ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਮਿਹ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕਥਯਾਮਿ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਆषਾਢਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਵ੍ਰਤਾਨੀਹ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਸਮਾਰੂਢੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤੇ ਹਰੌ
ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਵਰਤ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਹਰਿ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਸੌ ਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖੋ।
ਨਯੇਤ ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ਯਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਂਤੇ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਦ ਤਕ ਕਾਰਤਿਕੀ ਮਹੀਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ।
ਵਿਵਾਹਵ੍ਰਤਸਂਬਂਧ ਅਨ੍ਯਨ੍ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਕਰ੍ਮ ਚ । ਭੂਪਯਾਨਂ ਤਥਾ ਯਾਤ੍ਰਾ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਵਿਆਹ, ਵਰਤ, ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ—
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤੇ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜੇ । ਵ੍ਰਤਕ੍ਰਿਯਾਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਚੁਤ, ਗਰੁੜ ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚੀਰ੍ਣੈਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਫਲ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥੁਨਸ੍ਥੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੌ ਸ੍ਵਾਪਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਤੁਲਾਰਾਸ਼ੌ ਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿਓ; ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ਖ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਓ।
ਅਧਿਮਾਸੇ ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਤਦਾ ਚੈष ਵਿਧਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰੀਮ੍
ਜੇ ਅਧਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ।
ਪੀਤਾਂਬਰਧਰਾਂ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸ਼ੁਚੌ । ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਸੋਪਧਾਨੇ ਤੁ ਨਾਰਦ
ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਸਫੈਦ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੇ ਤਕੀਆ ਵੀ ਲਗਾ ਦਿਓ, ਨਾਰਦ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋऽਥਵਾ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਮਧੁਲਾਜਘृਤਸ੍ਤਥਾ
ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਭਗਤ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ—
ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਗਂਧੈਰ੍ਧੂਪੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਮਨੋਰਮੈਃ । ਪੂਜਿਤਾਂ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਰ੍ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵਾਡਵ
ਚੰਗੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧੂਪ, ਮਨ ਭਾਉਂਦੇ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਵਾਢਵ।
ਸੁਪ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਜਗਤ੍ਸੁਪ੍ਤਂ ਭਵੇਦਿਦਮ੍ । ਵਿਬੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਯਿ ਬੁਧ੍ਯੇਤ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਜਾਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਰਦ । ਤਸ੍ਯੈਵਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਚਾ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪ ਹੀ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੋ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਨਰੋ ਵਾ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਵਿਭਾਗਤਃ । ਚਤੁਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਦੇਵਸ੍ਯੋਤ੍ਥਾਪਨਾਵਧਿ
ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਤਕ।
ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਾਨੇਤਾਨ੍ਦਂਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਉਪਵਾਸਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਸਤਿ
ਇਹ ਨਿਯਮ ਮੰਨ ਕੇ, ਦੰਦ ਮੰਜਣ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸਾਫ ਸਮੇਂ ਵਰਤ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੋ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿष੍ਣੋਰਗ੍ਰੇ ਜਿਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਤੇषਾਂ ਫਲਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਕਰਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮਧੁਰਤ੍ਵਂ ਲਭੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋ ਗੁਡਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਤਥੈਵ ਸਂਤਤਿਂ ਦੀਰ੍ਘਾਂ ਤੈਲਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਯਤਃ
ਗੁੜ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਅ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤੇਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਲੰਮੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਘृਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸੁਂਦਰਾਂਗਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਕਟੁਤੈਲਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਘੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਤੇਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗਂਧਤੈਲਤ੍ਯਾਗੇਨ ਸੌਭਾਗ੍ਯਮਤੁਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪੁष੍ਪਭੋਗਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੀ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਦਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਕਟ੍ਵਮ੍ਲਮਧੁਰਕ੍ਸ਼ਾਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਾषਾਯ षਡ੍ਰਸਾਨ੍
ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਛੇ ਰਸ—ਕੜਾ, ਖੱਟਾ, ਮਿੱਠਾ, ਨਮਕੀਨ, ਤਿੱਖਾ, ਕਸੈਲਾ—
ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵੈਰੂਪ੍ਯਂ ਦੌਰ੍ਗਂਧ੍ਯਂ ਨਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਤਾਂਬੂਲਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਭੋਗੀ ਰਕ੍ਤਕਂਠਸ੍ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂਬੂਲ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਸੁੰਦਰ ਹੋਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੰਦ ਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਾਂਬੂਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਪੰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਗਲ੍ਹ ਲਾਲ ਹੋਵੇ।
ਘृਤਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਤਨੁਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਫਲਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ ਵਿਪੇਂਦ੍ਰ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਘੀ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਸ਼ਪਤ੍ਰਾਸ਼ਨਕृਦ੍ਰੂਪਵਾਨ੍ਭੋਗਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਿਕਰਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਧਿਦੁਗ੍ਧਪਰਿਤ੍ਯਾਗੀ ਗੋਲੋਕਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਮੌਨਵ੍ਰਤੀ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾऽਸ੍ਖਲਿਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਕਦੇ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਾਸਨਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਥਾਲੀਪਾਕਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਏਵਮਾਦਿ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਨਂਦਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਲੀ ਵਿਚ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਤਿਆਗਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋਨਾਰਾਯਣਾਯੇਤਿ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ । ਏਕ ਏਵ ਸ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
‘ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ’ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਨਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਕੇਵਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮੌ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸਦਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲੀਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਲ੍ਪਸ੍ਥਾਯੀ ਭਵੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਵੈਕੁਂਠੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਨਰਃ
—ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਕਲਪ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਅਠ (੧੦੮) ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਵਿਮਾਨੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਕਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
—ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵਯ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਾਂਧਰਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।