ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਦਾਡਿਮਂ ਮਾਤੁਲਿਗਂ ਚ ਨਾਲਿਕੇਰਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਦਾਣਾ, ਮੌਸੰਬੀ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਵੈਮਾਨਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ਸੁਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਲੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤਿ ਜਾਯਤੇ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਨਰੋ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਯਾਵਂਤਿ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨਿ ਉਦਿਤੋਦਿਤਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ—
ਤਾਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵ੍ਰੀਹੀਂਸ਼੍ਚ ਯਵਗੋਧੂਮਾਨ੍ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਵਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਗਹੂੰ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕੇ ਕृਤੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੈ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ । ਤੁਲਸੀਤਿਲਦਰ੍ਭੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਯਦਾ ਸੁਪ੍ਤੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚੈਤਤ੍ਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਚਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੋਦਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਂਨਿਧੌ । ਪਦਂ ਵਾ ਪਦਮਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ऋਚਾਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧऋਚਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਰਾ ਸ਼ਲੋਕ, ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਲਾਈਨ ਹੀ ਗਾ ਲੈਣ।
ਵਿष੍ਣ੍ਵਗ੍ਰੇ ਯੇ ਪ੍ਰਗਾਯਂਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮੈਥੁਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ—
ਏਕਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਸੋऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਂ ਤਥਾ ਤਕ੍ਰਂ ਗੁਡਂ ਸ਼ਾਕਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਛਾਸ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਸਾਗ ਛੱਡਣ ਨਾਲ—
ਵਰ੍ਜਨਾਦੇਵ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਨਾਨਮਾਮਲਕੇਨੈਵ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਹ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਆਮਲਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਚ ਤੇ ਮੁਨੇ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਪਾਪਹਰਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮুনি; ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਸਂਧ੍ਯਾਮੌਨਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬਣਾਏ ਗਏ; ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵੈਕੁਂਠੇ ਮੋਦਤੇ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਯਂਪਾਕੀ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਚਤੁਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਮੌਨਂ ਚੈਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚ ਤਦਨਂਤਰਮ੍ । ਮੌਨਭੋਜੀ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮੌਨੇਨ ਭੁਂਜਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਾਃ । ਕृਮਿਕੀਟਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਮਸ਼ੁਚੀ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਪਰ ਜੇ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਮਾਂਸਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਮਨ੍ਨਂ ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਦਨ੍ਨਮਸ਼ੁਚਿ ਜ੍ਞੇਯਂ ਗ੍ਰਸਤੇ ਮਾਨੁषੋ ਯਦਿ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਐਸਾ ਖਾਣਾ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੋ; ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਏਤਦ੍ਵੈ ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਦਾ । ਤੋषਿਤੋ ਹਿ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਖਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮੌਨੇਨ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਂਜਲ੍ਪਨ੍ਭੁਂਜਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨਾਨ੍ਨਮਸ਼ੁਚੀ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਜੋ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਂ ਸ ਕੇਵਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੌਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਉਪਵਾਸਸਮਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਮੌਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਕੇਵਲ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਓ ਤਾਂ ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਪਂਚਪ੍ਰਾਣਾਹੁਤੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੌਨਭੋਜੀ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਪਂਚ ਵੈ ਪਾਤਕਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਧਿਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਿਤृਕਰ੍ਮਣਿ ਵਾਡਵ । ਅਸ਼ੁਚ੍ਯਂਗੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਚੈਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦਸ਼ੁਚੀ ਭਵੇਤ੍
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਵਡਵਾ। ਜੇ ਕਪੜਾ ਗੰਦਗੀ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਟਿਪृष੍ਠਸ੍ਥਿਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪੁਰੀषਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਾ ਮੈਥੁਨਂ ਵਾਪਿ ਤਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੇ ਕਪੜਾ ਕਮਰ ਜਾਂ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਗੰਦਗੀ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਦੀ ਲਾਗ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਪੜਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਕਰ੍ਮਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਚ ਵਾਡਵ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਚ ਮੁਨੇ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਦੇਵਾਰ੍ਚਾ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਲਈ, ਵਡਵਾ, ਐਸੇ ਕਪੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ, ਮੂਨਿ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ਼ੁਚਿਭਿਰ੍ਵਿਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ । ਸਂਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਤृਣਸ਼ਾਕਕੁਸੁਂਭਿਕਾਃ
ਇਹ ਕਰਮ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਲੋਕ ਕਰਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਾਹ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਸੁੰਭ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਧਿਤਾਨਿ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍ਜਿਤਾਨਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਹਰੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਏਤਾਨਿ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ 6.64.
ਸਿਲੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ—
ਨਰਕਂ ਨ ਤੁ ਸਂਗਚ੍ਛੇਤ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਮਦ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ੇਤ ਸ਼ਾਸ਼ਕਂ ਸੌਕਰਂ ਤਥਾ
—ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਹੜ ਵਿੱਚ ਫਸਦਾ ਹੈ। ਮਦਿਰਾ, ਮਾਸ, ਖਰਗੋਸ਼ ਅਤੇ ਸੂਰ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਸੋऽਪਿ ਦੇਵਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਅਹਿਂਸਾਨਿਰਤੋ ਨਰਃ
ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਕ੍ਰੋਧਂ ਤਥਾ ਰੌਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਥਾ ਪਰ੍ਵਸੁ ਮੈਥੁਨਮ੍ । ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਝੂਠਾ ਗੁੱਸਾ, ਰੁਖਾ ਵਿਹਾਰ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਵਿਅਭੀਚਾਰ—ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।