ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨष੍ਟਮਭਵਤ੍ਤਤਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਸੁਖਿਨੋਲੋਕਾਃ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
—ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਵਿਨष੍ਟਾ ਦਸ੍ਯਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨृਪੋऽਭੂਲ੍ਲੋਕਪਾਲਕਃ
ਉਹ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ; ਉਥੇ ਚੋਰ-ਡਾਕੂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਿਜਾਚਾਰਰਤਾਲੋਕਾ ਜਲਦਾਃ ਕਾਮਵਰ੍षਿਣਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ ਕੋਟਿਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਥੈਵਾਪਰਜਾਸ੍ਤਯੋਃ
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਣ ਲੱਗੇ; ਬੱਦਲ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਉਤਰਜ—
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਨਿਰ੍ਦੋषਾ ਧਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਪੂਜਿਤਾਃ
—ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਏ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਨਿਰਦੋਸ਼, ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ।
ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਧਿਵਿਹੀਨਾ ਚ ਵਵृਧੇ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਯੋਃ । ਲੋਮਸ਼ ਉਵਾਚ- ਆਗਂਤੁਪੂਜਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ। ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰੌ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਥ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵੈ ਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਮਸ਼ੇ ਤਪਸਾਂ ਧਨੇ
ਓ ਦੋਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ? ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਲੋਮਸ਼, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਕਾਲਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕृष੍ਣਆਖੁਸ੍ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਬਿਲਾਨ੍ਨਿਜਾਤ੍ । ਤਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਬਿਲਾਤ੍ਕृष੍ਣਮੂषਕਂ ਕ੍ਰੋਧਵਿਹ੍ਵਲਃ
—ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਾਲਾ ਚੂਹਾ, ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਕਾਲਾ ਚੂਹਾ, ਬਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨ—
ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਦਨ੍ਨਿਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਯਂ ਪਾਪਾਸ਼ਯੋ ਦੁष੍ਟੋ ਮੂषਕੋ ਨਿਸ਼ਿ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
—ਉੱਠ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ: 'ਇਹ ਚੂਹਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਰਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਖੋਦਦਾ ਹੈ—'
ਖਨਤੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂਤੌਘੈਰ੍ਗृਹਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਕृਂਤਤਿ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕृਪਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
—'ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖੋਦਦਾ ਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—'
ਸਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨ ਚ ਦੁष੍ਟੇषੁ ਜਂਤੁषੁ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਮੂषਿਕਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕृਤੈਨਸਮ੍
—ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਚੂਹੇ ਨੂੰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀ ਨਾਲ—
ਨਾਰਾਚੇਨਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਜਘਾਨ ਹ । ਸ੍ਰਵਚ੍ਛੋਣਿਤਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਙ੍ਗਃ ਸ ਮੂषਕਃ
—ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਨਾਰਾਚ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚੂਹਾ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵ੍ਯਥਯਾ ਹਤਚੇਤਨਃ । ਆਖੌ ਨਿਪਤਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਯਾਲੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠਾ। ਜਦ ਚੂਹਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਦਇਆਲੂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜਵੇਨ ਸਃ । ਨਿਜਕਰ੍ਣਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
—ਹਾ-ਹਾ ਕਰਦਾ, ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ; ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲਿਆ—
ਤਸ੍ਯਾਖੋਰ੍ਵਦਨੇ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮਾਤਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀਦੇਵਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣਿ
—ਉਸ ਚੂਹੇ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਸਿਰ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। 'ਮਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇਵੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—'
ਅਸ੍ਯਾਖੋਃ ਕृਤਪਾਪਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕਃ
—'ਇਸ ਚੂਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਤੀ ਦੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲਾ—
ਹਰੇਨਾਰਾਯਣਾਨਨ੍ਤ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰਕਰੋਦ੍ਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੂषਕੋ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਃ
—'ਹਰੀ, ਨਾਰਾਯਣ, ਅਨੰਤ' ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ। ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਚੂਹਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਧਰਿਨਾਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤੋऽਭੂਦ੍ਭਵਬਂਧਨਾਤ੍ । ਤਤੋ ਦੂਤਾ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਥੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੇਤੁਂ ਤਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਗਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਜਗਾਮ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੂषਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਉਹ ਚੂਹਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਖੁਰ੍ਜਗਾਮ ਸਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੂਹਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਹੁਣ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣਵੇ ਨਮਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਚਂਦ੍ਰਾਵਦਾਤਂ ਕਰਿਕਰਮਕਰਕ੍ਸ਼ੋਭਸਂਜਾਤਫੇਨਂ। ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਭੂਤਿਪ੍ਰਸਕ੍ਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤਨਿਯਮਪਰੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੈਃ। ਕਾਰਾਲਂਕृਤੇਨ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਗੁਰੁਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦृष੍ਟਿਪੂਤਂ। ਸਂਭੋਗਾਭੋਗਰਮ੍ਯਂ ਜਲਮਸ਼ੁਭਹਰਂ ਪੌष੍ਕਰਂ ਵਃ ਪੁਨਾਤੁ
ਸ਼੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਚਾਂਦ ਵਰਗਾ ਸਫ਼ੈਦ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਮਕਰ ਦੀ ਹਲਚਲ ਤੋਂ ਬਣੀ ਝੱਗ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵਾਲੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸੁਖਦ, ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਸੂਤਮੇਕਾਂਤਮਾਸੀਨਂ ਵ੍ਯਾਸਸ਼ਿष੍ਯਂ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਲੋਮਹਰ੍षਣਨਾਮਾ ਵਾ ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸਮਾਹ ਤਤ੍
ਵਿਆਸ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ਿਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੋਮਹਰਸ਼ਣ ਜਾਂ ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਸ ਸੀ, ਸੂਤਾ ਵਜੋਂ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ऋषੀਣਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਂਸ੍ਤਾਤ ਗਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਸਤਃ। ਪृਚ੍ਛਤਾਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸਿ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੁਣ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ।
ਵੇਦਵ੍ਯਾਸਾਨ੍ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨਿ ਚ। ਤਵਾਖ੍ਯਾਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨਿ ਮੁਨਿਭ੍ਯੋ ਵਦ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੈਦ ਵਿਆਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੂਣਾਓ।
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯਥਾਪृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪृष੍ਟੇਨ ਚਾਨੁਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨਯੋ ਧਰ੍ਮਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛ ਕੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਲਿਆ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ,
ਦੇਸ਼ਂ ਪੁਣ੍ਯਮਭੀਪ੍ਸਂਤੋ ਵਿਭੁਨਾ ਚ ਹਿਤੈषਿਣਾ। ਸੁਨਾਭਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਚ ਸਤ੍ਯਗਂ ਸ਼ੁਭਵਿਕ੍ਰਮਂ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨਾਭਾ ਨਾਂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ, ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਦੱਸਿਆ।
ਅਨੌਪਮ੍ਯਮਿਦਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮਤਂਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਪृष੍ਟਤੋ ਯਾਤਨਿਯਮਾਤ੍ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਯਦ੍ਧਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਚਲੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਫਲ ਪਾਓਗੇ।
ਗਚ੍ਛਤੋ ਧਰ੍ਮਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਨੇਮਿਰ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ। ਪੁਣ੍ਯਃ ਸ ਦੇਸ਼ੋ ਮਂਤਵ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਚੱਲਦਿਆਂ ਟੁੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝੋ—ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਦ ਕਿਹਾ।
ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਵਮृषੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਦृਸ਼੍ਯਤ੍ਵਮਗਾਤ੍ਪੁਨਃ। ਗਂਗਾਵਰ੍ਤਸਮਾਹਾਰੋ ਨੇਮਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੱਕਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉਥੇ ਟੁੱਟੀ ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।