ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਦ੍ਭਿਰਤ੍ਰ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਵਰਤ ਜਿੰਦਗੀ ਭਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਪਪਾਪਾ ਦੁਰਾਚਾਰਾਃ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨ ਭੁਂਜਾਨਾ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਂਤਿਕਮ੍
ਜੋ ਪਾਪੀ, ਮੰਦ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਜੇ ਉਹ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਂਪਿਤੋऽਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਤ੍ਰਵਤ੍ । ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਤ੍ਵੋਵਾਚ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਕੰਪ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨ ਉਵਾਚ- ਪਿਤਾਮਹ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪਰਮਂ ਵਚਃ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ਼੍ਚ ਕੁਂਤੀ ਚ ਤਥਾ ਦ੍ਰੁਪਦਨਂਦਿਨੀ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ—
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨਕੁਲਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਦੇਵਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨ ਭੁਂਜਂਤਿ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ—ਇਹ ਸਭ ਨੇਕ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਤੇ ਮਾਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤਿ ਵੈ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾ ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਵृਕੋਦਰ । ਅਹਂ ਤਾਨਬ੍ਰੁਵਂ ਤਾਤ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਃਸਹਾ ਮਮ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਤੂੰ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।' ਪਰ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, 'ਪਿਤਾ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਬੜੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਦਾਨਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਭੀਮਸੇਨਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਸੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੈਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਯਦਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭੀष੍ਟਂ ਤੇ ਨਰਕਂ ਦੁष੍ਟਮੇਵ ਚ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਭੀਮਸੇਨ ਉਵਾਚ- ਪਿਤਾਮਹ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਕਥਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਏਕਭਕ੍ਤੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਉਪਵਾਸੇ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਵਰਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਵृਕੋऽਪਿਨਾਮ ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ ਸਦਾ ਜਠਰੇ ਮਮ । ਅਤਿਵੇਲਂ ਯਦਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਤਦਾ ਸਮੁਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ 'ਵ੍ਰਿਕ' ਨਾਮ ਦਾ ਅੱਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਠੰਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨੈਕਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਵਾਸਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਤਦੇਕਂ ਵਦ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਹਮਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਇਕ ਕੰਮ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾ ਸਕਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਵृषਸ੍ਥੇ ਮਿਥੁਨਸ੍ਥੇ ਵਾ ਯਦਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਾਸੇ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੋਪੋष੍ਯੋਦਕਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਦੋਂ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਜਾਂ ਮਿਥੁਨ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ।
ਗਂਡੂषਾਚਮਨਂ ਵਾਰਿ ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵੋਦਕਂ ਬੁਧਃ । ਉਪਭੁਂਜੀਤ ਨੈਵੇਹ ਵ੍ਰਤਭਂਗੋऽਨ੍ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਮੂੰਹ ਧੋਣ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਵਰਤ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਯਾਦੁਦਯਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵੋਦਕਂ ਨਰਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤਕ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਦਾ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ । ਜਲਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯੋ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਿਰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਸਾਫ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੁਂਜੀਤ ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤੋ ਵਸ਼ੀ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੀਮਸੇਨ, ਹੁਣ ਸੁਣ, ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਤੁ ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੋ ਭਵਂਤਿ ਹਿ । ਤਾਸਾਂ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਮਾਂ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਮਾਨ੍ਮਾਮੇਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਤਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਕਲੌ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਃ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਸਿਰਫ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਵੈਦਿਕਸ੍ਤੁ ਕੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੁष੍ਟੇ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਕਿਂ ਨੁ ਤੇ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਮਾੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਵਾਯੂਪੁਤ੍ਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨ ਭੁਂਜੀਤ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਮਾਸ੍ਯੁਦਕਂ ਵਿਨਾ
ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਵृਕੋਦਰ । ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਤੁ ਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਃ ਕृष੍ਣਾ ਵृਕੋਦਰ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀਆਂ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁਕਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਇਹ ਸੁਣ।
ਉਪੋषਿਤਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਯੁਰੇਕਾਦਸ਼੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਪ੍ਰਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰੋਗ੍ਯਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਾ
ਜੋ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀਆਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਇਹ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਪੋषਿਤਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ । ਯਮਦੂਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਕਰਾਲਾਃ ਕृष੍ਣਰੂਪਿਣਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਜਦ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਕਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਦੂਤ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ।
ਦਂਡਪਾਸ਼ਧਰਾ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨੋਪਸਰ੍ਪਂਤਿ ਤਂ ਨਰਮ੍ । ਪੀਤਾਂਬਰਧਰਾ ਸੌਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਮਨੋਜਵਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮਿੱਠੇ, ਚਕਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵੈਸ਼ਨਵ ਦੂਤ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਂਤਕਾਲੇਨ ਯਂਤ੍ਯੇਤੇ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵੀਪੁਰੀਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਉਪੋष੍ਯੋਦਕਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਲਧੇਨੁਂ ਤਦਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਂ ਕੌਂਤੇਯ ਸੋਪਵਾਸੋऽਰ੍ਚਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਲ-ਧੇਨੁ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕੌਂਤਿਆ, ਤੂੰ ਇਸ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਨ ਮੇऽਪਰਾਧੋਸ੍ਤਿ ਦਂਤਰਾਗਤਯਾਪਿ ਵਾ
ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰ; ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇਪਰੇऽਹ੍ਨਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਹ੍ਯਸ਼ਨਂ ਵਾਸਰਾਦ੍ਧਰੇਃ । ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤਤੋ ਮਂਤ੍ਰ ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਅੱਜ ਹਰਿ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਹੈ।' ਇਹ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਦਮ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੇਰੁਮਂਦਰਮਾਤ੍ਰਾਘਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਪੁਂਸਾ ਚ ਯਤ੍ਕृਤਮ੍
ਸਾਰੀ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਯਾਮ ਨਾਲ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਜਿਹੜਾ ਪਾਪ ਮੇਰੂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—