ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸਂਸ਼ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਮੇऽਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਕਥਂ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਥਂ ਚ ਬਲਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਸੁਣੋ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ?
ਕਥਂ ਚ ਭੂਮੌ ਸਂਵੇਸ਼ਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਨਾਃ ਪਰੇ । ਏਤਦ੍ਵਦ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਂਸ਼ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਮਮ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ? ਹੋਰ ਲੋਕ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ - ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲਿਨਾਮਾ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਨृਪ । ਪੂਜਯਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਲੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਯਜਤੇ ਮਾਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਰਾਜਨ੍ਯਜ੍ਞਕृਦ੍ਵ੍ਰਤਕृਤ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੈਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਰਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਮਘੋਨਾ ਚੈਵ ਸੂਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਗੁਰੁਣਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਹੁਧਾ ਪੂਜਿਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਕਈ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਉਪਾਸਿਤ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਅਵਤਾਰੇ ਚ ਪਂਚਮੇ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਰੂਪੇਣ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਰੂਪਿਣਾ
ਫਿਰ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਾਕ੍ਛਲੇਨ ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣ ਇਤ੍ਯਯਮ੍
ਬੋਲੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ; ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ।'
ਯਾਚਿਤਾ ਵਸੁਧਾ ਰਾਜਨ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਤ੍ਰਯਪਦੀ ਮਯਾ । ਸਂਕਲ੍ਪੋਦਕਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਕਰੇ ਤੇਨੈਵ ਚਾਰ੍ਪਿਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗੀ; ਕੇਵਲ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਰੂਪਮੀਦृਗ੍ਵਿਧਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ृਣੁ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍ । ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਚਰਣੌ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕੇ ਤੁ ਜਾਨੁਨੀ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਭੂਲੋਕ 'ਤੇ, ਗੋਡੇ ਭੁਵਰਲੋਕ 'ਚ ਰੱਖੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਚ ਕਟਿਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਰ੍ਲੋਕੇ ਤਥੋਦਰਮ੍ । ਜਨਲੋਕੇ ਚ ਹृਦਯਂ ਤਪੋਲੋਕੇ ਤੁ ਕਂਠਕਮ੍
ਸਵਰਲੋਕ 'ਚ ਕਮਰ, ਮਹਰਲੋਕ 'ਚ ਪੇਟ, ਜਨਲੋਕ 'ਚ ਦਿਲ, ਤਪੋਲੋਕ 'ਚ ਗਲ ਰੱਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਮੁਖਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕਂ ਚ ਤਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਕਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਤ੍ਯਲੋਕ 'ਚ ਚਿਹਰਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ; ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਸ੍ਤੁਵਂਤੋ ਵੇਦਸਂਭੂਤੈਃ ਸੂਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਬਲਿਂ ਤ੍ਰਿਪਦੈਃ ਪੂਰਿਤਾ ਮਹੀ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਬਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵੀ ਰੱਖਿਆ।
ਗਤੋ ਰਸਾਤਲਂ ਰਾਜਨ੍ਦਾਨਵੋ ਮਮ ਪੂਜਕਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਧੋ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਦਾਨਵ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਵਿਨਯੇਨਾਨਤੋਸੌ ਵੈ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਆषਾਢਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕਾਮਿਕਾ ਹਰਿਵਾਸਰਃ
ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਸਾੜ੍ਹ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਿਕਾ ਹਰੀਵਾਸਰ ਦੇ ਦਿਨ—
ਤਸ੍ਯਾਮੇਕਾ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਬਲਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ਼ੇषਪृष੍ਠੇ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮਧ੍ਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਬਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਯਾਵਦਾਗਾਮਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ । ਤਾਵਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਰਤਿਕੀ ਤਕ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤਦ ਤਕ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਧਰਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਦਿਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾਨਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾ ਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਚੌਣ-ਮੁਖੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉੱਤਮ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਚੈਵ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਸ ਚ ਲੋਕੇ ਮਮ ਸਦਾ ਸ਼੍ਵਪਚੋऽਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂਕਰਃ
ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਘੱਟ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਵੀ ਇਹ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਦਾਨੇਨ ਪਾਲਾਸ਼ਪਤ੍ਰੇ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ । ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਂ ਨਯਂਤੀਹ ਤੇ ਨਰਾ ਮਮ ਵਲ੍ਲਭਾਃ
ਦੀਵੇ ਜਗਾ ਕੇ, ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਤੁਰਮਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯੇ ਹਰੌ ਸੁਪ੍ਤੇ ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਵਰ੍ਜਯੇਚ੍ਛਾਕਂ ਦਧਿ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਤਥਾ
ਚਤੁਰਮਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਸਾਗ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਤੇ ਭਾਦੋਂ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ।
ਦੁਗ੍ਧਮਾਸ਼੍ਵਯੁਜਿ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਦ੍ਵਿਦਲਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਅਥਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅੱਸੂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦਾਣੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀਆਂ। ਜਾਂ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾ ਵ੍ਰਤੇਨੈਵ ਪੁਮਾਨ੍ਪਾਪੈਰ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਸਿਰਫ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ।
ਸ਼ਯਨੀ ਬੋਧਿਨੀ ਮਧ੍ਯੇ ਯਾ ਕृष੍ਣੈਕਾਦਸ਼ੀਭਵੇਤ੍ । ਸੈਵੋਪੋष੍ਯਾ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਾ ਕਦਾਚਨ
ਸ਼ਯਾਨੀ ਤੇ ਬੋਧਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚੈਵ ਯੋ ਰਾਜਨ੍ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸਂਵਾਦੇ ਦੇਵਸ਼ਯਨ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮ ਤ੍ਰਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਪਚਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ 'ਦੇਵ-ਸ਼ਯਾਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ' ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਚਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।