ਸ਼ੋਭਨ ਉਵਾਚ- ਮਯੈਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੀਨਂ ਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੇਨਾਹਮਧ੍ਰੁਵਂ ਮਨ੍ਯੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਵਤਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਸ਼ੋਭਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਹ ਸਥਿਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੁਚੁਕੁਂਦਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ । ਤਸ੍ਯੈ ਕਥਯ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਦੀ ਧੀ ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਚੁਕੁਂਦਪੁਰਂ ਗਤਃ । ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤ੍ਤਂ ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾਗ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ - ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਯਿਤਃ ਕਾਂਤਸ੍ਤਵ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਇਂਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਮਯਾ । ਅਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਚਂਦ੍ਰਭਾਗੋਵਾਚ- ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਨਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਪਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਰਤਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।
ਆਵਯੋਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਂਯੋਗੋ ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਹਿ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਗਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਯੋਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ। ਵੱਖ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹ ਤਯਾ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਹ । ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਮਂਦਰਾਚਲਸਂਨਿਧੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ।
ਵਾਮਦੇਵੋऽਸ਼ृਣੋਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕਥਿਤਂ ਤਯੋਃ । ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਂ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੈਰਥੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍
ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦੱਸੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨੂੰ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ऋषਿਮਂਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਵਾਸਰਸੇਵਨਾਤ੍ । ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਾ ਬਭੂਵਾਸੌ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ ਹ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ।
ਪਤ੍ਯੁਃ ਸਮੀਪਮਗਮਤ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ । ਜਹਰ੍ष ਸ਼ੋਭਨੋऽਤੀਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਂਤਾਂ ਸਮਾਗਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੋਭਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।
ਸਮਾਹੂਯ ਸ੍ਵਕੇ ਵਾਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਤਾਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ । ਅਥੋਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਰ੍षਾਚ੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ
ਉਸਨੇ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ਼ृਣੁ ਕਾਂਤ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਯਿ । ਅष੍ਟਵਰ੍षਾਧਿਕਾ ਜਾਤਾ ਯਦਾਹਂ ਪਿਤृਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੁੰਨ ਵਜੋਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ—
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਚ੍ਚੀਰ੍ਣਂ ਮਯਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਈਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਂ ਚ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਏਵਂ ਸਾ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਰਮਤੇ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰੇਕ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਭੋਗਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ । ਸ਼ੋਭਨੋऽਪਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਮਤੇ ਦਿਵ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਖ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੋਭਨਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਰਮਾਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਮਂਦਰਾਚਲਸਾਨੁਨਿ । ਚਿਂਤਾਮਣਿਸਮਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਕਾਮਧੇਨੁਸਮਾਥ ਵਾ
ਰਮਾ ਵਰਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਰਤਨ ਜਾਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਰਮਾਭਿਧਾਨਾ ਨृਪਤੇ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਾ ਮਯਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਨਘ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ 6.60.
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਮਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਸੁਣ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਮਯਾ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਤਮ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਈਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਕृष੍ਣਾ ਤਥਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਵਿਭੇਦਂ ਨੈਵ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸੇਵਿਤੈਕਾਦਸ਼ੀ ਨॄਣਾਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਵੀ ਸੁਖ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਧੇਨੁਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਯਥਾ ਕृष੍ਣਾ ਉਭਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਪਯਃ । ਤਥੈਵ ਤੁਲ੍ਯਫਲਦਂ ਸ੍ਮृਤਮੇਕਾਦਸ਼ੀਦ੍ਵਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਯੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁਤੇ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਕਾਰ੍ਤਿਕ ਕृष੍ਣਾ ਰਮੈਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮ षष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾਪਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਾਲੀ ਰਾਮ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਰਮਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕृष੍ਣ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾ ਤਾਂ ਮੇ ਕਥਯ ਮਾਨਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਰਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਸੁਣ ਲਈ। ਹੁਣ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚੋਰ੍ਜਦਲੇ ਤੁ ਯਾ । ਸਾ ਯਥਾ ਨਾਰਦੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਾਰਿਣਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਉਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ, ਸਮਝਾਈ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ - ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਮਮ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਗੋਵਿੰਦ ਜਾਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮਕਰਮ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ- ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਸੁਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਆਸਮੁਦ੍ਰਸਰਾਂਸਿ ਚ । ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿਥਿਰ੍ਨਾਯਾਤਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਜਦ ਤੱਕ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਗੂੰਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ਗਰ੍ਜਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਗਂਗਾਭਾਗੀਰਥੀ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਪਾਪਘ੍ਨੀ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਦ ਤੱਕ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਨਾਸਣ ਹਰੀਬੋਧਿਨੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਗੰਗਾ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਏਕੇਨੈਵੋਪਵਾਸੇਨ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾ ਲਭੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗਾਂ ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਦਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਗੋਚਰਮ੍ । ਤਦਪ੍ਯਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਾਤਿ ਹਰਿਬੋਧਿਨੀ
ਜੋ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਾ ਮੰਗਿਆ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਹਰੀਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।