ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਪਾਪੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਜੈਃ । ਮਹਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਪੌਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਸਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮੁਪੋषਯੇਤ੍ । ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤੋष੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ—
ਵਿਰਾਜਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੈषਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰੈਃ ਕਾਂਤਿਧਨਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚਮਕ ਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ਯਤ੍ਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਯੌਵਨੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਤਥਾ । ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ
ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਜਾਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਹੋਣ—
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਤਿ ਗੋਵਿਂਦਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਮਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋ ਨृਣਾਮ੍ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਵਹਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਪਰਾ
ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੋऽਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਪਾਠ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਤੁ ਯਤ੍ । ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰੇਣੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਨੂੰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੋ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ—
ਵृਥਾ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਜੇ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਵਰਤ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—
ਨ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਰਦ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਸੇਵੇਤ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਪਰਾਨ੍ਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰਾਇਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ—
ਪਰਾਨ੍ਨਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਵਤ੍ਸ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਾਇਆ ਖਾਣਾ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦਹੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਯਜ੍ਞਾਯੁਤਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨ ਤਥਾ ਤੁष੍ਯਤੇ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨ ਦਾਨੈਰ੍ਵਾਜਪਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਨਾ ਯਗ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਲਾਪੈਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ—
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਵਧਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਲੋਭਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਹਰੇਃ ਕਥਾਮ੍
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ । ਨਿਯਮੇਨ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਕਥਾਮ੍
ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਯੋ ਹਰੇਃ ਕਥਾਮ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਬੋਧ ਦਿਵਸ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਦਾਨੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਕਥਾਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਗੀਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਯੋ ਨਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੀਤ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ—
ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਕਲਿਪ੍ਰਿਯ । ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਭਵ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਕਥਾਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਕਲਿਯੁਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਗੀਤ, ਨਾਚ, ਵਾਜਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ—
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਬਹੁਪੁष੍ਪੈਰ੍ਬਹੁਫਲੈਃ ਕਰ੍ਪੂਰਾਗੁਰੁਕੁਂਕੁਮੈਃ 6.61.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਫੁੱਲਾਂ, ਬਹੁਤ ਫਲਾਂ, ਕਪੂਰ, ਅਗਰ ਤੇ ਕੁੰਕਮ ਨਾਲ—
ਹਰੇਃ ਪੂਜਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਬੋਧਵਾਸਰੇ । ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਮਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ 'ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਫਲੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਗਰੇ । ਸ਼ਂਖੇ ਤੋਯਂ ਸਮਾਦਾਯ ਅਰ੍ਘੋ ਦੇਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੰਖ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾਨੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘਂ ਬੋਧਵਾਸਰੇ
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ, ਉਹੀ ਫਲ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਅਰਘ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਭੋਜਨਾਚ੍ਛਾਦਨਾਦਿਭਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵਰ੍षੇ ਤੁष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਪਿਲਾਦਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਕਪਿਲਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਾ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਮੁਕਤੀ ਪੱਕੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੇਤਕ੍ਯਾ ਏਕਪਤ੍ਰੇਣ ਪੂਜਿਤੋ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ । ਸਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਤਿ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਜੇ ਗਰੁੜ-ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਕੇਤਕੀ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗਸ੍ਤਿਕੁਸੁਮੈਰ੍ਦੇਵਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षੇ ਨਰਕਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਅਗਸਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਨਰਕ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।