ਯਾਵਤ੍ਪਦਾਨਿ ਚਲਤੇ ਤਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਨਾਰਕੀ । ਉਦਕਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਗृਹੇ
ਜਿੰਨੇ ਪੈਰ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਸਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਭੇਜਦਾ ਹੈ,
ਤਦੁਦਕਂ ਮਦ੍ਯਤੁਲ੍ਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਂ ਦੇਯਂ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੀਣ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਚੈਵ ਤੁ ਵੈ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਕਤੀ ਵੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਪਾਂਚਭੌਤਿਕਮੇਤਦ੍ਧਿ ਅਨਰ੍ਥਕਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਅਤੋ ਦੇਯਂ ਹਿ ਗੁਰਵੇ ਯਤੋऽਨਂਤਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਕਾਰਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲਿਯੁਗੇ ਘੋਰੇ ਪਾਪਾਚਾਰੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਜਨਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਲੋਕ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਂਦਯਾ ਲਭਤੇ ਦੁਃਖਂ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਨਾਨਾਧਰ੍ਮਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਂਤੇ ਕਲੌ ਚੈਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਧਰਮ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ।
ਧਰ੍ਮੋऽਯਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭੋ ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਮੋਕ੍ਸ਼ਦਃ । ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਰਃ ਕੋऽਪਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਇਹ ਧਰਮ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ ਰੋਗੈਃ ਪਰਿਪੀਡ੍ਯਤੇ । ਬਹੁਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯਕੁष੍ਠੀ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋੜ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਭੋਜੀ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਅਯਾਚਿਤੇਨ ਚਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਪੀਕੂਪਕ੍ਰਿਂਯਾ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਕੂੰਆਂ ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵੈ ਦ੍ਰੋਹਂ ਪ੍ਰਾਣਹਿਂਸਾਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ । ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਵੇਦੇषੁ ਗੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਯਾ ਦਮ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਮਹਤਾਮਪਿ
ਦਾਨ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਸੰਜਮ — ਇਹ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰਵੇ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਕਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਲ੍ਲਭਤਾਮਿਯਾਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਉਭੌ ਤੌ ਪਾਪਿਨੌ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੌ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਹੀ ਦীক্ষਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਂਸਾਮਤਿਂ ਯਦਾਦਤ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵੈ ਪਾਪਸਤ੍ਤਮਃ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਕੁਲਂ ਤੇਨ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਤ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਹਿੰਸਾ ਵਾਲਾ ਮਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਲੌ ਪਾਖਂਡਿਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਬਹਵੋ ਭੁਵਿ । ਤੇषਾਂ ਸਂਭਾषਣਾਦੇਵ ਨਰਕੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਖੰਡੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਰਤਾ ਯੇ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰੀਜਾਪਿਨੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਤੇषਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਧਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮੇषੁ ਸਂਮਤਾਃ । ਵੇਦਧਰ੍ਮਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਂਕ੍ਤਿਪਾਵਨਪਾਵਨਾਃ
ਜੋ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੈਃ ਸਦਾ ਨਰੈਃ । ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭੂਯੋਭੂਯਸ਼੍ਚ ਵਾਡਵ
ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਦਾ ਇਹ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਵਡਾਵਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਮਧ੍ਯੇ ਨਰਾ ਯੇ ਵੈष੍ਣਵਾ ਭੁਵਿ । ਤੇषਾਂ ਕੁਲਂ ਧਨ੍ਯਤਮਂ ਜਾਤਿਰ੍ਧਨ੍ਯਤਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਧੰਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨੇ ਯਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਮੇਂ ਮਧੁ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਦਾਡਿਮਂ ਮਾਤੁਲਿਗਂ ਚ ਨਾਲਿਕੇਰਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਦਾਣਾ, ਮੌਸੰਬੀ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਵੈਮਾਨਿਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ਸੁਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਲੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤਿ ਜਾਯਤੇ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦੇਕਭਕ੍ਤੇਨ ਨਰੋ ਮਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਯਾਵਂਤਿ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨਿ ਉਦਿਤੋਦਿਤਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ—
ਤਾਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵ੍ਰੀਹੀਂਸ਼੍ਚ ਯਵਗੋਧੂਮਾਨ੍ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਨਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਵਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਗਹੂੰ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕੇ ਕृਤੇ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੈ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਆਦਿ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ । ਤੁਲਸੀਤਿਲਦਰ੍ਭੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਯਦਾ ਸੁਪ੍ਤੇ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚੈਤਤ੍ਤ੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹੀ ਫਲ ਚਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੋਦਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਂਨਿਧੌ । ਪਦਂ ਵਾ ਪਦਮਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ऋਚਾਂ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧऋਚਾਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਰਾ ਸ਼ਲੋਕ, ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਲਾਈਨ ਹੀ ਗਾ ਲੈਣ।
ਵਿष੍ਣ੍ਵਗ੍ਰੇ ਯੇ ਪ੍ਰਗਾਯਂਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮੈਥੁਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਪ੍ਤੇ ਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਮਿਲਣ-ਜੁਲਣ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ—
ਏਕਮਨ੍ਵਂਤਰਂ ਸੋऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਂ ਤਥਾ ਤਕ੍ਰਂ ਗੁਡਂ ਸ਼ਾਕਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਮਨਵੰਤਰੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਛਾਸ, ਗੁੜ ਅਤੇ ਸਾਗ ਛੱਡਣ ਨਾਲ—