ਉਪਸੇਵੇਤ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਪਰਾਨ੍ਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰਾਇਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ—
ਪਰਾਨ੍ਨਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਵਤ੍ਸ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਾਇਆ ਖਾਣਾ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦਹੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਯਜ੍ਞਾਯੁਤਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨ ਤਥਾ ਤੁष੍ਯਤੇ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨ ਦਾਨੈਰ੍ਵਾਜਪਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਨਾ ਯਗ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਲਾਪੈਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ—
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਵਧਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਲੋਭਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਹਰੇਃ ਕਥਾਮ੍
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ । ਨਿਯਮੇਨ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਕਥਾਮ੍
ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਯੋ ਹਰੇਃ ਕਥਾਮ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਬੋਧ ਦਿਵਸ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਦਾਨੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਕਥਾਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਗੀਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਯੋ ਨਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੀਤ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯ । ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਭਵ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਕਥਾਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਕਲਿਯੁਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਗੀਤ, ਨਾਚ, ਵਾਜਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ—
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਬਹੁਪੁष੍ਪੈਰ੍ਬਹੁਫਲੈਃ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਕੁਂਕੁਮੈਃ 6.61.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਬਹੁਤ ਫਲਾਂ, ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ—
ਹਰੇਃ ਪੂਜਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਬੋਧਵਾਸਰੇ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ 'ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਗਰੇ । ਸ਼ਂਖੇ ਤੋਯਂ ਸਮਾਦਾਯ ਅਰ੍ਘੋ ਦੇਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੰਖ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘਂ ਬੋਧਵਾਸਰੇ
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਫਲ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਅਰਘ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਪਿਲਾਦਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕਪਿਲਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਾ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮੁਕਤੀ ਪੱਕੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੇਤਕ੍ਯਾ ਏਕਪਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਸਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਤਿ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਜੇ ਗਰੁੜ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕੇਤਕੀ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗਸ੍ਤਿਕੁਸੁਮੈਰ੍ਦੇਵਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षੇ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅਗਸਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਦਦਾਤ੍ਯਭਿਮਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸ਼ਸ਼ਿਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹੇ ਯਥਾ
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਮੁਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਦਾਤਾਂ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਹਾਯ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਾਣਿ ਮੁਨਿਪੁष੍ਪੇਣ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮੁਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਦਲਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਯੇ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸਕਲਂ ਵਤ੍ਸ ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਾਯੁਤਂ ਦਹੇਤ੍
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਪृष੍ਟਾਥ ਵਾ ਧ੍ਯਾਤਾ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ ਨਾਮਤਸ੍ਤੁ ਤਾ । ਰੋਪਿਤਾ ਸਿਂਚਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਜਿਤਾ ਤੁਲਸੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਤੁਲਸੀ ਚਾਹੇ ਦੇਖੀ ਜਾਵੇ, ਛੂਹੀ ਜਾਵੇ, ਧਿਆਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਨਾਮ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਲਾਈ ਜਾਵੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਵਧਾ ਤੁਲਸੀਭਕ੍ਤਿਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦਿਨੇਦਿਨੇ । ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਨ੍ਵਂਤਿ ਸੁਕृਤਂ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨੌ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੁੱਗਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਚ੍ਛਾਖਾਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾਭਿਰ੍ਬੀਜਪੁष੍ਪਦਲੈਰ੍ਮੁਨੇ । ਰੋਪਿਤਾ ਤੁਲਸੀ ਪੁਂਭਿਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਲਾਈ ਤੁਲਸੀ ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਉਪਟਾਹਣੀਆਂ, ਬੀਜ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ੇ ਤੁ ਯੇ ਜਾਤਾ ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਗਤਾਃ । ਆਕਲ੍ਪਵਰ੍षਸਾਹਸ੍ਰਂ ਤੇषਾਂ ਵਾਸੋ ਹਰੇਰ੍ਗृਹੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਣਗੇ ਜਾਂ ਜੋ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰਿ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪੇषੁ ਸਰ੍ਵਪਤ੍ਰੇषੁ ਨਾਰਦ । ਤੁਲਸੀਦਲੇਨ ਚੈਕੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤੁ ਤਤ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਇਕ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਯਮੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਕੋਮਲੈਸ੍ਤੁਲਸੀਦਲੈਃ
ਜਦੋਂ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖੀਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਤੁਲਸੀਦਲੈਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਚਨੇ
ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਪੁੰਨ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।