ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਂ ਹਰੇਃ । ਜਾਤਃ ਸ ਏਵ ਸੁਕृਤੀ ਕੁਲਂ ਤੇਨੈਵ ਪਾਵਿਤਮ੍
ਹਰੇ ਦੀ ਜਾਗ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ । ਯਥਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨृਣਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧਨਂ ਗਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਧਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦਿਨਮ੍ । ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਂਭਵਂਤਿ ਚ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਇਹ ਦਿਨ ਜ਼ਰੂਰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ—
ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਮ੍ । ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਕਰ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕਈ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ । ਸ ਜ੍ਞਾਨੀ ਚ ਸ ਯੋਗੀ ਚ ਸ ਤਪਸ੍ਵੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜੋਗੀ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤਪਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਉਪਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਧਰ੍ਮਸਾਰਸਹਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭੋਗ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਭਾਕ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਮੁਪੋषਿਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭੇ ਨ ਵਿਸ਼ਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਾਰਦ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਤਿ ਗੋਵਿਂਦਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਗਰੇ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪਃ ਪੂਜਾਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਗੋਵਿੰਦ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਜਾਗ ਵਿਚ ਧੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਨਰੋ ਯਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯੇਰ੍ਚਯਂਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਂ ਚ ਮਾਧਵਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ ਜਾਂ ਪੂਜਾ—ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਪਾਪੈਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਜੈਃ । ਮਹਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਪੌਘਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਸਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮੁਪੋषਯੇਤ੍ । ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤੋष੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ—
ਵਿਰਾਜਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੈषਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨਰੈਃ ਕਾਂਤਿਧਨਾਰ੍ਥਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚਮਕ ਤੇ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲ੍ਯੇ ਯਤ੍ਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਯੌਵਨੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਤਥਾ । ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ
ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਜਾਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਹੋਣ—
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਤਿ ਗੋਵਿਂਦਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਮਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋ ਨृਣਾਮ੍ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਵਹਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਪਰਾ
ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋਪਰਾਗੇ ਚ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਚੰਦ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਹਸ੍ਰਗੁਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੋऽਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਪਾਠ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਪੂਜਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਤੁ ਯਤ੍ । ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰੇਣੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਨੂੰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਤੋਂ ਜੋ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ—
ਵृਥਾ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਜੇ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਵਰਤ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ—
ਨ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਰਦ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਭਲਾਈ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਸੇਵੇਤ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਪਰਾਨ੍ਨਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਪਰਾਇਆ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ—
ਪਰਾਨ੍ਨਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਵਤ੍ਸ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਾਇਆ ਖਾਣਾ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦਹੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਯਜ੍ਞਾਯੁਤਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨ ਤਥਾ ਤੁष੍ਯਤੇ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨ ਦਾਨੈਰ੍ਵਾਜਪਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯਗਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਨਾ ਯਗ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਥਾਲਾਪੈਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕਥਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਲੋਕਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਲੋਕਪਾਦਂ ਵਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਸ਼ਲੋਕ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਪੜ੍ਹਨ ਤੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ—
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਵਧਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੇਯਸਾ ਲੋਭਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਹਰੇਃ ਕਥਾਮ੍
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਤੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਲਾਈ ਜਾਂ ਲਾਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ । ਨਿਯਮੇਨ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਕਥਾਮ੍
ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਯੋ ਹਰੇਃ ਕਥਾਮ੍
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਰਤਿਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਬੋਧ ਦਿਵਸ ਤੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀ ਦਾਨੇ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਕਥਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਕਥਾਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਕਥਾਵਾਚਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਗੀਤਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨੋਦੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕਂ ਯੋ ਨਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਰੋਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੀਤ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ—