ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਗਂਧੈਰ੍ਧੂਪੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ । ਪੂਜਿਤਾਂ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵਾਡਵ
ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧੂਪ, ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਵਾਢਵ।
ਸੁਪ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਜਗਤ੍ਸੁਪ੍ਤਂ ਭਵੇਦਿਦਮ੍ । ਵਿਬੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਯਿ ਬੁਧ੍ਯੇਤ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਜਾਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਰਦ । ਤਸ੍ਯੈਵਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਚਾ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੋ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਨਰੋ ਵਾ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵਿਭਾਗਤਃ । ਚਤੁਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਦੇਵਸ੍ਯੋਤ੍ਥਾਪਨਾਵਧਿ
ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਤਕ।
ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਾਨੇਤਾਨ੍ਦਂਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਉਪਵਾਸਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਸਤਿ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਮੰਨ ਕੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸਾਫ ਸਮੇਂ ਵਰਤ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੋ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੋਰਗ੍ਰੇ ਜਿਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਤੇषਾਂ ਫਲਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਕਰਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮਧੁਰਤ੍ਵਂ ਲਭੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਗੁਡਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਤਥੈਵ ਸਂਤਤਿਂ ਦੀਰ੍ਘਾਂ ਤੈਲਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਯਤਃ
ਗੁੜ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਅ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤੇਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਲੰਮੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਘृਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸੁਂਦਰਾਂਗਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਕਟੁਤੈਲਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਘੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਤੇਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗਂਧਤੈਲਤ੍ਯਾਗੇਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪੁष੍ਪਭੋਗਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੀ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਦਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਕਟ੍ਵਮ੍ਲਮਧੁਰਕ੍ਸ਼ਾਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਾषਾਯ षਡ੍ਰਸਾਨ੍
ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਛੇ ਰਸ—ਕੜਾ, ਖੱਟਾ, ਮਿੱਠਾ, ਨਮਕੀਨ, ਤਿੱਖਾ, ਕਸੈਲਾ—
ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਦੌਰ੍ਗਂਧ੍ਯਂ ਨਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਤਾਂਬੂਲਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਭੋਗੀ ਰਕ੍ਤਕਂਠਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂਬੂਲ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਸੁੰਦਰ ਹੋਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੰਦ ਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂਬੂਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਪੰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਗਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋਵੇ।
ਘृਤਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਤਨੁਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਫਲਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ ਵਿਪੇਂਦ੍ਰ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਘੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਸ਼ਪਤ੍ਰਾਸ਼ਨਕृਦ੍ਰੂਪਵਾਨ੍ਭੋਗਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਿਕਰਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਗੋਲੋਕਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਮੌਨਵ੍ਰਤੀ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾऽਸ੍ਖਲਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਕਦੇ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਾਸਨਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਥਾਲੀਪਾਕਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਏਵਮਾਦਿ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਨਂਦਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਲੀ ਵਿਚ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਤਿਆਗਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ । ਏਕ ਏਵ ਸ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਨਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਕੇਵਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸਦਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲੀਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਲ੍ਪਸ੍ਥਾਯੀ ਭਵੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਵੈਕੁਂਠੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਨਰਃ
—ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਕਲਪ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਕਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
—ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਗਵ੍ਯਾਸ਼ਨੋ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਬੋਧਯੇਤ੍
ਪੰਜਗਵਿਆ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪੀ ਵਿष੍ਣ੍ਵਗ੍ਰੇ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤੁਲਸੀਦਲਪੂਜਾਂ ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
—ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਆਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸ਼ੀਤਾਂਬੁਨਾ ਗृਹੇ ਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਦੇਹਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਦਿਵਯ ਛਿੜਕਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿਚ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਸਰੀਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉष੍ਣੋਦਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵੈ ਪੌष੍ਕਰਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪਤ੍ਰੇषੁ ਯੋ ਨਰੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਜਮ੍ । ਧਰ੍ਮੋਦਯਜਲਤ੍ਯਾਗੀ ਨ ਰੋਗੈਃ ਪਰਿਭੂਯਤੇ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਥਰ ਉੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਭੁਂਜਾਨੋ ਨੈਮਿषਂ ਫਲਮਾਪ੍ਰੁਯਾਤ੍ । ਕਾਂਸ੍ਯਪਾਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੇषਪਾਤ੍ਰਮੁਪਾਚਰੇਤ੍
ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਂਸ ਦੇ ਬਰਤਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਬਰਤਨ ਵਰਤੇ।
ਅਲਾਭੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਪਾਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਵਗृਹੀਤੈਃ ਕृਤੈਰ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤ੍ਰੈਃ ਪਾਲਾਸ਼ਸਂਭਵੈਃ
ਜੇ ਸਾਰੇ ਬਰਤਨ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਬਰਤਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਬਰਤਨ, ਜਾਂ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਬਰਤਨ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪੂਰ੍ਣ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸਤੇ । ਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਭੋਜਨਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸੇਵਤੇ ਤਤ੍ਸਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਐਸੇ ਬਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਸਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਭੋਜਨੇ । ਏਕੈਕਂ ਭੋਜਨਂ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਤ੍ਰੇषੁ ਭੁਂਜਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਦੋਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਉਹ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।