਃ
'ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਚੱਲੀਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਵਪਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਫੁਲ੍ਲਾਂ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ਼ੀਤੋਦਾਂ ਵਾਰਿਧਾਨੀਂ ਮਨੋਰਮਾਮ੍
ਜਦ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ—ਉੱਥੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ।
ਦਧ੍ਯੋਦਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨੇਨ ਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਤਤਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦਤਿਥਯੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ ਓਹ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ ਤੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਰਂ ਤृਪ੍ਤਿਤ੍ਵਮਾਗਤਃ । ਵਿਤृष੍ਣੋ ਵਿਜ੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਓਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਗਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦਦੌ । ਦਧ੍ਯੋਦਨਾਤ੍ਸਪਾਨੀਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਗਤਾਃ
ਫਿਰ ਪਿਛਲੇ ਲੋਕ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ।
ਅਤਿਥਿਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ ਬੁਭੁਜੇ ਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਛਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਖਾ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਵਤਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨਂ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ । ਪ੍ਰੇਤਾਧਿਪਂ ਤਤਸ੍ਤਂ ਵੈ ਵਣਿਗ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾ ਪੀ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਪਿਛਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ । ਅਨ੍ਨਂ ਪਾਨਂ ਚ ਪਰਮਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਚ ਕੁਤਸ੍ਤਵ
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਇੰਨਾ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਗਿਆ?
ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨੈਵ ਤਥਾਨ੍ਨੇਨ ਤ੍ਵਮੇਤਾਂਸ੍ਤੁ ਬਹੂਨਪਿ । ਅਤਰ੍ਪਯਃ ਕਥਂ ਤ੍ਵੇਤੇ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾ ਭਿਨ੍ਨਕੁਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਇੰਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇੰਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਫੱਟੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?
ਕਥਮਸ੍ਯਾਂ ਸੁਘੋਰਾਯਾਮਟਵ੍ਯਾਂ ਚ ਕृਤਾਲਯਾਃ । ਤਦੇਤਤ੍ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਂਧਿ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ
ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਹ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਵਣਿਜਾ ਪ੍ਰੇਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵਾਣਿਜ੍ਯਸਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਜਨ੍ਮਾਤੀਤੇ ਮਮਾਨਘ
ਜਦ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਛਲੇ ਲੋਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਸਕਲੇ ਨਗਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮਾਨ੍ਯੋ ਹਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਕਃ । ਧਨਲੋਭਾਨ੍ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਦਤ੍ਤਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਸਖਾ ਚੈਵ ਤਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਮਮ । ਸ਼੍ਰਾਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਮਾਸਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਇਕ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ। ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤੇ ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਦੇ ਮੇਲ ਵਿਚ—
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਾਪੀਂ ਨਾਮ ਨਦੀਂ ਯਯੌ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਯਤ੍ਰਾਸੀਚ੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਾਪੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਚਂਦ੍ਰਸੁਤਾ ਤਾਪੀ ਚੈਵਾਰ੍ਕਨਂਦਿਨੀ । ਤਯੋਃ ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਸਲਿਲੇ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਹ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਚੰਦ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਤਾਪੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਤੇ ਗਰਮ ਧਾਰਾ ਵਿਚ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਨਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮੁਪੋषਿਤਾਃ । ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਸੁਤੋ ਯੇਨ ਵਾਰਿਧਾਨੀਂ ਦਦੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇ
ਸਾਵਣ ਦੀ ਬਾਰਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਲ-ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਧ੍ਯੋਦਨਯੁਤਾਂ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣੈਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਕੈਃ । ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਦ੍ਯੁਗਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਚ ਤਥਾ ਹਰੇਃ
ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਪੂਰੇ ਭਰਕੇ, ਛਤਰੀ, ਜੁੱਤੀ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਹਰੀ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਹਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਹਾਮਤੇ । ਵਿਤ੍ਤਸਂਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵ੍ਰਤੇ ਮਯਾ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਹਰੀ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਵਰਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸੋਪਵਾਸੇਨ ਦਤ੍ਤੈਕਾ ਵਾਰਿਧਾਨੀ ਮਨੋਰਮਾ । ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾਹਂ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਕ ਸੋਹਣਾ ਜਲ-ਪਾਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਘਰ ਪਰਤ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ—
ਪਂਚਤ੍ਤ੍ਵਮਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤਤਾਂ ਗਤਃ । ਅਸ੍ਯਾਮਟਵ੍ਯਾਂ ਘੋਰਾਯਾਂ ਯਥਾ ਹ੍ਯਹਿਕੁਲਂ ਤਥਾ
ਮੌਤ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਿਛਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਯੋਗੇ ਵਾਰਿਧਾਨ੍ਯਰ੍ਪਿਤਾ ਮਯਾ । ਸੇਯਂ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਲਭ੍ਯਤੇ ਚ ਦਿਨੇਦਿਨੇ 6.69.
ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਅਨਾਜ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਾਃ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ । ਪਰਦਾਰਗਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਦ੍ਰੋਹਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਸਾਰੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਪਰ ਪਾਪੀ ਬਣ ਗਏ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਚੀਜ਼ ਚੁੱਕ ਲਏ।