ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਦੌਰ੍ਗਂਧ੍ਯਂ ਨਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਤਾਂਬੂਲਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਭੋਗੀ ਰਕ੍ਤਕਂਠਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂਬੂਲ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਸੁੰਦਰ ਹੋਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੰਦ ਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂਬੂਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਪੰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਗਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋਵੇ।
ਘृਤਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਤਨੁਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਫਲਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ ਵਿਪੇਂਦ੍ਰ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਘੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਸ਼ਪਤ੍ਰਾਸ਼ਨਕृਦ੍ਰੂਪਵਾਨ੍ਭੋਗਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਿਕਰਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਗੋਲੋਕਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਮੌਨਵ੍ਰਤੀ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾऽਸ੍ਖਲਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਕਦੇ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਾਸਨਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਥਾਲੀਪਾਕਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਏਵਮਾਦਿ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਨਂਦਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਲੀ ਵਿਚ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਤਿਆਗਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ । ਏਕ ਏਵ ਸ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਨਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਕੇਵਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸਦਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲੀਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਲ੍ਪਸ੍ਥਾਯੀ ਭਵੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਵੈਕੁਂਠੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਨਰਃ
—ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਕਲਪ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਕਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
—ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਾਸ਼ਨੋ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਬੋਧਯੇਤ੍
ਪੰਜਗਵਿਆ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪੀ ਵਿष੍ਣ੍ਵਗ੍ਰੇ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤੁਲਸੀਦਲਪੂਜਾਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸ਼ੀਤਾਂਬੁਨਾ ਗृਹੇ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਦੇਹਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦਿਵਯ ਛਿੜਕਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿਚ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉष੍ਣੋਦਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵੈ ਪੌष੍ਕਰਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪਤ੍ਰੇषੁ ਯੋ ਨਰੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਜਮ੍ । ਧਰ੍ਮੋਦਯਜਲਤ੍ਯਾਗੀ ਨ ਰੋਗੈਃ ਪਰਿਭੂਯਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਥਰ ਉੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਭੁਂਜਾਨੋ ਨੈਮਿषਂ ਫਲਮਾਪ੍ਰੁਯਾਤ੍ । ਕਾਂਸ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੇषਪਾਤ੍ਰਮੁਪਾਚਰੇਤ੍
ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਂਸ ਦੇ ਬਰਤਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਬਰਤਨ ਵਰਤੇ।
ਅਲਾਭੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਪਾਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਗृਹੀਤੈਃ ਕृਤੈਰ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤ੍ਰੈਃ ਪਾਲਾਸ਼ਸਂਭਵੈਃ
ਜੇ ਸਾਰੇ ਬਰਤਨ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਬਰਤਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਬਰਤਨ, ਜਾਂ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸਤੇ । ਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਭੋਜਨਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸੇਵਤੇ ਤਤ੍ਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਐਸੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਭੋਜਨੇ । ਏਕੈਕਂ ਭੋਜਨਂ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਤ੍ਰੇषੁ ਭੁਂਜਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਦੋਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾਨਫਲਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨ ਚਾਪਿ ਨਰਕਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇषੁ ਭੋਜਨਾਤ੍
ਪਦਮਾ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਾਤਿ ਵੈਕੁਂਠੇऽਨ੍ਯੋ ਜਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਪਹਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਮਂ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਪਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਾਤੇਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਭੁਂਜਨ੍ਨਰਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਿਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਲਈ ਮੱਧਲਾ ਪੱਤਾ ਵਰਜਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਪੱਤਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਰ੍ਜਯੇਨ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਤ੍ਰਂ ਸ਼ੇषਪਤ੍ਰੇषੁ ਭੋਜਨਮ੍ । ਮਧ੍ਯਪਤ੍ਰੇ ਚ ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭੋਜਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਮੱਧਲਾ ਪੱਤਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਮੱਧਲੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਕਪਿਲਾਂ ਦੋਹਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਨਿਜੇ ਗृਹੇ
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਕਪਿਲਾ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ,
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ । ਕृਮਿਯੋਨਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੀੜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲਂ ਯੋਹ੍ਯਨਡ੍ਵਾਹਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਵਾਹਯੇਤ੍ । ਯਾਵਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਰੋਮਾਣਿ ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਾਰਦ 6.64.
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰ ਲੈਣ ਲਈ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਨਾਰਦ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਕੁਂਭੀਪਾਕੇषੁ ਪਚ੍ਯੇਤ ਸ ਨਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਜਾ ਚੈਵ ਗृਹੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਕਰੀ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵੈ ਦੁਗ੍ਧਪਾਨੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਯਾਤੀਹ ਰੌਰਵਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਵ੍ਯਾਪਾਰੋ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਦਰ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰਃ ਕੌਲਿਕ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਵ੍ਯਾਪਾਰੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਕੌਲਿਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ,