ਕ੍ਸ਼ਪਾਰਿਤਨਯਾਦ੍ਭੀਤੋ ਨਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਰੂਥਿਨੀਮ੍ । ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਰੂਥਿਨੀ ਵਰਤ ਕਰੇ; ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਵੈਸ਼ਾਖਕृष੍ਣਵਰੂਥਿਨੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮ ਅष੍ਟਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਵੀਂ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਹਿਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਮਾਪਤੀ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਵੈਸ਼ਾਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਰੂਥਿਨੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ' ਨਾਮਕ ਅਠਵੀਂ ਚਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਵੈਸ਼ਾਖ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕਿਨ੍ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ । ਕਿਂ ਫਲਂ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਥਯਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀ ਵਿਧੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਇਦਮੇਵ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨੁਪृਚ੍ਛਸਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਭਗਵਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਨਿਕृਂਤਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਰਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਯਾ ਦੁਃਖਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸੀਤਾਵਿਰਹਜਾਨਿ ਤੁ । ਤਤੋऽਹਂ ਭਯਭੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਹੋਏ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ।
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਮ ਤਵੈषਾ ਨੈष੍ਠਿਕੀ ਮਤਿਃ । ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਮਗ੍ਰਹਣੇਨੈਵ ਪੂਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਰਾਮ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਵਨਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਰਾਮ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ । ਮੋਹਿਨੀ ਨਾਮ ਸਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਪਰਾਃ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੇ ਚੰਗੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ, ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੋਹਿਨੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਹੈ।
ਮੋਹਜਾਲਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਸਮੂਹਤਃ । ਅਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕ ਮੋਹ ਦੇ ਜਾਲ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਚ ਸਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਤਃ ਕਾਰਣਤੋ ਰਾਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੈषਾ ਭਵਾਦृਸ਼ੈਃ । ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰੀ ਮਹਾਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਮਾ, ਇਹ ਵਰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਮਨਾ ਰਾਮ ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਰਾਮਾ, ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਉੱਚੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਰੀ ਭਦ੍ਰਾਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ਨਾਮ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਭਦਰਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵੋ ਨਾਮ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ । ਤਤ੍ਰ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਨਿਵਸਤਿ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਦਿਲੋਂ ਢਿੱਠ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਧਨਪਾਲ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ । ਪ੍ਰਪਾ ਕੂਪ ਮਠਾਰਾਮ ਤਡਾਗ ਗृਹਕਾਰਕਃ
ਉਹ ਧਨਪਾਲ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕੂਏਂ, ਛਾਂ, ਬਾਗ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰਤਃ ਸ਼ਾਂਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ਪਂਚਪੁਤ੍ਰਕਾਃ । ਸੁਮਨਾ ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮੇਧਾਵੀ ਸੁਕृਤਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸੁਮਨਾ, ਦਿਉਤਿਮਾਨ, ਮੇਧਾਵੀ, ਸੁਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ।
ਪਂਚਮੋ ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪਾਪਰਤਃ ਸਦਾ । ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਸਂਗਨਿਰਤੋ ਵਿਟਗੋष੍ਠੀ ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਪੰਜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਧਿੱਠ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰਲਣ ਅਤੇ ਵਿਟਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਸੀ।
ਦ੍ਯੂਤਾਦਿ ਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਰਤਿਲਾਲਸਃ । ਨ ਚ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਪਿਤॄਨ੍ਨ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ
ਜੂਏ ਆਦਿ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਰਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਾਯਵਰ੍ਤੀ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰਃ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਾਪੀ ਸੁਰਾਪਾਨੇ ਰਤਃ ਸਦਾ
ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਕਂਠੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਬਾਹੁਰ੍ਭ੍ਰਮਨ੍ਦੁष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਥੇ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਨਿष੍ਕਾਸਿਤੋ ਗੇਹਾਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬਾਂਧਵੈਃ
ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਬਾਹ ਪਾ ਕੇ, ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਮੰਦੀ ਰਾਹੀਂ ਘੁੰਮਦਾ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਘਰੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਦੇਹਭੂषਣਾਨ੍ਯੇਵ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤਾਨਿ ਤੇਨ ਵੈ । ਗਣਿਕਾਭਿਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਿਂਦਿਤਸ਼੍ਚ ਧਨਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਲਏ। ਗਣਿਕਾਵਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਜਾਤੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਦਿਤਃ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕੇਨੋਪਾਯੇਨ ਜੀਵ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸੋਚਦਾ, 'ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ?'
ਤਸ੍ਕਰਤ੍ਵਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਗਰੇ ਪਿਤੁਃ । ਗृਹੀਤੋ ਰਾਜਪੁਰੁषੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਸਸਂਭ੍ਰਮੈਃ । ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿਬਧ੍ਯ ਨਿਗਡੈ ਰ੍ਦृਢੈਃ
ਫਿਰ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ। ਧਿੱਠ ਸੋਚ ਤੇ ਮੰਦੀ ਆਚਰਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਕਸ਼ਾਘਾਤੈਸ੍ਤਾਡਿਤਸ਼੍ਚ ਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਮਂਦਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਦ੍ਦੇਸ਼ਗੋਚਰੇ
ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੋਚਿਤੋ ਦृਢਬਂਧਨਾਤ੍ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਭਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਤੋऽਸੌ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚਾਯਮਿਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਤਿ । ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਿਜਘਾਨਾਸੌ ਮृਗ ਸ਼ੂਕਰ ਚਿਤ੍ਰਲਾਨ੍
ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹਿਰਨ, ਸੂਅਰ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਆਮਿषਾਹਾਰ ਨਿਰਤੋ ਵਨੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਕਰੇ ਸ਼ਰਾਸਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿषਂਗਂ ਪृष੍ਠ ਸਂਗਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਰਣ੍ਯਚਾਰਿਣੋ ਹਂਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ ਪਦਾਚਰਨ੍ । ਚਕੋਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਯੂਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਂਕ ਤਿਤ੍ਤਿਰ ਮੂषਿਕਾਨ੍
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—ਚਕੋਰ, ਮਯੂਰ, ਕਾਂਕ, ਟਿੱਟੀਰ ਤੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ।
ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਹਿਨਸ੍ਤ੍ਯਂਧੋ ਧृष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪਾਪੈਰ੍ਨਿਮਗ੍ਨਃ ਪਾਪਕਰ੍ਦਮੇ
ਇਹ ਨਿਰਦਈ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਹਿੰਸਕ ਇਨਸਾਨ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ।