ਮਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਕੁਤਃ ਕਾਂਤ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ । ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਕਾਂਤ ਤਤੋ ਗਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਸਿ
'ਫਿਰ, ਸੋਹਣੇ, ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਤੂੰ ਖਾਵੇਂਗਾ ਤਾਂ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਗੇ।'
ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸੁਦृਢਂ ਮਾਨਸਂ ਕੁਰੁ । ਸ਼ੋਭਨ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਮੁਪੋषਣਮ੍
'ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈ।' ਸ਼ੋਭਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੱਚ ਹੈ ਪਿਆਰੀਏ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਰਤ ਰੱਖਾਂਗਾ।'
ਦੈਵੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਯਦ੍ਧਿ ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਦृਢਾਂ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਨਿਯਮਂ ਵ੍ਰਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਭਾਗ ਨਾਲ ਨਿਧਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡਿਤਤਨੁਃ ਸ ਬਭੂਵਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਆਦਿਤ੍ਯੋऽਸ੍ਤਮਗਾਦ੍ਗਿਰਿਮ੍
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤਨ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਨਰਾਣਾਂ ਸਾ ਨਿਸ਼ਾ ਹਰ੍षਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀ । ਹਰਿਪੂਜਾਰਤਾਨਾਂ ਚ ਜਾਗਰਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ੋਭਨਸ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਦਾ । ਰਵੇਰੁਦਯਵੇਲਾਯਾਂ ਸ਼ੋਭਨਃ ਪਂਚਤਾਂ ਗਤਃ
ਪਰ ਸ਼ੋਭਨਾ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਸ਼ੋਭਨਾ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾ ਤਂ ਰਾਜਯੋਗ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਭਿਃ । ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਨਾਤ੍ਮਦੇਹਂ ਦਦਾਹ ਪਤਿਨਾ ਸਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿਤਾ ਰਾਜਸੀ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜੀ। ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਸਾੜ ਲਿਆ।
ਕृਤ੍ਵੌਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਜਨਕਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਸ਼ੋਭਨਸ਼੍ਚ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਮਾਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਗਈ। ਪਰ ਸ਼ੋਭਨਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਮਾ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ,
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੇਵਪੁਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮਂਦਰਾਚਲਸਾਨੁਨਿ । ਅਨੁਤ੍ਤਮਮਨਾਧृष੍ਯਮਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਦੇਵੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਹੇਮਸ੍ਤਂਭਮਯੈਸੌਧੈ ਰਤ੍ਨਵੈਡੂਰ੍ਯਮਂਡਿਤੈਃ । ਸ੍ਫਾਟਿਕੈਰ੍ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤੈਃ
ਉਹ ਨਗਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਬੈਲੂਰ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਿਂਹਾਸਨਸਮਾਰੂਢਃ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਃ । ਕਿਰੀਟਕੁਂਡਲਯੁਤੋ ਹਾਰਕੇਯੂਰਭੂषਿਤਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਃ
ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਸਫੈਦ ਛਤਰੀ ਤੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਛਾਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੇਯੂਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸੀ। ਗੰਧਰਵ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ੋਭਨਃ ਸ਼ੋਭਤੇ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਰਾਜੋਪਰੋ ਯਥਾ । ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਚੁਕੁਂਦਪੁਰੇऽਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਸ਼ੋਭਨਾ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਮੁਚੁਕੁੰਦਪੁਰ ਵਿੱਚ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਭ੍ਰਮਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮ੍ । ਨृਪਜਾਮਾਤਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਜਵਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੋਭਨੋऽਪਿ ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾਣਮਾਗਤਮ੍ । ਆਸਨਾਦੁਤ੍ਥਿਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ੋਭਨਾ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਚਕਾਰ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ । ਕਾਂਤਾਯਾਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਨਗਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸਰੇ ਰਾਜੇ ਦੀ, ਪਿਆਰੀ ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ ਦੀ ਤੇ ਨਗਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਤਵ । ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨੀ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪੁਰੇ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਸੱਸਰੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਸ਼ਲ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਭਾਗਾ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪੁਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਰੁਚਿਰਂ ਨ ਦृष੍ਟਂ ਕੇਨਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
'ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਨਗਰ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਏਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨृਪਤੇ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ਼ੋਭਨ ਉਵਾਚ- ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯਾਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀ ਰਮਾ
'ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ।' ਸ਼ੋਭਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਰਮਾ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।'
ਤਾਮੁਪੋष੍ਯ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੇਂਦ੍ਰ ਪੁਰਮਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਵਤਿ ਯੇਨੈਵ ਤਤ੍ਕੁਰੁष੍ਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
'ਉਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਨਗਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਕਥਮਧ੍ਰੁਵਮੇਤਦ੍ਧਿ ਕਥਂ ਹਿ ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।'
ਸ਼ੋਭਨ ਉਵਾਚ- ਮਯੈਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਹੀਨਂ ਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੇਨਾਹਮਧ੍ਰੁਵਂ ਮਨ੍ਯੇ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਵਤਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਸ਼ੋਭਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਪਰ ਇਹ ਸਥਿਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮੁਚੁਕੁਂਦਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ । ਤਸ੍ਯੈ ਕਥਯ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਦੀ ਧੀ ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਚੁਕੁਂਦਪੁਰਂ ਗਤਃ । ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤ੍ਤਂ ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾਗ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ - ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਯਿਤਃ ਕਾਂਤਸ੍ਤਵ ਦृष੍ਟੋ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਇਂਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਮਯਾ । ਅਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ
ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।
ਚਂਦ੍ਰਭਾਗੋਵਾਚ- ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਨਯ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਪਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍ । ਆਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਰਤਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਚਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।
ਆਵਯੋਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਂਯੋਗੋ ਯਥਾ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਹਿ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਗਂ ਵਿਯੁਕ੍ਤਯੋਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਜਿਵੇਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ। ਵੱਖ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹ ਤਯਾ ਸੋਮਸ਼ਰ੍ਮਾ ਜਗਾਮ ਹ । ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਯ ਮਂਦਰਾਚਲਸਂਨਿਧੌ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੋਮਸ਼ਰਮਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜੋ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ।
ਵਾਮਦੇਵੋऽਸ਼ृਣੋਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕਥਿਤਂ ਤਯੋਃ । ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾਂ ਵੇਦਮਂਤ੍ਰੈਰਥੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍
ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦੱਸੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਨੂੰ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ऋषਿਮਂਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਵਾਸਰਸੇਵਨਾਤ੍ । ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਾ ਬਭੂਵਾਸੌ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ ਹ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਹਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ।
ਪਤ੍ਯੁਃ ਸਮੀਪਮਗਮਤ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਾ । ਜਹਰ੍ष ਸ਼ੋਭਨੋऽਤੀਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਂਤਾਂ ਸਮਾਗਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੋਭਨਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ।