ਕੁਚੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਟਕੁਟੀਂ ਵਿਜਯਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਮਂਜੁਘੋषਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਸ੍ਯੈਵ ਵਰੂਥਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ ਨਾਲ ਕਪੜੇ ਦੀ ਗਠੜੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ। ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ ਖੁਦ ਕਾਮ ਦੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੀ।
ਮੇਧਾਵਿਨਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਪਿ ਕਾਮੇਨ ਪੀਡਿਤਾ । ਯੌਵਨੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਦੇਹੋऽਸੌ ਮੇਧਾਵ੍ਯਪਿ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦਾ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਮেধਾਵੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਿਤੋਪਵੀਤਸਹਿਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਮਰ ਇਵਾਪਰਃ । ਮੇਧਾਵੀ ਵਸਤੇ ਚਾਸੌ ਚ੍ਯਵਨਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਹ ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਮেধਾਵੀ ਚਯਵਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਮਂਜੁਘੋषਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ । ਮਦਨਸ੍ਯ ਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਂਦਂ ਮਂਦਮਗਾਯਤ
ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਰਣਦ੍ਵਲਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਂਜਨ੍ਨੂਪੁਰਮੇਖਲਾਮ੍ । ਗਾਯਂਤੀਂ ਤਾਂ ਤਥਾਭੂਤਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਚਮਕਦੇ ਕੰਗਣ, ਝੰਕਾਰਦੇ ਪੈਜਬ, ਤੇ ਘੁੰਘਰੂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਮਦਨੇਨ ਸਸੈਨ੍ਯੇਨ ਨੀਤੋ ਮੋਹਵਸ਼ਂ ਬਲਾਤ੍ । ਮਂਜੁਘੋषਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
ਕਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ ਆ ਕੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਹਾਵਭਾਵਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤਂ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਚਾਂਗਨਾ । ਅਧਃ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਵੀਣਾਂ ਸਾ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹਾਵ-ਭਾਵ ਤੇ ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਵੀਣਾ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲੱਗੀ।
ਵਲਿਤੇਵ ਲਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਤਵੇਗੇਨ ਕਂਪਿਤਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮੇਧਾਵੀ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਮেধਾਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਦੇਹਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਵਂ ਗਤਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਤਤ੍ਤ੍ਵਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਨ ਨਿਸ਼ਾਂ ਨ ਦਿਨਂ ਸੋऽਪਿ ਰਮਨ੍ਜਾਨਾਤਿ ਕਾਮੁਕਃ । ਬਹੁਵਰ੍षਂ ਗਤਃ ਕਾਲੋ ਮੁਨੇਰਾਚਾਰਲੋਪਤਃ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਨਾ ਰਹੀ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੀਤਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਂਜੁਘੋषਾ ਦੇਵਲੋਕਗਮਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ । ਗਚ੍ਛਂਤੀ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਮਂਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ੍ਵਦੇਸ਼ਗਮਨਾਯ ਮੇ
ਮੰਜੁਘੋਸ਼ਾ ਦੇਵਲੋਕ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।'
ਮੇਧਾਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਪ੍ਰਦੋषਾਦੌ ਵਰਾਨਨੇ । ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਤਸਂਧ੍ਯਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠ ਮਮਾਂਤਿਕੇ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਯਭੀਤਾ ਬਭੂਵ ਸਾ
ਮেধਾਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਆਈ ਸੀ; ਜਦ ਤਕ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ।' ਮੁਨੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਈ।
ਪੁਨਰ੍ਵੈ ਰਮਯਾਮਾਸ ਤਮृषਿਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਮੁਨੇਃ ਸ਼ਾਪਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਬਹੁਲਾਨ੍ਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਮੁਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਨ੍ਨਵਮਾਸਦਿਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਸਾ ਰੇਮੇ ਮੁਨਿਨਾ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦ੍ਧਮਿਵ ਚਾਭਵਤ੍
ਪੰਜਵੀਂ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ, ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਨਾਲ ਰਹੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਸਾ ਤਂ ਪੁਨਰੁਵਾਚਾਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਮੁਨਿਮ੍ । ਆਦੇਸ਼ੋ ਦੀਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਮਯਾ
ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਮੇਧਾਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਪ੍ਰਭਾਤਮਧੁਨਾ ਚਾਸ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਸਂਧ੍ਯਾ ਯਾਵਚ੍ਚ ਕੁਰ੍ਵੇऽਹਂ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸ੍ਥਿਰਾ ਭਵ
ਮেধਾਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੁਣ ਸਵੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਰਹਿ।'
ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਨੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਾਤਾਨਂਦਸਮਾਕੁਲਾ । ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਮੁਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪ੍ਸਰਾ ਉਵਾਚ-। ਕਿਯਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤਵ ਸਂਧ੍ਯਾ ਗਤਾਨਘ । ਮਯਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਤਕਾਲੋ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤਾਮ੍
ਅਪਸਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੇਰੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੀਤ ਕਿੰਨੀ ਲੰਬੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ? ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ, ਲੰਘੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸੋਚ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਗਤਕਾਲਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਮਾਣਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਏ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ।
ਸਮਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਗਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਯਾ ਸਹ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਸਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨਾਲ ਪੰਜਵੰਜਾ ਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਆ ਗਈ।
ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗਾਨ੍ਸ ਮੁਂਚਮਾਨੋऽਤਿਕੋਪਨਃ । ਕਾਲਰੂਪਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਕੱਢ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤਂ ਤਪੋਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਯਾਸਹ । ਸਕਂਪੋष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਕੁਲੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤਪ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਨੀ ਕੰਬ ਪਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਘਬਰਾ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਥਮੇਧਾਵੀ ਤ੍ਵਂ ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਭਵੇਤਿ ਚ । ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਾਪੇ ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਕੁਲਟੇ ਪਾਤਕਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਪਿਸਾਚਣ ਬਣ ਜਾ! ਤੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ, ਪਾਪਣ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਕੁਲਟਾ, ਪਾਪ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ!"
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਸਾ ਦਗ੍ਧਾ ਵਿਨਯਾਵਨਤਾ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵਾਂਛਤੀ ਮੁਨਿਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਕੁਰੁ
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੁਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੀ ਹੋਈ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ।"
ਸਤਾਂ ਸਂਗੋ ਹਿ ਭਵਤਿ ਵਚੋਭਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਦੈਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੀਤਾ ਵੈ ਬਹੁਵਤ੍ਸਰਾਃ । ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਸੁਵ੍ਰਤ
"ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਕਦਮ ਚੱਲਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸਾਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਈ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧੀਰਜੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।"
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਾਪਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪਾਪੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਭਲੀਏ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਤਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪਾਪਣ?"
ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਭਵੇਦੇਕਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਪਾਪਮੋਚਨਿਕਾ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂਕਰੀ
"ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਭ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪਾਪਮੋਚਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।"
ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤੇ ਕृਤੇ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਪਿ ਮੇਧਾਵੀ ਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
"ਉਸ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਜੇ ਤੂੰ ਕਰੇਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਪਿਸਾਚਣ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚ੍ਯਵਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਤਮ੍ । ਕਿਮੇਤਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚ੍ਯਵਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਪੁੰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ?"
ਮੇਧਾਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਪਾਤਕਂ ਵੈ ਕृਤਂ ਤਾਤ ਰਮਿਤਾ ਚਾਪ੍ਸਰਾ ਮਯਾ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਤ ਯੇਨ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਧਾਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਕ ਅਪਸਰਾ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਕਿਹੜਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ?"