ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾ ਪਾਪੇਂਧਨਦਵਾਨਲਃ । ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਪਾਪਘ੍ਨੀਂ ਪੁਣ੍ਯਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਇਹ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਨਾਗਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਹੇਮਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ । ਪੁਂਡਰੀਕਮੁਖਾ ਨਾਗਾ ਨਿਵਸਂਤਿ ਮਹੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ ਨਾਗਪੁਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਾਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਸੀ, ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਪੁਂਡਰੀਕੋ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪੁੰਡਰੀਕੋ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਸ੍ਤੁ ਲਲਿਤਾ ਗਂਧਰ੍ਵੋ ਲਲਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਉਭੌ ਰਾਗੇਣ ਸਂਰਕ੍ਤੌ ਦਂਪਤੀ ਕਾਮਪੀਡਿਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਲਲਿਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਲਲਿਤਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੀ; ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੰਪਤੀ ਸਨ।
ਰੇਮਾਤੇ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਰਮ੍ਯੇ ਧਨਧਾਨ੍ਯਯੁਤੇ ਤਦਾ । ਲਲਿਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਹृਦਯੇ ਪਤਿਰ੍ਵਸਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਲਲਿਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਹृਦਯੇ ਤਸ੍ਯ ਲਲਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸਤਿ ਭਾਮਿਨੀ । ਏਕਦਾ ਪੁਂਡਰੀਕੋऽਥ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਦਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲਲਿਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦ ਪੁੰਡਰੀਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਗੀਤਂ ਗਾਨਂ ਪ੍ਰਕੁਰੁਤੇ ਲਲਿਤੋ ਦਯਿਤਾਂ ਵਿਨਾ । ਪਦਬਂਧਸ੍ਖਲਜ੍ਜਿਹ੍ਵੋ ਬਭੂਵ ਲਲਿਤਾਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਲਲਿਤਾ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ; ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਸ਼ਬਦ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਲੜਖੜਾ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਲਿਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨੋਭਾਵਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਕਟੋ ਨਾਗਸਤ੍ਤਮਃ । ਪਦਬਂਧਚ੍ਯੁਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਡਰੀਕੇ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਕਟ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਪੁੰਡਰੀਕ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਕੋਟਕਵਚਃ ਪੁਂਡਰੀਕੋ ਭੁਜਂਗਰਾਟ੍ । ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਬਭੂਵਾਤਿਭਯਂਕਰਃ
ਕਰਕੋਟਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਲਲਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਂ ਮਦਨਾਤੁਰਮ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲਲਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ: 'ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਦੈਤ।'
ਯਤਃ ਪਤ੍ਨੀਵਸ਼ੋਪੇਤੋ ਗਾਯਮਾਨੋ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ । ਵਚਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ੋਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੌਦ੍ਰਾਨਨੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੋ ਭਯਂਕਰਃ । ਬਾਹੂਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੌ ਮੁਖਂ ਕਂਦਰਸਨ੍ਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਭਿਆਨਕ, ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਵਿਗਾੜੂ, ਸਿਰਫ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਡਰ ਲੱਗੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀਆਂ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਨਿਭੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਗ੍ਰੀਵਾਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਾ । ਨਾਸਾਰਂਧ੍ਰੇ ਤੁ ਵਿਵਰੇ ਅਧਰੌ ਯੋਜਨਾਯਤੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ, ਗਰਦਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਨੱਕ ਦੇ ਛੇਦ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਤੇ ਹੋਠ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਸਨ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਉਤ੍ਥਿਤਂ ਯੋਜਨਾष੍ਟਕਮ੍ । ਈਦृਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੁਂਜਾਨਃ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਠ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਲਲਿਤਾ ਤੁ ਤਥਾਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਵਿਕृਤਾਕृਤਿਮ੍ । ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾ ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਲਲਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਪਤਿਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਨਾਲਭਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।' ਇਹ ਸੋਚ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾ ਆਇਆ।
ਚਚਾਰ ਪਤਿਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਲਲਿਤਾ ਗਹਨੇ ਵਨੇ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਿਪਿਨੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਲਲਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੇ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਉਕਾੜੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਪਾਪਨਿਰਤੋ ਵਿਰੂਪਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ । ਨ ਸੁਖਂ ਲਭਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨ ਦਿਵਾ ਪਾਪਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਨਿਰਦਈ, ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਭੈੜਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਾਤ ਦਿਨ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸੁਖ ਨਾ ਮਿਲਿਆ।
ਲਲਿਤਾ ਦੁਃਖਿਤਾਤੀਵ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਵਿਧਮ੍ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਾ ਰੁਦਤੀ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਲਲਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮੁਨਿਂ ਸਂਸ਼ਾਂਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਲਲਿਤਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਲਿਤਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਹਿ ਦਯਾਪਰਃ । ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਮਾਦਿਹਾਯਾਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਲਲਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈਂ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਦੱਸ।'
ਲਲਿਤੋਵਾਚ- ਵੀਰਧਨ੍ਵੇਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਸੁਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਲਲਿਤਾਂ ਨਾਮ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾਮ੍
ਲਲਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਨ ਗੰਧਰਵ ਵੀਰਧਨਵ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲਲਿਤਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਪਾਪਦੋषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਰੌਦ੍ਰਰੂਪੋ ਦੁਰਾਚਾਰਸ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸੁਖਮ੍
'ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ।'
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ । ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਦ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਖੋ, ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਕਰਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੋ।'
ऋषਿਰੁਵਾਚ- ਚੈਤ੍ਰਮਾਸਸ੍ਯ ਰਂਭੋਰੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਕਾਮਦੈਕਾਦਸ਼ੀਨਾਮ ਪਾਪਘ੍ਨੀ ਲਲਿਤੇ ਪਰਾ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰੰਭਾ ਵਾਂਗੂ ਨਾਰੀ, ਹੁਣ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਦਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਲਲਿਤਾ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।'
ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
'ਇਹ ਵਰਤ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰ। ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਪੁੰਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।'
ਦਤ੍ਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਦੋषਃ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਲਿਤਾ ਹਰ੍षਿਤਾਭਵਤ੍
'ਜਦ ਪੁੰਨ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।' ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਲਲਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਂ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਦਿਵਸੇ ਤਥਾ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਸਮੀਪੇ ਤਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸਨੇ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੁਆਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰਹੀ।
ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਲਲਿਤਾ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯੁਸ੍ਤਾਰਣਾਯ ਵੈ । ਮਯਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਕਾਮਦਾਯਾ ਉਪੋषਣਮ੍
ਲਲਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕਾਮਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ, ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਸ੍ਯ ਪਿਸ਼ਾਚਤਾ । ਲਲਿਤਾਵਚਨਾਦੇਵ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨੋऽਪਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ
'ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਹਾਲਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਲਲਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲਦੇ ਹੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ।