ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਮਗ੍ਨਾਨਾਂ ਪੋਤਭੂਤਾ ਸਨਾਤਨੀ । ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਸਾਰਭੂਤਾ ਯੋਗਿਨੀ ਵ੍ਰਤਕਾਰਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਨੌਕਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਕਥਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰੇऽਹਂ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਅਲਕਾਯਾਂ ਰਾਜਰਾਜਃ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਅਲਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁष੍ਪਬਟੁਕੋ ਹੇਮਮਾਲੀਤਿ ਨਾਮਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਸੁਰੂਪਾ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਤਿ ਨਾਮਤਃ
ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪੁਸ਼ਪਬਟੂਕਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੇਮਮਾਲੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ; ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਖਸ਼ੀ ਸੀ।
ਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚਾਸਕ੍ਤਮਨਾ ਕਾਮਪਾਸ਼ਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਮਾਨਸਾਤ੍ਪੁष੍ਪਨਿਚਯਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨੀਪ੍ਰੇਮਰਸਾਸਕ੍ਤੋ ਨ ਕੁਬੇਰਾਲਯਂ ਗਤਃ । ਕੁਬੇਰੋ ਦੇਵਸਦਨੇ ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਮ੍
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉੱਧਰ ਕੁਬੇਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਰਾਜਨ੍ਪੁष੍ਪਾਗਮਸਮੀਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਹੇਮਮਾਲੀ ਸ੍ਵਭਵਨੇ ਰਮਤੇ ਕਾਂਤਯਾ ਸਹ
ਮਹਾਰਾਜ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਫੁੱਲ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਹੇਮਮਾਲੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਕਾਲਾਤਿਕ੍ਰਮਕੋਪਿਤਃ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਭੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਹੇਮਮਾਲੀ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਕਰ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਮਾੜਾ ਹੇਮਮਾਲੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਊਚੁਃ - ਵਨਿਤਾਕਾਮੁਕੋ ਗੇਹੇ ਰਮਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨृਪ । ਤੇषਾਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕੁਬੇਰਃ ਕੋਪਪੂਰਿਤਃ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਬੇਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਟੁਕਂ ਹੇਮਮਾਲਿਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਲਾਤ੍ਯਯਂ ਸੋऽਪਿ ਭਯਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ
ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੇਮਮਾਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਦੇਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਹੇਮਮਾਲੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਅਸ੍ਨਾਤ ਏਵ ਆਗਤ੍ਯ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨਦਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਨਾ੍ਹਾ ਕੇ ਵੀ ਨਾ, ਸਿੱਧਾ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੁਬੇਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰੁषਾਵਿष੍ਟਃ ਕੋਪਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ । ਧਨਦ ਉਵਾਚ- ਆਃ ਪਾਪ ਦੁष੍ਟ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤ ਕृਤਵਾਨ੍ਦੇਵਹੇਲਨਮ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਠ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਹਿ! ਪਾਪੀ, ਮਾੜਾ, ਬਦਚਲਣ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।"
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਕੁष੍ਠਵृਤੋ ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਂਤਯਾ ਤਯਾ । ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਦਪਧ੍ਵਸ੍ਤੋ ਗਚ੍ਛ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਥਾਧਮ
ਤੈਨੂੰ ਅੱਠਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੋੜ ਹੋਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾ, ਇੱਥੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਮਾੜੇ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ ਰਹਿ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪਪਾਤ ਸਃ । ਮਹਾਦੁਃਖਾਭਿਭੂਤਸ਼੍ਚ ਕੁष੍ਠੈਃ ਪੀਡਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਸੁਖਂ ਦਿਵਸੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਲਭਤੇ ਨਿਸ਼ਿ । ਛਾਯਾਯਾਂ ਪੀਡਿਤਤਨੁਰ੍ਨਿਦਾਘੇऽਤ੍ਯਂਤਪੀਡਿਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਦਿਨ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੁੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਪਦੇ ਪਵੇਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਤਕਲੀਫ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸ੍ਮृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਲੁਪ੍ਯਤੇ । ਪਾਤਕੇਨਾਭਿਭੂਤੋऽਪਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਸ੍ਮਰਤ੍ਯਸੌ
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਮ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮੁਨਿਵਰਂ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਂ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯਸ੍ਯਾਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਸਾ ਸਮਮ੍ । ਵਵਂਦੇ ਚਰਣੌ ਤਸ੍ਯ ਦੂਰਤਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਜਿਸਦੀ ਉਮਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋ ਮੁਨਿਵਰੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਕਂਪਿਤਂ ਤਥਾ । ਪਰੋਪਕਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸਮਾਹੂਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ:
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁष੍ਠਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਨਿਂਦ੍ਯਤਰੋ ਹ੍ਯਸਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
"ਤੈਨੂੰ ਕੋੜ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਨਿਕੰਮਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?" ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇਮਮਾਲ੍ਯੁਵਾਚ- ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯਾਨੁਚਰੋ ਹੇਮਮਾਲੀਤਿ ਨਾਮਤਃ । ਮਾਨਸਾਤ੍ਪਦ੍ਮਨਿਚਯਮਾਨੀਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਮੁਨੇ
ਹੇਮਮਾਲੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਹੇਮਮਾਲੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।"
ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਵੇਲਾਯਾਂ ਕੁਬੇਰਾਯ ਸਮਰ੍ਪਯੇ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਚੈਵ ਕਾਲਸ਼੍ਚਾਵਿਦਿਤੋ ਮਯਾ
"ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਫੁੱਲ ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ।"
ਪਤ੍ਨੀਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਸਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਕੁਲਚੇਤਸਾ । ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਰਾਜਰਾਜੇਨ ਵੈ ਮੁਨੇ
"ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।"
ਕੁष੍ਠਾਭਿਭੂਤਃ ਸਂਜਾਤੋ ਵਿਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਂਤਯਾ ਤਯਾ । ਅਧੁਨਾ ਤਵ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਾ
ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ।
ਸਤਾਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰੋਪਕਰਣੇ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਕृਤਾਗਸਮ੍
ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਯਾ ਸਤ੍ਯਮਿਹ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਾਸਤ੍ਯਂ ਭਾषਿਤਂ ਯਤਃ । ਅਤੋ ਵ੍ਰਤੋਪਦੇਸ਼ਂ ਤੇ ਕਥਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਵੇਗਾ।
ਆषਾਢੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਯੋਗਿਨੀਵ੍ਰਤਮਾਚਰ । ਅਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕੁष੍ਠਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਯੋਗਿਨੀ ਵਰਤ ਕਰ। ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਮृषੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੁਵਿ । ਉਤ੍ਥਾਪਿਤਃ ਸ ਮੁਨਿਨਾ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਹਰ੍षਿਤਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡੰਡੋਤ ਪਰਣ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਵ੍ਰਤਂ ਤੇਨ ਕृਤਂ ਯਥਾ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੇਵ ਕੁष੍ਠਾਨਿ ਗਤਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੇ ਵਰਤ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਠਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੁਸ਼ਟ ਰੋਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਚਾ ਤਤਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਰਤੇ ਚੀਰ੍ਣੇऽਭਵਤ੍ਸੁਖੀ । ਈਦृਗ੍ਵਿਧਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਥਿਤਂ ਯੋਗਿਨੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਐਸਾ ਯੋਗਿਨੀ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਭੋਜਯਤੇ ਤੁ ਯਃ । ਤਤ੍ਸਮਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋਗਿਨੀਵ੍ਰਤਕृਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਅਠਿਆਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਯੋਗਿਨੀ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।