ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲਪੂਜਨਾਤ੍ । ਰਤ੍ਨ ਮੌਕ੍ਤਿਕ ਵੈਡੂਰ੍ਯ ਪ੍ਰਵਾਲਾਦਿਭਿਰਰ੍ਚਿਤਃ
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਪੱਚੀ, ਮੂंगा ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁਲਸੀਦਲਤੋ ਯਥਾ । ਤੁਲਸੀਮਂਜਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ,
ਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਨਿਖਿਲਾਘਸਂਘਸ਼ਮਨੀ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਵਪੁਃ ਪਾਵਨੀ। ਰੋਗਾਣਾਮਭਿਵਂਦਿਤਾਨਿ ਰਸਿਨੀ ਸਿਕ੍ਤਾਂਤਕਤ੍ਰਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਤ੍ਤਿਵਿਧਾਯਿਨੀ ਭਗਵਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਰੋਪਿਤਾ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਤਚ੍ਚਰਣੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਨਮਃ
ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਲਈ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੀਵਾ ਬਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕृष੍ਣਾਗ੍ਰੇ ਦੀਪਕੋ ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਦਿਨੇ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਅਮृਤੇਨ ਦਿਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਦਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਬਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਉ-ਦਾਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਦੀਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਃ ਕਾਮਿਕਾਮਹਿਮਾ ਮਯਾ । ਅਤੋ ਨਰੈਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਹਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਹਰਣੀ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਥਾਨਦਾਤ੍ਰੀ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਤਸ੍ਯਾ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣਕृष੍ਣੈਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮ ਚਤੁष੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿਚ ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਕਾਦਸੀ ਨਾਮਕ ਚੌਂਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕਿਂ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀਭਵੇਤ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ ਇਕਾਦਸੀ ਦਾ ਕੀ ਨਾਂ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਪੁਰਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀ ਪੁਰੇ । ਰਾਜਾ ਮਹੀਜਿਦਾਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਾਲਯਤਿ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਮਹੀਜਿਤ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਇਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਚਿਂਤਯਾਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕਾਲੋ ਬਹੁਤਰੋ ਗਤਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦੋ ਨृਣਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਵਯਸਂ ਰਾਜਾ ਚਿਂਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤਦਾਗਤਃ ਪ੍ਰਜਾਮਧ੍ਯੇ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਇਹਜਨ੍ਮਨਿ ਭੋ ਲੋਕਾ ਨ ਮਯਾ ਪਾਤਕਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕੋਸ਼ੇ ਮਯਾ ਨ ਹਿ
ਹੇ ਲੋਕੋ! ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ-ਜਾਇਜ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਆਪਣੇ ਖਜਾਨੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਦੇਵਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨ ਗृਹੀਤਂ ਮਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰੋ ਨ ਕृਤਃ ਪਰਸ੍ਯ ਬਹੁਪਾਪਦਃ । ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਾਲਿਤੋ ਲੋਕੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਜਿਤਾ ਮਹੀ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਅਮਾਨਤ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ।
ਦੁष੍ਟੇषੁ ਪਾਤਿਤੋ ਦਂਡੋ ਬਂਧੁਪੁਤ੍ਰੋਪਮੇष੍ਵਪਿ । ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਜਨਾਃ
ਮੈਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਸਨ, ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਮਾਰ੍ਗਂ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮ ਗृਹੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਜਾਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਪ੍ਰਜਾਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਾਃ । ਮਂਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਹਿਤਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੇ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਂਤ ਆਸ਼੍ਰਮਾਨृषਿਸੇਵਿਤਾਨ੍ । ਨृਪਤੇਰ੍ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਂਤੋ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਦੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਨਿਰਾਲਂਬਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ । ਨਿਰਾਹਾਰਂ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਲੋਮਸ਼ਂ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਕੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਮਿਤਮ੍
ਲੋਮਸ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਵਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪੇਕਲ੍ਪੇ ਗਤੇ ਤਸ੍ਯ ਏਕਂ ਲੋਮ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ । ਅਤੋ ਲੋਮਸ਼ਨਾਮਾਯਂ ਤ੍ਰਿਕਾਲਜ੍ਞੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਹਰ ਇਕ ਕਲਪ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਣ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਵਾਲ ਝੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਲੋਮਸ਼ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰ੍षਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਤੇ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਵਿਨਯਾਵਨਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਊਚੁਸ੍ਤੇ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਅਸ੍ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਵਸ਼ਾਦੇਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਸ ਪ੍ਰਜਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਉਵਾਚ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਰੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।' ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਲੋਮਸ਼ ਉਵਾਚ- ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਸਕਾਰਣਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਧृष੍ਟਮਨਸਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਂ ਕਿਮੁ
ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਸੱਚ ਸਚ ਦੱਸੋ। ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਾਂ ਯਦ੍ਧਿਤਂ ਭਵੇਤ੍ । ਪਰੋਪਕृਤਯੇ ਜਨ੍ਮ ਮਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਵੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਜਨਾ ਊਚੁਃ - ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਸ੍ਵਾਗਮਕਾਰਣਮ੍ । ਸਂਸ਼ਯਚ੍ਛੇਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤਵ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਾਗਤਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣੋ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।'