ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਥਿਂ ਤੁ ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਂ ਵਵਂਦੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਤਃ । ਦਦੌ ਤृਣਾਸਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ। ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਤੇਨੈਵਾਤਿਥਿਨਾ ਸਹ । ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਵਸ੍ਥੇਨ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਲਾਪਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਾ
ਫਿਰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗृਹਿਣ੍ਯਾ ਸਹ ਗੋਪੇਨ ਸ੍ਵਾਮਿਸੇਵਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਤਤਃ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਕਂ ਨਵ੍ਯਂ ਪਕ੍ਵਮਤ੍ਯਂਤ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੇ ਗੋਪ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਕੁੱਦਰ ਫਲ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰ੍षਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦਦੌ ਭਾਗਂ ਵਿਧਾਯ ਸਾ । ਅਥਾਸੌ ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਗੋਪੋ ਦਿਨਵਿਂਸ਼ਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਫਲ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਜ਼ੋਰ ਗੋਪ, ਜੋ ਵੀਹ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ।
ਆਤਿਥੇਯੋ ਮਹਾਭਾਗਂ ਦਦੌ ਚਾਤਿਥਯੇ ਮੁਦਾ । ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਗृਹਿਣੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ੍ਵਾਮਿਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਾ
ਮਾਣਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ...
ਦਦੌ ਸਾ ਪਤਿਤਂ ਭਾਗਂ ਤਸ੍ਮੈ ਚਾਤਿਥਯੇ ਮੁਦਾ । ਅਥਾਤਿਥੇਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ
... ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੰਪਤੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ...
ਅਭੂਦ੍ਭਾਗਦ੍ਵਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਵਿष੍ਣੁਵਤ੍ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸੋऽਤਿਥਿਰ੍ਦृਢਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਖਾ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗੂ ਪੂਜਿਆ, ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਮਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚਿਰਂ ਯਯੌ । ਗਤੈਵਮੁਪਵਾਸੇਨ ਦਿਨਾਨਾਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਸਵੇਰੇ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ।
ਦਂਪਤੀ ਤੌ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਪਂਚਤਾਂ ਯਯਤੁਸ੍ਤਤਃ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਦਂਪਤੀ ਤੌ ਮਹਾਸ਼ਯੌ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ—
ਪ੍ਰਾਪਤੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ । ਤਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਵਿਹਿਤਾਤਿਥਿਪੂਜਯਾ
—ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ—
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨष੍ਟਮਭਵਤ੍ਤਤਃ । ਅਤ੍ਯਂਤਸੁਖਿਨੋਲੋਕਾਃ ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
—ਉਸ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਾਦਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਵਿਨष੍ਟਾ ਦਸ੍ਯਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨृਪੋऽਭੂਲ੍ਲੋਕਪਾਲਕਃ
ਉਹ ਧਨ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ; ਉਥੇ ਚੋਰ-ਡਾਕੂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨਿਜਾਚਾਰਰਤਾਲੋਕਾ ਜਲਦਾਃ ਕਾਮਵਰ੍षਿਣਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ ਕੋਟਿਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਥੈਵਾਪਰਜਾਸ੍ਤਯੋਃ
ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਣ ਲੱਗੇ; ਬੱਦਲ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਉਤਰਜ—
ਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਨਿਰ੍ਦੋषਾ ਧਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਪੂਜਿਤਾਃ
—ਉਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਏ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਨਿਰਦੋਸ਼, ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ।
ਸ਼ੋਕਵ੍ਯਾਧਿਵਿਹੀਨਾ ਚ ਵਵृਧੇ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਯੋਃ । ਲੋਮਸ਼ ਉਵਾਚ- ਆਗਂਤੁਪੂਜਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸੇਤਿਹਾਸਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੁੱਖ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ। ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰੌ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਥ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵੈ ਤਸ੍ਮਿਁਲ੍ਲੋਮਸ਼ੇ ਤਪਸਾਂ ਧਨੇ
ਓ ਦੋਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁਂਦੇ ਹੋ? ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਲੋਮਸ਼, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਕਾਲਗ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕृष੍ਣਆਖੁਸ੍ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਬਿਲਾਨ੍ਨਿਜਾਤ੍ । ਤਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਬਿਲਾਤ੍ਕृष੍ਣਮੂषਕਂ ਕ੍ਰੋਧਵਿਹ੍ਵਲਃ
—ਕਾਲ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਕਾਲਾ ਚੂਹਾ, ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਕਾਲਾ ਚੂਹਾ, ਬਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨ—
ਪਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵਦਨ੍ਨਿਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਯਂ ਪਾਪਾਸ਼ਯੋ ਦੁष੍ਟੋ ਮੂषਕੋ ਨਿਸ਼ਿ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
—ਉੱਠ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ: 'ਇਹ ਚੂਹਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਰਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਖੋਦਦਾ ਹੈ—'
ਖਨਤੇ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂਤੌਘੈਰ੍ਗृਹਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਕृਂਤਤਿ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕृਪਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
—'ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਖੋਦਦਾ ਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—'
ਸਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨ ਚ ਦੁष੍ਟੇषੁ ਜਂਤੁषੁ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਮੂषਿਕਂ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕृਤੈਨਸਮ੍
—ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਚੂਹੇ ਨੂੰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀ ਨਾਲ—
ਨਾਰਾਚੇਨਾਤਿਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਜਘਾਨ ਹ । ਸ੍ਰਵਚ੍ਛੋਣਿਤਧਾਰਾਭਿਃ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਙ੍ਗਃ ਸ ਮੂषਕਃ
—ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਨਾਰਾਚ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚੂਹਾ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਪਪਾਤ ਭੂਮੌ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵ੍ਯਥਯਾ ਹਤਚੇਤਨਃ । ਆਖੌ ਨਿਪਤਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਯਾਲੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
—ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠਾ। ਜਦ ਚੂਹਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਦਇਆਲੂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਜਵੇਨ ਸਃ । ਨਿਜਕਰ੍ਣਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
—ਹਾ-ਹਾ ਕਰਦਾ, ਜਲਦੀ ਉੱਠਿਆ; ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲਿਆ—
ਤਸ੍ਯਾਖੋਰ੍ਵਦਨੇ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਕਰ੍ਣਯੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮਾਤਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀਦੇਵਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਹ੍ਲਾਦਕਾਰਿਣਿ
—ਉਸ ਚੂਹੇ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਸਿਰ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। 'ਮਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇਵੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ—'
ਅਸ੍ਯਾਖੋਃ ਕृਤਪਾਪਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋਪਕਾਰਕਃ
—'ਇਸ ਚੂਹੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਤੀ ਦੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲਾ—
ਹਰੇਨਾਰਾਯਣਾਨਨ੍ਤ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰਕਰੋਦ੍ਧ੍ਵਨਿਮ੍ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮੂषਕੋ ਵੀਤਕਲ੍ਮषਃ
—'ਹਰੀ, ਨਾਰਾਯਣ, ਅਨੰਤ' ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਲਿਆ। ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਚੂਹਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਧਰਿਨਾਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮੁਕ੍ਤੋऽਭੂਦ੍ਭਵਬਂਧਨਾਤ੍ । ਤਤੋ ਦੂਤਾ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਜਨਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਥੈਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੇਤੁਂ ਤਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਗਣੈਰ੍ਵृਤਾਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਜਗਾਮ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੂषਕੋ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਉਹ ਚੂਹਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਖੁਰ੍ਜਗਾਮ ਸਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ ਹੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੂਹਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।