ਬਂਧੁ ਦੌਹਿਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਂਜੀਤ ਵਾਗ੍ਯਤਃ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਕੁਰੁਵ੍ਰਤਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਦੋਹਤਿਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਵ ਭੂਪਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਮੁਨਿਰਂਤਰਧੀਯਤ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਥੋਕ੍ਤ ਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜਾ ਚਕਾਰ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਂਤਃਪੁਰੇਣ ਸਹਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰਭृਤ੍ਯ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤਾ।
ਕृਤੇ ਵ੍ਰਤੇ ਤੁ ਕੌਂਤੇਯ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰਭੂਦ੍ਦਿਵਃ । ਤਤ੍ਪਿਤਾ ਗਰੁਡਾਰੂਢੋ ਜਗਾਮ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਸੇਨੋऽਪਿਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਤਨਯਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇੰਦ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਰਾਜ ਬੜੀ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਂਦਿਰਾ ਵ੍ਰਤ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ । ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇੰਦਿਰਾ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਨਿਖਿਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂਸਂਹਿਤਾਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਖਂਡੇ । ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਆਸ਼੍ਵਿਨਕृष੍ਣੇਂਦਿਰੈਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮਾष੍ਟਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਮਾਪਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਇੰਦਿਰਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਅਠਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਇषਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕਿਂ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀਭਵੇਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ਼ਾ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਕੀ ਨਾਂ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਸ੍ਯ ਭਵੇਦੇਕਾਦਸ਼ੀ ਤੁ ਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਪਾਪਾਂਕੁਸ਼ੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਪਰਾ । ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਭਿਧਾਨਂ ਮਾਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਪਾਪਾਂਕੁਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਚਿਰਂ ਸੁਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃਪਾਪਂ ਨਰੋ ਮੋਹ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਦੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ।
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ,
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਤ੍ । ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ,
ਨ ਤੇषਾਂ ਯਮਲੋਕਸ੍ਯ ਯਾਤਨਾ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਮਾਨਵਃ । ਨ ਯਾਤਿ ਯਾਤਨਾਂ ਯਾਮੀਂ ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਲਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਵੀ ਯਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਭੁਗਤਦਾ।
ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਰੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਨ ਵਿਂਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਵਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਚੇਤ੍ । ਰੌਰਵੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਘੋਰੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਨੇਦृਸ਼ਂ ਪਾਵਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਦਮਨਾਭ ਜੀ ਦੇ ਵਰਤ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪਮ੍ । ਯਾਵਨ੍ਨੋਪਵਸੇਜ੍ਜਂਤੁਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਦਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਦਮਨਾਭ ਜੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਸੌ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਸਮਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਲੋਕੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਕृਤਾ ਯੈਸ਼੍ਚ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਹਿ ਭਾਸ੍ਕਰਿਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਝੂਠਮਿੱਠ ਹੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਦਾਯਿਨੀ । ਕਲਤ੍ਰਸੁਤਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਧਨਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ
ਇਹ ਵਰਤ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਨ-ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨ ਚ ਕਾਸ਼ੀ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍ । ਨ ਚਾਪਿ ਕੌਰਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭੂਪ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨਾਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਿਆ, ਨਾ ਕਾਸ਼ੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਰੁ ਖੇਤਰ, ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨਮ੍ । ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਭੂਪਾਲ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ੈਵ ਮਾਤृਕੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦਸ਼ ਪੈਤृਕੇ । ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਦਸ਼ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਪੁਰੁषਾਨੁਦ੍ਧਰੇਨ੍ਨਰਃ
ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਸ, ਪਿਉ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਨਾਗਾਰਿਕृਤਕੇਤਨਾਃ । ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਃ ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲਤ੍ਵੇ ਯੌਵਨਤ੍ਵੇ ਚ ਵृਦ੍ਧਤ੍ਵੇ ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਂ ਨੂਨਂ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਪਾਪਾਂਕੁਸ਼ਾਮੁਪੋष੍ਯੈਵ ਆਸ਼੍ਵਿਨਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਨਰਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਹਰਿਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁੱਕਲੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਂਕੁਸ਼ਾ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹੇਮਤਿਲਾਨ੍ਭੂਮਿਂ ਗਾਮਨ੍ਨਮੁਦਕਂ ਤਥਾ । ਉਪਾਨਚ੍ਛਤ੍ਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦੀਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਮਂ ਨਰਃ
ਸੋਨਾ, ਤਿਲ, ਜਮੀਨ, ਗਾਂ, ਰੋਟੀ, ਪਾਣੀ, ਜੁੱਤੀਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।