ਅਤਃ ਕਾਰਣਤੋ ਰਾਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੈषਾ ਭਵਾਦृਸ਼ੈਃ । ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰੀ ਮਹਾਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾ ਰਾਮ ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਰਾਮਾ, ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਰੀ ਭਦ੍ਰਾਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਨਾਮ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਭਦਰਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵੋ ਨਾਮ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ । ਤਤ੍ਰ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਨਿਵਸਤਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਦਿਲੋਂ ਢਿੱਠ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਧਨਪਾਲ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ । ਪ੍ਰਪਾ ਕੂਪ ਮਠਾਰਾਮ ਤਡਾਗ ਗृਹਕਾਰਕਃ
ਉਹ ਧਨਪਾਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕੂਏਂ, ਛਾਂ, ਬਾਗ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪਂਚਪੁਤ੍ਰਕਾਃ । ਸੁਮਨਾ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇਧਾਵੀ ਸੁਕृਤਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸੁਮਨਾ, ਦਿਉਤਿਮਾਨ, ਮੇਧਾਵੀ, ਸੁਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ।
ਪਂਚਮੋ ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪਾਪਰਤਃ ਸਦਾ । ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਗਨਿਰਤੋ ਵਿਟਗੋष੍ਠੀ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਪੰਜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਧਿੱਠ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰਲਣ ਅਤੇ ਵਿਟਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸੀ।
ਦ੍ਯੂਤਾਦਿ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਰਤਿਲਾਲਸਃ । ਨ ਚ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਪਿਤॄਨ੍ਨ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜੂਏ ਆਦਿ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਰਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾਯਵਰ੍ਤੀ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਃ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਾਪੀ ਸੁਰਾਪਾਨੇ ਰਤਃ ਸਦਾ
ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਕਂਠੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਮਨ੍ਦੁष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਥੇ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿष੍ਕਾਸਿਤੋ ਗੇਹਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵੈਃ
ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਹ ਪਾ ਕੇ, ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਮੰਦੀ ਰਾਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਦੇਹਭੂषਣਾਨ੍ਯੇਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤਾਨਿ ਤੇਨ ਵੈ । ਗਣਿਕਾਭਿਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਿਂਦਿਤਸ਼੍ਚ ਧਨਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਲਏ। ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਜਾਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਜੀਵ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸੋਚਦਾ, 'ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ?'
ਤਸ੍ਕਰਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਗਰੇ ਪਿਤੁਃ । ਗृਹੀਤੋ ਰਾਜਪੁਰੁषੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਸਸਂਭ੍ਰਮੈਃ । ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿਬਧ੍ਯ ਨਿਗਡੈ ਰ੍ਦृਢੈਃ
ਫਿਰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ। ਧਿੱਠ ਸੋਚ ਤੇ ਮੰਦੀ ਆਚਰਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਕਸ਼ਾਘਾਤੈਸ੍ਤਾਡਿਤਸ਼੍ਚ ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਮਂਦਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਦ੍ਦੇਸ਼ਗੋਚਰੇ
ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੋਚਿਤੋ ਦृਢਬਂਧਨਾਤ੍ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਤੋऽਸੌ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚਾਯਮਿਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਤਿ । ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਿਜਘਾਨਾਸੌ ਮृਗ ਸ਼ੂਕਰ ਚਿਤ੍ਰਲਾਨ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹਿਰਨ, ਸੂਅਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਆਮਿषਾਹਾਰ ਨਿਰਤੋ ਵਨੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਕਰੇ ਸ਼ਰਾਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿषਂਗਂ ਪृष੍ਠ ਸਂਗਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਰਣ੍ਯਚਾਰਿਣੋ ਹਂਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ ਪਦਾਚਰਨ੍ । ਚਕੋਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਯੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਂਕ ਤਿਤ੍ਤਿਰ ਮੂषਿਕਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—ਚਕੋਰ, ਮਯੂਰ, ਕਾਂਕ, ਟਿੱਟੀਰ ਤੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ।
ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਹਿਨਸ੍ਤ੍ਯਂਧੋ ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਪਾਪਕਰ੍ਦਮੇ
ਇਹ ਨਿਰਦਈ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹਿੰਸਕ ਇਨਸਾਨ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।
ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਕੌਂਡਿਨ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯਾਗਮਾਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਾਰੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਕੌਂਡਿਨਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਜਾਹ੍ਨਵ੍ਯਾਃ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਂ ਤਪੋਧਨਮ੍ । ਆਸਸਾਦ ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼ੋਕਭਾਰੇਣ ਪੀਡਿਤਃ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਹਨਵੀ (ਗੰਗਾ) ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗਮ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਤਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਬਿਂਦੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਗਤਪਾਪੋ ਹਤਾਸ਼ੁਭਃ । ਕੌਂਡਿਨ੍ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਂਜਲਿ
ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਮਿਟ ਗਏ; ਕੌਂਡਿਨਿਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਰੁਵਾਚ- ਭੋ ਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮੋਪਰਿ । ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਬੁੱਧਿ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਜਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਕੌਂਡਿਨ੍ਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾਭੂਤ੍ਵਾ ਯੇਨ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਵ । ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਕੌਂਡਿਨਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਮੋਹਿਨੀ ਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਨੋਦਿਤਃ । ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੋ; ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਯੇषਾ ਮੋਹਿਨੀ ਸਮੁਪੋषਿਤਾ । ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਨੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਮੋਹਿਨੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਬੁੱਧਿ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕੌਂਡਿਨ੍ਯਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਤਃ । ਕृਤੇ ਵ੍ਰਤੇ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਤਪਾਪੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੌਂਡਿਨਿਆ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਕੀਤਾ; ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਸ੍ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡੋਪਰਿਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਜਗਾਮ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਦੇਹ ਪਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਇਤੀਦृਸ਼ਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰ ਉਤ੍ਤਮਂ ਮੋਹਿਨੀ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੋਹਿਨੀ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।