ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਰੂਪਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਮਹੀਪਾਲ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਾਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।
ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਲੋਕੇ ਤੇ ਨਰਾ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਿਣਃ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਭੂਪਾਲ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਕृष੍ਣ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਃ ਕਥਂ ਪੁਨਃ । ਪਾਪਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਤੇ ਕੁਝ ਪਾਪੀ ਕਿਵੇਂ ਦਿਸਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਯੇ ਚ ਰਾਜਨ੍ਕਲੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਾ ਪੀ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨ ਕਥਂ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਾਸ੍ਤੇ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਨਹਿ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਮੇਕਾਦਸ਼ੀਸਮਮ੍
ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ।
ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਏਕਾਸ਼ਨਂ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਚ ਨਂਦਾਯਾਂ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਨੰਦਾ 'ਤੇ ਨਿਰਜਲਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਪਾਰਣਂ ਚੈਵ ਭਦ੍ਰਾਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਸਮਾ ਨਰਾਃ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਮਦਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਾਮਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਂਛਿਤਂ ਲਭਤੇ ਸੋऽਪਿ ਇਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਵਨੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਚਾਹਤ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਕਾਮਦਾਯਾਂ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਮਦਾ 'ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ । ਕਾਂਸ੍ਯ ਮਾਂਸਮਸੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਚਣਕਾਨ੍ਕੋਦ੍ਰਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦਿਨ ਕਾਂਸਾ, ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਚਣੇ ਅਤੇ ਕੋਦਰੋ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਂ ਮਧੁ ਪਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੋਜਨ ਮੈਥੁਨਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਵ੍ਰਤਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਮਧੂ, ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ, ਮੁੜ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ—ਇਹ ਦਸ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਨੇ ਛੱਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦ੍ਯੂਤਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਥਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍ । ਪਰਾਪਵਾਦਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਂ ਹਿਂਸਾਂ ਤਥਾ ਰਤਿਮ੍
ਜੂਆ, ਖੇਡਾਂ, ਨੀਂਦ, ਤਾਂਬੂਲ, ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ, ਚੁਗਲਖੋਰੀ, ਚੋਰੀ, ਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਵਿਲਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੋਧਂ ਚ ਵਿਤਥਂ ਵਾਕ੍ਯਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਕਾਂਸ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂਮਸੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤੈਲਂ ਵਿਤਥਭਾषਣਮ੍
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਾਂਸਾ, ਮਾਸ, ਮਸੂਰ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ।
ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਚ ਪ੍ਰਵਾਸਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੋਜਨਮੈਥੁਨਮ੍ । ਵृषਪृष੍ਠਂ ਪਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸ਼ਾਕਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਦਿਨੇ
ਵਿਆਯਾਮ, ਯਾਤਰਾ, ਮੁੜ ਖਾਣਾ, ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ, ਵੱਢ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਬੈਠਣਾ, ਦੂਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ—ਇਹ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਹਿਤਾ ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਾਮਦਾ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਜਿਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਕਾਮਦਾ ਵਰਤ ਇਸ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਹਾਰਾਜ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਣ੍ਡੇ ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮਾਸਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਕਾਮਦਾਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿਚ ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਮਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਕਾਮਦਾ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਤ੍ਰਿਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪੰਜਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਿਯਮਾ ਯੇ ਕੇਚਿਦ੍ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਤਾਨਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਜੋ ਨਿਯਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਹਰੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । षਡ੍ਰਸਾਨਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇ ਨਖਕੇਸ਼ਵਿਧਾਰਣੇ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨਿਯਮੈਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਮੇ
ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਵਿਚ, ਜਦ ਹਰਿ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਛੇ ਰਸ ਛੱਡਣ, ਵਾਲ-ਨਖ ਨਾ ਕਟਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਸੌ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰਂ ਨਾਰਦਂ ਤਪਸਾਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨਾ ਨਾਰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਮਿਹ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕਥਯਾਮਿ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਆषਾਢਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਵ੍ਰਤਾਨੀਹ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਭੂਮਿਸ਼ਯ੍ਯਾਸਮਾਰੂਢੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤੇ ਹਰੌ
ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਵਰਤ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਹਰਿ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਭੂਮਿ 'ਤੇ ਸੌ ਕੇ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖੋ।
ਨਯੇਤ ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ਯਾਵਦ੍ਭਵਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਂਤੇ ਤਥਾ ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ, ਜਦ ਤਕ ਕਾਰਤਿਕੀ ਮਹੀਨਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ।
ਵਿਵਾਹਵ੍ਰਤਸਂਬਂਧ ਅਨ੍ਯਨ੍ਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਕਰ੍ਮ ਚ । ਭੂਪਯਾਨਂ ਤਥਾ ਯਾਤ੍ਰਾ ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਵਿਆਹ, ਵਰਤ, ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ—
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤੇ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜੇ । ਵ੍ਰਤਕ੍ਰਿਯਾਂ ਚਰੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਚੁਤ, ਗਰੁੜ ਧਵਜ ਵਾਲਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੇ ਕੋਈ ਵਰਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚੀਰ੍ਣੈਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਫਲ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਥੁਨਸ੍ਥੇ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੌ ਸ੍ਵਾਪਯੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਤੁਲਾਰਾਸ਼ੌ ਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦਿਓ; ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਵਿਸ਼ਖ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਓ।
ਅਧਿਮਾਸੇ ਤੁ ਪਤਿਤੇ ਤਦਾ ਚੈष ਵਿਧਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰੀਮ੍
ਜੇ ਅਧਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਹੈ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ।
ਪੀਤਾਂਬਰਧਰਾਂ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸ਼ੁਚੌ । ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰਸਮਾਚ੍ਛਨ੍ਨੇ ਸੋਪਧਾਨੇ ਤੁ ਨਾਰਦ
ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਫ ਪਲੰਗ ਤੇ ਰੱਖੋ, ਸਫੈਦ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੇ ਤਕੀਆ ਵੀ ਲਗਾ ਦਿਓ, ਨਾਰਦ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋऽਥਵਾ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਧਿਕ੍ਸ਼ੀਰਮਧੁਲਾਜਘृਤਸ੍ਤਥਾ
ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਭਗਤ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਸ਼ਹਦ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ—