ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਯੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕ ਕृष੍ਣਾ ਰਮੈਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾਪਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਾਲੀ ਰਾਮ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਮਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕृष੍ਣ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾ ਤਾਂ ਮੇ ਕਥਯ ਮਾਨਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਰਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੁਣ ਲਈ। ਹੁਣ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚੋਰ੍ਜਦਲੇ ਤੁ ਯਾ । ਸਾ ਯਥਾ ਨਾਰਦੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਾਰਿਣਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਉਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਸਮਝਾਈ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ - ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਮਮ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਗੋਵਿੰਦ ਜਾਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸੁਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਆਸਮੁਦ੍ਰਸਰਾਂਸਿ ਚ । ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿਥਿਰ੍ਨਾਯਾਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਗਂਗਾਭਾਗੀਰਥੀ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਪਾਪਘ੍ਨੀ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਦ ਤੱਕ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਾਸਣ ਹਰੀਬੋਧਿਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਏਕੇਨੈਵੋਪਵਾਸੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਗੋਚਰਮ੍ । ਤਦਪ੍ਯਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਾਤਿ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ
ਜੋ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਾ ਮੰਗਿਆ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਹਰੀਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਂਪਦਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸੁਖਸਂਪਦਃ । ਦਦਾਤ੍ਯੁਪੋषਿਤਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨੇਭ੍ਯੋ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ
ਦੌਲਤ, ਰੌਣਕ, ਅਕਲ, ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ—ਹਰੀਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਮਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਪਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਏਕੇਨੈਵੋਪਵਾਸੇਨ ਦਹਤੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸਣੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਨਿਸ਼ਿ ਜਾਗਰਣਂ ਚਾਸ੍ਯਾ ਦਹਤੇ ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਵਤ੍
ਪਿਛਲੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਰਾਤ ਜਾਗਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਈ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਵਾਸਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ । ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨੋਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਨਰਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਮੁਨਿਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਫਲਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਵੀ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਫਲ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਹੀਨਂ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਮੇਰੁਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ । ਅਣੁਮਾਤ੍ਰਂ ਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਫਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਜਿਹਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਵੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰੇਸ਼ੇ ਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਮਨੋਵृਤ੍ਯਾ ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਬੋਧਿਨੀਮ੍ । ਵਸਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਹृष੍ਟਾ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਚ ਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਬੋਧਿਨੀ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਉ-ਦਾਦੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਨਾਰਕੈਰ੍ਦੁਃਖੈਰ੍ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨਰਃ
ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ, ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਜਾਗਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦ੍ਧੌਤਪਾਪੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਯਤ੍ਫਲਂ ਵਿਪ੍ਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਿਕੈਰ੍ਮਖੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਜਾਗ ਕੇ, ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਫਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਯਗਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਜਾਗ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਸੁਖੇਨੈਵ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਜਾਗਰੇ । ਆਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਂਚਨਂ ਮਹੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਜਾਗ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਂ ਹਰੇਃ । ਜਾਤਃ ਸ ਏਵ ਸੁਕृਤੀ ਕੁਲਂ ਤੇਨੈਵ ਪਾਵਿਤਮ੍
ਹਰੇ ਦੀ ਜਾਗ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ । ਯਥਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨृਣਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧਨਂ ਗਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਧਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਥਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦਿਨਮ੍ । ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਂਭਵਂਤਿ ਚ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਇਹ ਦਿਨ ਜ਼ਰੂਰ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ—
ਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਮ੍ । ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਕृਤਾ ਯੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਕਰ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕਈ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ । ਸ ਜ੍ਞਾਨੀ ਚ ਸ ਯੋਗੀ ਚ ਸ ਤਪਸ੍ਵੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਰੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜੋਗੀ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤਪਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੋਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਉਪਾਸ੍ਤੇ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਧਰ੍ਮਸਾਰਸਹਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭੋਗ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਭਾਕ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਮੁਪੋषਿਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਭੇ ਨ ਵਿਸ਼ਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨਾਰਦ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਪਾਪ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਤਿ ਗੋਵਿਂਦਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਜਾਗਰੇ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪਃ ਪੂਜਾਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਗੋਵਿੰਦ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਜਾਗ ਵਿਚ ਧੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਨਰੋ ਯਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯੇਰ੍ਚਯਂਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਂ ਚ ਮਾਧਵਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ, ਜਪ ਜਾਂ ਪੂਜਾ—ਉਹ ਸਭ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—