ਮਹਾਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਆषਾਢਕृष੍ਣਯੋਗਿਨ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾ, ਪਤੀ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯੋਗਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਬਾਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਆषਾਢਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕਾ ਚ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ । ਕਿਂ ਨਾਮ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਧੀ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਾਮਿ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਸ਼ਯਨੀਂ ਨਾਮਨਾਮੇਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਯਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਇਸ ਦੀ ਕੇਵਲ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਾਯ ਸृष੍ਟਾ ਧਾਤ੍ਰਾ ਮਹੋਤ੍ਤਮਾ । ਅਤਃ ਪਰਾ ਨ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਿਨੀ
ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਗਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਭਵੇਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਕਥਾਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਦਪਿ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਜੋ ਉੱਤਮ ਗਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣ।
ਤੇ ਸਦਾ ਵੈष੍ਣਵਾ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾਃ । ਆषਾਢੇ ਵਾਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹਨ। ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਮਨਃ ਪੂਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕਮਲੈਃ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਆषਾਢਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕਾਮਿਕਾਯਾ ਦਿਨੇ ਤਥਾ
ਜੋ ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਾਮਿਕਾ ਦੇ ਦਿਨ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਵਾਮਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ । ਕृਤਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਯੇਨ ਹਰਿਵਾਸਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਵਾਮਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ, ਮਨਾਵਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸਂਸ਼ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਮੇऽਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਕਥਂ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਥਂ ਚ ਬਲਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਸੁਣੋ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ?
ਕਥਂ ਚ ਭੂਮੌ ਸਂਵੇਸ਼ਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਨਾਃ ਪਰੇ । ਏਤਦ੍ਵਦ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਂਸ਼ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਮਮ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ? ਹੋਰ ਲੋਕ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ - ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਲਿਨਾਮਾ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇ ਨृਪ । ਪੂਜਯਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਲੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦੈਤ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤੁ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਯਜਤੇ ਮਾਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਰਾਜਨ੍ਯਜ੍ਞਕृਦ੍ਵ੍ਰਤਕृਤ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੈਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪਰਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਮਘੋਨਾ ਚੈਵ ਸੂਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਗੁਰੁਣਾ ਦੈਵਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਹੁਧਾ ਪੂਜਿਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਕਈ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਉਪਾਸਿਤ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਅਵਤਾਰੇ ਚ ਪਂਚਮੇ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਰੂਪੇਣ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਰੂਪਿਣਾ
ਫਿਰ ਪੰਜਵੇਂ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਾਕ੍ਛਲੇਨ ਜਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਯਨ੍ਨਾਰਾਯਣ ਇਤ੍ਯਯਮ੍
ਬੋਲੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ; ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ, 'ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ।'
ਯਾਚਿਤਾ ਵਸੁਧਾ ਰਾਜਨ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਤ੍ਰਯਪਦੀ ਮਯਾ । ਸਂਕਲ੍ਪੋਦਕਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਕਰੇ ਤੇਨੈਵ ਚਾਰ੍ਪਿਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗੀ; ਕੇਵਲ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਰੂਪਮੀਦृਗ੍ਵਿਧਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ृਣੁ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍ । ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਚਰਣੌ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕੇ ਤੁ ਜਾਨੁਨੀ
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ: ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਭੂਲੋਕ 'ਤੇ, ਗੋਡੇ ਭੁਵਰਲੋਕ 'ਚ ਰੱਖੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕੇ ਚ ਕਟਿਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਰ੍ਲੋਕੇ ਤਥੋਦਰਮ੍ । ਜਨਲੋਕੇ ਚ ਹृਦਯਂ ਤਪੋਲੋਕੇ ਤੁ ਕਂਠਕਮ੍
ਸਵਰਲੋਕ 'ਚ ਕਮਰ, ਮਹਰਲੋਕ 'ਚ ਪੇਟ, ਜਨਲੋਕ 'ਚ ਦਿਲ, ਤਪੋਲੋਕ 'ਚ ਗਲ ਰੱਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਮੁਖਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕਂ ਚ ਤਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਕਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਸਤ੍ਯਲੋਕ 'ਚ ਚਿਹਰਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸਿਰ ਰੱਖਿਆ; ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਸ੍ਤੁਵਂਤੋ ਵੇਦਸਂਭੂਤੈਃ ਸੂਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ, ਵੈਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਬਲਿਂ ਤ੍ਰਿਪਦੈਃ ਪੂਰਿਤਾ ਮਹੀ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਚ ਪਦਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਬਲੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਲਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵੀ ਰੱਖਿਆ।
ਗਤੋ ਰਸਾਤਲਂ ਰਾਜਨ੍ਦਾਨਵੋ ਮਮ ਪੂਜਕਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਧੋ ਦਾਨਵਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਦਾਨਵ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਵਿਨਯੇਨਾਨਤੋਸੌ ਵੈ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਆषਾਢਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕਾਮਿਕਾ ਹਰਿਵਾਸਰਃ
ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਸਾੜ੍ਹ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਕਾਮਿਕਾ ਹਰੀਵਾਸਰ ਦੇ ਦਿਨ—
ਤਸ੍ਯਾਮੇਕਾ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮੇ ਬਲਿਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਸ਼ੇषਪृष੍ਠੇ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰਮਧ੍ਯਤਃ
ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਬਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਖੀਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪਿਤ੍ਯੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਯਾਵਦਾਗਾਮਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੀ । ਤਾਵਦ੍ਭਵੇਤ੍ਸੁਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਾਰਤਿਕੀ ਤਕ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤਦ ਤਕ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਧਰਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।