ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਪ੍ਰਜਾਵृਦ੍ਧਿਰਾਯੁਰ੍ਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਪੁष੍ਪਂ ਪਤ੍ਰਂ ਫਲਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਅਭ੍ਯਂਗਂ ਚ ਵਿਲੇਪਨਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਯੁ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ, ਫਲ, ਵਿਛੋਨਾ, ਤੇਲ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ—
ਵृਥਾਦੁਗ੍ਧਾਨਿ ਮਾਂਸਂ ਚ ਮਦ੍ਯਂ ਚ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਹਰੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਨਿਯਤਂ ਯਦ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਦੁੱਧ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਿਯਮਤ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਤ੍ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਦ੍ਧਨਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਯਦ੍ਦਿਵਜਾਤਯੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਧਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਖ਼ਤਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੇਨਕੇਨਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਨਿਯਮੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਦਦਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਹਰੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਨਿਯਮਂ ਯੋ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਵਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਪਾਲਦਾ—
ਸੋऽਪਿ ਨਰਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਵृਥਾਗਤਮ੍ । ਯਤ੍ਪੁਮਾਨ੍ਕਾਰਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਕ੍ਤਂ ਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਦੇ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਥੋਕ੍ਤਾਨ੍ਨਿਯਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਰਹਿਤਂ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲਕੜੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤੋषਯੇਨ੍ਨਿਯਮੈਰ੍ਦਾਨੈਰ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵ-ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।
ਅਕृਤਸ੍ਨਾਨਦਾਨਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਪੂਜਨਮ੍ । ਵृਥਾਗਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੀਦृਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਵਦ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੋ । ਯੇਨ ਚੀਰ੍ਣੇਨ ਗੋਵਿਂਦਃ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਅਪਣਾਉਣ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸ੍ਮृਤੋ ਬੁਧੈਃ । ਚਾਂਡਾਲਾਦਧਿਕੋ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਯਃ ਸ੍ਵਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋਤਾਵਭਿਗਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤੇ । ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਦੋषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਆ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਪਟ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਪਾਪਕਰ੍ਮਾ ਨਰੋ ਲੋਕੇ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਿਆਂ—
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਸਵਾਧਿਆਇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ—
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਕृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਅਖੰਡ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਾਣਾ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਹਰੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਪਠਨ੍ਜਪਨ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਜਪ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ—
ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਲਭਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਸ੍ਤੁ ਪੂਜਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਹਿ
ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੂਜ੍ਯ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹੀ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹ੍ਯੁਦ੍ਯਾਪਨਂ ਵਿਭੋ । ਉਦ੍ਯਾਪਨੇ ਕृਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਉਦਯਾਪਨ ਰੀਤ ਦੱਸੋ। ਜਦੋਂ ਉਦਯਾਪਨ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਵ੍ਰਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗ ਯਦਿ ਨੋਦ੍ਯਾਪਨਂ ਚਰੇਤ੍ । ਯਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸ ਨ ਸਮ੍ਯਕ੍ਫਲਭਾਕ੍ਭਵੇਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਉਦਯਾਪਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਵ੍ਰਤਵੈਕਲ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁष੍ਠੀ ਚਾਂਧਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਚ੍ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦ੍ਯਾਪਨਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਦਯਾਪਨ ਜਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਾਨੇਤਾਨ੍ਪਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਂਨਿਧੌ
ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ਚ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਤੈਲਤ੍ਯਾਗੇ ਘृਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਘृਤਤ੍ਯਾਗੇ ਪਯਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗੋ। ਜੇ ਤੇਲ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੀ ਦਿਓ; ਜੇ ਘੀ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੌਨੇ ਪਿਂਡਾਸ੍ਤਿਲਾ ਦੇਯਾਃ ਸਹਿਰਣ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਭੋਜਨੇ ਭੋਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਧ੍ਯੋਦਨਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਓ। ਭੋਜਨ ਸਮੇਂ, ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
ਅਨ੍ਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਹਿਰਣ੍ਯੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਅੰਨ ਦਿਓ। ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਲਾਸ਼ਪਾਤ੍ਰੇ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਰੋ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਭਾਜਨਂ ਘृਤਪੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਦਦ੍ਯਾਦੁਦ੍ਯਾਪਨੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਦਯਾਪਨ ਸਮੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਓ।
षਡ੍ਰਸਂ ਭੋਜਨਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਨਕ੍ਤਭੋਜਨੇ । ਅਯਾਚਿਤੇ ਹ੍ਯਨਡ੍ਵਾਹਂ ਸਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਰਾਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ, ਸੋਨੇ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਬਲਦ ਵੀ ਦਿਓ।
ਮਾषਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਾਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਵਤ੍ਸਕਾਮ੍ । ਧਾਤ੍ਰੀਸ੍ਨਾਨੇ ਨਰੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਮਾषਿਕਮੇਵਚ
ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਾਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ ਗਾਂ ਦਿਓ। ਆਂਵਲਾ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਮਾਸ਼ ਵੀ ਦਿਓ।
ਫਲਾਨਾਂ ਨਿਯਮੇ ਚੈਵ ਫਲਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਧਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਯਮੇ ਧਾਨ੍ਯਮਥਵਾ ਸ਼ਾਲਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਫਲਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿਚ ਫਲ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ, ਅਨਾਜ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿਚ ਅਨਾਜ ਜਾਂ ਚਾਵਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਤੂਲਾਂ ਗੇਂਦੁਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਛੋਣ ਲਈ ਰੂਈ ਤੇ ਗੋਦਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।