ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਪृਥੋਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਾਗਧਸ਼੍ਚੈਵ ਸੂਤਸ਼੍ਚ ਤਮਸ੍ਤੌਤਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਵੈਨਯ ਪ੍ਰਥੁ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਦੌਰਾਨ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਸੂਤ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਟੇਨਾਥ ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਦਤ੍ਤੋ ਵਰੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸੂਤਾਯ ਸੂਤਵਿषਯੋ ਮਗਧੋ ਮਾਗਧਾਯ ਚ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: ਸੂਤ ਨੂੰ ਸੂਤਾਂ ਦਾ ਖੇਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਮਾਗਧ ਨੂੰ ਮਾਗਧਾਂ ਦਾ ਖੇਤਰ।
ਤਤ੍ਰ ਸੂਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੂਤੋ ਨਾਮੇਹ ਜਾਯਤੇ। ਐਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਗ੍ਰਹਯੁਕ੍ਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ
ਉਥੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਸੂਤ ਜਨਮਿਆ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਤ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੰਦ੍ਰ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਮੇਵੇਂਦ੍ਰਂ ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਸੂਤੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਸ਼ਿष੍ਯਹਸ੍ਤੇਨ ਯਤ੍ਪृਕ੍ਤਮਭਿਭੂਤਂ ਗੁਰੋਰ੍ਹਵਿਃ
ਉਸ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਸੂਤ ਜਨਮਿਆ; ਚੇਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ।
ਅਧਰੋਤ੍ਤਰਧਾਰੇਣ ਜਜ੍ਞੇ ਤਦ੍ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਮ੍। ਯੇਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਤ੍ਸਮਭਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋਨਿਤਃ
ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਾਤੀ ਮਿਲਾਪ ਜਨਮਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਹੋਈ।
ਪੂਰ੍ਵੇਣੈਵ ਤੁ ਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯਾਦ੍ਵੈਧਰ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਮਧ੍ਯਮੋ ਹ੍ਯੇष ਸੂਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਪਜੀਵਿਨਃ
ਪਹਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਪਾਸੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਸੂਤ ਦੀ ਮੱਧਵਾਲੀ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਤ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾਣੇष੍ਵਧਿਕਾਰੋ ਮੇ ਵਿਹਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰਿਹ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਮਹਂ ਪृष੍ਟੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਇਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਧਰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਭੁਵਿ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਪੁਰਾਣਮृषਿਪੂਜਿਤਮ੍। ਪਿਤॄਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਵਾਸਵਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਨ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਧੀ ਵਾਸਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਅਪਧ੍ਯਾਤਾ ਚ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਗਰ੍ਭੇ ਬਭੂਵ ਸਾ। ਅਰਣੀਵ ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨ੍ਮਨਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮੱਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਜਿਵੇਂ ਅਰਣੀ ਅੱਗ ਲਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਬਭੂਵ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤੁ ਪਰਾਸ਼ਰਾਤ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਃ ਸਤ੍ਯਾਯ ਵੇਧਸੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਭਗਵਾਨ, ਸੱਚੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪੁਰੁषਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਕ੍ਯਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨੇ। ਮਾਨਵਚ੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਸ਼ਂਸਿਤਾਤ੍ਮਨੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸਦਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਯਂ ਵੇਦ ਉਪਤਸ੍ਥੇ ਸਸਂਗ੍ਰਹਃ। ਮਤਿਮਂਥਾਨਮਾਵਿਧ੍ਯ ਯੇਨਾਸੌ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਾਗਰਾਤ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਵੇਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ; ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੇਦ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੜਕਿਆ,
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਜਨਿਤੋ ਲੋਕੇ ਮਹਾਭਾਰਤ ਚਂਦ੍ਰਮਾਃ। ਭਾਰਤਂ ਭਾਨੁਮਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਦਿ ਨ ਸ੍ਯੁਰਮੀ ਤ੍ਰਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਚਾਂਦਨੀ; ਜੇ ਇਹ ਤਿੰਨ — ਭਾਰਤ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ — ਨਾ ਹੋਣ,
ਤਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤਮੋਂਧਸ੍ਯ ਕਾਵਸ੍ਥਾ ਜਗਤੋ ਭਵੇਤ੍। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਵ੍ਯਾਸਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣੋ।
ਕੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਭਾਰਤਕृਦ੍ਭਵੇਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਹਮੁਪਾਸ਼੍ਰੌषਂ ਪੁਰਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਕੌਣ ਹੋਰ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਪੂਜਿਤਾਦ੍ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਃ। ਪੁਰਾਣਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਪੁਰਾਣਾ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨੋਪਪਾਦਕਮ੍। ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਸਾਧਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਦਾ ਆਧਾਰ; ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨਿਃਸ਼ੇषੇषੁ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਵਾਜਿਰੂਪੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਸਮਾਦੇਸ਼ਾਦ੍ਵੇਦਾਨਾਹृਤਵਾਨਸੌ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ।
ਅਂਗਾਨਿ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਪੁਰਾਣਨ੍ਯਾਯਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਅਸੁਰੇਣਾਖਿਲਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਪਹृਤ੍ਯਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਮ੍
ਚਾਰ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਿਆਂ ਵਿਦਿਆ; ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰ ਲਏ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੇਣਾਜਹਾਰ ਕਲ੍ਪਾਦਾਵੁਦਕਾਰ੍ਣਵੇ। ਅਸ਼ੇषਮੇਤਦਵਦਦੁਦਕਾਂਤਰ੍ਗਤੋ ਵਿਭੁਃ
ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆ; ਪ੍ਰਭੂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ। ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯਾਭਵਤ੍ਤਦਾ੫੦ 1.1.
ਸੁਣ ਕੇ, ਚੌਂ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਾਲੇਨਾਗ੍ਰਹਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਤਦਾ ਵਿਭੁਃ। ਵ੍ਯਾਸਰੂਪਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਂਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ
ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਾਦ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੰਕਲਨ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਜਗੌ। ਤਦਾष੍ਟਾਦਸ਼ਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ
ਹਰ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ; ਫਿਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਠਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਦੇਵਲੋਕੇषੁ ਸ਼ਤਕੋਟਿਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਤਦੇਵਾਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਵੀ, ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਇਹ ਚਾਰ ਲੱਖ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਾਦ੍ਮਸਞ੍ਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਪਂਚਖਣ੍ਡੈਸ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣਾ, ਪਦਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਰਾਦੌ ਸृष੍ਟਿਖਣ੍ਡਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਖਣ੍ਡਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍। ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਣ੍ਡਂ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਤਃ ਪਾਤਾਲਖਣ੍ਡਕਮ੍
ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਾਗ ਹੈ, ਫਿਰ ਭੂਮੀ ਭਾਗ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਭਾਗ, ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਭਾਗ।
ਪਞ੍ਚਮਂ ਚ ਤਤਃ ਖ੍ਯਾਤਮੁਤ੍ਤਰਂ ਖਣ੍ਡਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਮਹਾਪਦ੍ਮਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਨ੍ਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਪੰਜਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਉੱਤਰ ਭਾਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਰਯਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਦ੍ਮਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤਃ। ਏਤਤ੍ਪੁਰਾਣਮਮਲਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਨਿਰ੍ਮਲਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪਦਮ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਦੇਵੋ ਹਰਿਰ੍ਯਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਭਿਹਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾਵਨ੍ਮਾਤ੍ਰਂ ਮਰੀਚਯੇ
ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰੀਚੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ—
ਏਤਦੇਵ ਚ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਾਦ੍ਮਂ ਲੋਕੇ ਜਗਾਦ ਵੈ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਸ਼੍ਰਯਂ ਤਚ੍ਚ ਪਾਦ੍ਮਮਿਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਇਹ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਦਮ ਆਖਦੇ ਹਨ।