ਨਾਰਾਚੇਨਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਜਘਾਨ ਹ । ਸ੍ਰਵਚ੍ਛੋਣਿਤਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਙ੍ਗਃ ਸ ਮੂषਕਃ
—ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਨਾਰਾਚ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚੂਹਾ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵ੍ਯਥਯਾ ਹਤਚੇਤਨਃ । ਆਖੌ ਨਿਪਤਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਯਾਲੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠਾ। ਜਦ ਚੂਹਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਦਇਆਲੂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜਵੇਨ ਸਃ । ਨਿਜਕਰ੍ਣਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
—ਹਾ-ਹਾ ਕਰਦਾ, ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ; ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲਿਆ—
ਤਸ੍ਯਾਖੋਰ੍ਵਦਨੇ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮਾਤਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀਦੇਵਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣਿ
—ਉਸ ਚੂਹੇ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਸਿਰ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। 'ਮਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇਵੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—'
ਅਸ੍ਯਾਖੋਃ ਕृਤਪਾਪਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕਃ
—'ਇਸ ਚੂਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਤੀ ਦੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲਾ—
ਹਰੇਨਾਰਾਯਣਾਨਨ੍ਤ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰਕਰੋਦ੍ਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੂषਕੋ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਃ
—'ਹਰੀ, ਨਾਰਾਯਣ, ਅਨੰਤ' ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ। ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਚੂਹਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਧਰਿਨਾਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤੋऽਭੂਦ੍ਭਵਬਂਧਨਾਤ੍ । ਤਤੋ ਦੂਤਾ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਥੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੇਤੁਂ ਤਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਗਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਜਗਾਮ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੂषਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਉਹ ਚੂਹਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਖੁਰ੍ਜਗਾਮ ਸਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੂਹਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੁਣ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣਵੇ ਨਮਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਚਂਦ੍ਰਾਵਦਾਤਂ ਕਰਿਕਰਮਕਰਕ੍ਸ਼ੋਭਸਂਜਾਤਫੇਨਂ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਭੂਤਿਪ੍ਰਸਕ੍ਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤਨਿਯਮਪਰੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੈਃ। ਕਾਰਾਲਂਕृਤੇਨ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਗੁਰੁਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦृष੍ਟਿਪੂਤਂ। ਸਂਭੋਗਾਭੋਗਰਮ੍ਯਂ ਜਲਮਸ਼ੁਭਹਰਂ ਪੌष੍ਕਰਂ ਵਃ ਪੁਨਾਤੁ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚਾਂਦ ਵਰਗਾ ਸਫ਼ੈਦ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਮਕਰ ਦੀ ਹਲਚਲ ਤੋਂ ਬਣੀ ਝੱਗ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁਖਦ, ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਸੂਤਮੇਕਾਂਤਮਾਸੀਨਂ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਲੋਮਹਰ੍षਣਨਾਮਾ ਵਾ ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹ ਤਤ੍
ਵਿਆਸ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ ਸੀ, ਸੂਤਾ ਵਜੋਂ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਂਸ੍ਤਾਤ ਗਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਸਤਃ। ਪृਚ੍ਛਤਾਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸਿ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੁਣ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਵੇਦਵ੍ਯਾਸਾਨ੍ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਚ। ਤਵਾਖ੍ਯਾਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਮੁਨਿਭ੍ਯੋ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੈਦ ਵਿਆਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੂਣਾਓ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯਥਾਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪृष੍ਟੇਨ ਚਾਨੁਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯੋ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਲਿਆ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ,
ਦੇਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਮਭੀਪ੍ਸਂਤੋ ਵਿਭੁਨਾ ਚ ਹਿਤੈषਿਣਾ। ਸੁਨਾਭਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਚ ਸਤ੍ਯਗਂ ਸ਼ੁਭਵਿਕ੍ਰਮਂ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨਾਭਾ ਨਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਦੱਸਿਆ।
ਅਨੌਪਮ੍ਯਮਿਦਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮਤਂਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਪृष੍ਟਤੋ ਯਾਤਨਿਯਮਾਤ੍ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਯਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਚਲੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਓਗੇ।
ਗਚ੍ਛਤੋ ਧਰ੍ਮਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਨੇਮਿਰ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ। ਪੁਣ੍ਯਃ ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਮਂਤਵ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਚੱਲਦਿਆਂ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝੋ—ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਕਿਹਾ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਵਮृषੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਮਗਾਤ੍ਪੁਨਃ। ਗਂਗਾਵਰ੍ਤਸਮਾਹਾਰੋ ਨੇਮਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੱਕਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉਥੇ ਟੁੱਟੀ ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਈਜਿਰੇ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰੇਣ ऋषਯੋ ਨੈਮਿषੇ ਤਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤੋ ਧਰ੍ਮਸਂਸ਼ਯਾਨ੍
ਫਿਰ, ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੰਮਾ ਯਗ ਕਰਿਆ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ।
ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਾਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਵਿਨ੍ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਨ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ
ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੋषਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਤੇ ਚਾਪਿ ਸਤ੍ਰਿਣਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਸਦਸ੍ਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਯਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮੈ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ। ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤਃ ਸੂਤ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦਿਹਾਗਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਸੂਤਾ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈਂ?
ਕਾਰਣਂ ਚਾਗਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵृਂਦਾਰਕਸਮਦ੍ਯੁਤੇ। ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਪਿਤ੍ਰਾਹਂ ਤੁ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਓ ਚਮਕਦੇ ਸੰਗੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਰਿਵਾਇਤ ਮੁਤਾਬਕ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵਿਆਸ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਚੇਲੇ ਸਨ, ਵਲੋਂ ਹੁਕਮ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਸ੍ਵ ਮੁਨੀਨ੍ਗਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਤੇ ਪृਚ੍ਛਂਤਿ ਤਦ੍ਵਦ। ਵਦਂਤੁ ਭਗਵਂਤੋ ਮਾਂ ਕਥਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਤੁ ਯਾਂ
ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਤੇ ਜੋ ਉਹ ਪੁੱਛਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ। ਜੇ ਭਗਵੰਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਂ ਚੇਤਿਹਾਸਂ ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਨਥ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਨ੍। ਤਾਂ ਗਿਰਂ ਮਧੁਰਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰ੍ऋषਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ, ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤ ਸੁਣੀ।
ਅਥ ਤੇषਾਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਤਿਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਲੌਮਹਰ੍षਣਿਂ
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ, ਲੌਮਹਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੇਖ ਕੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਤ੍ਰੇ ਕੁਲਪਤਿਸ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਸ਼ੌਨਕੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਰਣ੍ਯਕੇ ਗੁਰੁਃ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸ਼ੌਨਕ ਨਾਂ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵਨ ਵਿਚ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ।
ਇਤ੍ਥਂ ਤਦ੍ਭਾਵਮਾਲਂਬ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਞ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂषੁਰਾਹ ਤਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਤ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਮਨੋਭਾਵ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਸੂਤ ਜੀ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।'