ਦਾਨਂ ਦਯਾ ਦਮ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਮਹਤਾਮਪਿ
ਦਾਨ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੰਜਮ — ਇਹ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰਵੇ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਲ੍ਲਭਤਾਮਿਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਉਭੌ ਤੌ ਪਾਪਿਨੌ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੌ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਹੀ ਦীক্ষਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਮਤਿਂ ਯਦਾਦਤ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵੈ ਪਾਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਕੁਲਂ ਤੇਨ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਮਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਲੌ ਪਾਖਂਡਿਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਬਹਵੋ ਭੁਵਿ । ਤੇषਾਂ ਸਂਭਾषਣਾਦੇਵ ਨਰਕੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਖੰਡੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਰਤਾ ਯੇ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਾਪਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਧਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮੇषੁ ਸਂਮਤਾਃ । ਵੇਦਧਰ੍ਮਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਂਕ੍ਤਿਪਾਵਨਪਾਵਨਾਃ
ਜੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੈਃ ਸਦਾ ਨਰੈਃ । ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭੂਯੋਭੂਯਸ਼੍ਚ ਵਾਡਵ
ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਦਾ ਇਹ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਵਡਾਵਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਮਧ੍ਯੇ ਨਰਾ ਯੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਭੁਵਿ । ਤੇषਾਂ ਕੁਲਂ ਧਨ੍ਯਤਮਂ ਜਾਤਿਰ੍ਧਨ੍ਯਤਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਧੰਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨੇ ਯਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਮੇਂ ਮਧੁ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਦਾਡਿਮਂ ਮਾਤੁਲਿਗਂ ਚ ਨਾਲਿਕੇਰਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਦਾਣਾ, ਮੌਸੰਬੀ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਵੈਮਾਨਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ਸੁਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਲੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤਿ ਜਾਯਤੇ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਨਰੋ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਯਾਵਂਤਿ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨਿ ਉਦਿਤੋਦਿਤਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ—
ਤਾਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵ੍ਰੀਹੀਂਸ਼੍ਚ ਯਵਗੋਧੂਮਾਨ੍ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਵਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਗਹੂੰ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕੇ ਕृਤੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੈ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ । ਤੁਲਸੀਤਿਲਦਰ੍ਭੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਯਦਾ ਸੁਪ੍ਤੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚੈਤਤ੍ਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਚਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੋਦਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਂਨਿਧੌ । ਪਦਂ ਵਾ ਪਦਮਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ऋਚਾਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧऋਚਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਰਾ ਸ਼ਲੋਕ, ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਲਾਈਨ ਹੀ ਗਾ ਲੈਣ।
ਵਿष੍ਣ੍ਵਗ੍ਰੇ ਯੇ ਪ੍ਰਗਾਯਂਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮੈਥੁਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ—
ਏਕਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਸੋऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਂ ਤਥਾ ਤਕ੍ਰਂ ਗੁਡਂ ਸ਼ਾਕਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਛਾਸ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਸਾਗ ਛੱਡਣ ਨਾਲ—
ਵਰ੍ਜਨਾਦੇਵ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਗੀ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਨਾਨਮਾਮਲਕੇਨੈਵ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਹ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਆਮਲਾ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ਚ ਤੇ ਮੁਨੇ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਪਾਪਹਰਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮুনি; ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਸਂਧ੍ਯਾਮੌਨਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਣ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬਣਾਏ ਗਏ; ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵੈਕੁਂਠੇ ਮੋਦਤੇ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਯਂਪਾਕੀ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਇਂਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਚਤੁਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਮੌਨਂ ਚੈਵ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚ ਤਦਨਂਤਰਮ੍ । ਮੌਨਭੋਜੀ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਤਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਮੌਨੇਨ ਭੁਂਜਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਾਃ । ਕृਮਿਕੀਟਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਮਸ਼ੁਚੀ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਪਰ ਜੇ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਜਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਮਾਂਸਸਮਂ ਜ੍ਞੇਯਮਨ੍ਨਂ ਚਾਪਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਤਦਨ੍ਨਮਸ਼ੁਚਿ ਜ੍ਞੇਯਂ ਗ੍ਰਸਤੇ ਮਾਨੁषੋ ਯਦਿ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਐਸਾ ਖਾਣਾ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੋ; ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਐਸਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਏਤਦ੍ਵੈ ਭੋਜਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਦਾ । ਤੋषਿਤੋ ਹਿ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਖਾਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮੌਨੇਨ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਂਜਲ੍ਪਨ੍ਭੁਂਜਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤੇਨਾਨ੍ਨਮਸ਼ੁਚੀ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਖਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਜੋ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।