ਪ੍ਰਸੂਯਮਾਨਾਂ ਯੋ ਧੇਨੁਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੋਪਸ੍ਕਰਾਂ ਨਰਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਾਮਿਕਾਵ੍ਰਤਕਾਰਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੱਚਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਕਾਮਿਕਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਸ਼੍ਰੀਧਰਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਤੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵਾ ਗਂਧਰ੍ਵੋਰਗਪਨ੍ਨਗਾਃ
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਨਾਗ ਵੀ ਪੂਜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਮਿਕਾਦਿਵਸੇ ਹਰਿਃ । ਪੂਜਨੀਯੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਮਾਨੁषੈਃ ਪਾਪਭੀਰੁਭਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਮਿਕਾ ਦੇ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨਾਃ ਪਾਪਪਂਕਸਮਾਕੁਲੇ । ਤੇषਾਮੁਦ੍ਧਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਕਾਮਿਕਾਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਧਾਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਮਿਕਾ ਵਰਤ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਹਾਰਿਣੀ । ਏਵਂ ਨਾਰਦ ਜਾਨੀਹਿ ਸ੍ਵਯਮਾਹ ਪਰੋ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਦ, ਇਹ ਆਪ ਪਰਮ ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਨਿਰਤੈਰ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਰੈਃ । ਤਤੋ ਬਹੁਤਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਕਾਮਿਕਾਵ੍ਰਤਸੇਵਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾ ਵਧ ਫਲ ਕਾਮਿਕਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਮਿਕਾਵ੍ਰਤਕृਨ੍ਨਰਃ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਮਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਮਿਕਾ ਵਰਤ ਕਰਦਿਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਯਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਮਾੜੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕੁਯੋਨਿਂ ਚ ਕਾਮਿਕਾਵ੍ਰਤਸੇਵਨਾਤ੍ । ਕਾਮਿਕਾਯਾ ਵ੍ਰਤੇ ਚੀਰ੍ਣੇ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਯੋਗਿਨੋ ਗਤਾਃ
ਕਾਮਿਕਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਕਾਮਿਕਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋਗੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਤੁਲਸੀਪ੍ਰਭਵੈਃ ਪਤ੍ਰੈਃ ਯੋ ਨਰਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਾਫ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਣ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਸ ਪਾਪੇਨ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਮਿਵਾਂਭਸਾ । ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਰਮੇਕਂ ਤੁ ਰਜਤਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਦਮ ਦਾ ਪੱਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜਦਾ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਰ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚਾਰ ਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ,
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲਪੂਜਨਾਤ੍ । ਰਤ੍ਨ ਮੌਕ੍ਤਿਕ ਵੈਡੂਰ੍ਯ ਪ੍ਰਵਾਲਾਦਿਭਿਰਰ੍ਚਿਤਃ
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਪੱਚੀ, ਮੂंगा ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁਲਸੀਦਲਤੋ ਯਥਾ । ਤੁਲਸੀਮਂਜਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿੰਨਾ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀਆਂ ਮੰਜਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ,
ਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਨਿਖਿਲਾਘਸਂਘਸ਼ਮਨੀ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਵਪੁਃ ਪਾਵਨੀ। ਰੋਗਾਣਾਮਭਿਵਂਦਿਤਾਨਿ ਰਸਿਨੀ ਸਿਕ੍ਤਾਂਤਕਤ੍ਰਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਤ੍ਤਿਵਿਧਾਯਿਨੀ ਭਗਵਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂਰੋਪਿਤਾ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਤਚ੍ਚਰਣੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਦਾ ਤਸ੍ਯੈ ਤੁਲਸ੍ਯੈ ਨਮਃ
ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਨਾਲ ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਛਿੜਕਣ ਨਾਲ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਲਈ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਦਦਾਤਿ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦਿਨ ਰਾਤ ਦੀਵਾ ਬਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਕृष੍ਣਾਗ੍ਰੇ ਦੀਪਕੋ ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਵਲਤ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਦਿਨੇ । ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਅਮृਤੇਨ ਦਿਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਦਸੀ ਦੇ ਦਿਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਬਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਉ-ਦਾਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਘृਤੇਨ ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਦੀਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖਾਂ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤਵਾਗ੍ਰੇ ਕਥਿਤਃ ਕਾਮਿਕਾਮਹਿਮਾ ਮਯਾ । ਅਤੋ ਨਰੈਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਹਾਰਿਣੀ
ਇਹ ਕਾਮਨਾ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਹਰਣੀ ਭ੍ਰੂਣਹਤ੍ਯਾਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਥਾਨਦਾਤ੍ਰੀ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਭ੍ਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਤਸ੍ਯਾ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼੍ਰਾਵਣਕृष੍ਣੈਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮ ਚਤੁष੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿਚ ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਕਾਦਸੀ ਨਾਮਕ ਚੌਂਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ। ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕਿਂ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀਭਵੇਤ੍ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮਮਾਗ੍ਰੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ! ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ ਇਕਾਦਸੀ ਦਾ ਕੀ ਨਾਂ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਾ! ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਕੇਵਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਪਰਸ੍ਯ ਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਪੁਰਾ ਮਾਹਿष੍ਮਤੀ ਪੁਰੇ । ਰਾਜਾ ਮਹੀਜਿਦਾਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਾਲਯਤਿ ਸ੍ਵਕਮ੍
ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਮਹੀਜਿਤ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯੈਵ ਨ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਖਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਇਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਚਿਂਤਯਾਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਯੈਵਂ ਕਾਲੋ ਬਹੁਤਰੋ ਗਤਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦੋ ਨृਣਾਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਵਯਸਂ ਰਾਜਾ ਚਿਂਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ । ਤਦਾਗਤਃ ਪ੍ਰਜਾਮਧ੍ਯੇ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਵਧੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਇਹਜਨ੍ਮਨਿ ਭੋ ਲੋਕਾ ਨ ਮਯਾ ਪਾਤਕਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕੋਸ਼ੇ ਮਯਾ ਨ ਹਿ
ਹੇ ਲੋਕੋ! ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ-ਜਾਇਜ਼ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਆਪਣੇ ਖਜਾਨੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਦੇਵਦ੍ਰਵਿਣਂ ਨ ਗृਹੀਤਂ ਮਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਨ੍ਯਾਸਾਪਹਾਰੋ ਨ ਕृਤਃ ਪਰਸ੍ਯ ਬਹੁਪਾਪਦਃ । ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਾਲਿਤੋ ਲੋਕੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਜਿਤਾ ਮਹੀ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਅਮਾਨਤ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ।
ਦੁष੍ਟੇषੁ ਪਾਤਿਤੋ ਦਂਡੋ ਬਂਧੁਪੁਤ੍ਰੋਪਮੇष੍ਵਪਿ । ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਪੂਜਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਜਨਾਃ
ਮੈਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਸਨ, ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਮਾਰ੍ਗਂ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮ ਗृਹੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਜਾਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।