ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਦੀਪਮਾਲਾਕੁਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਅਟੱਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਿਖਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਦੇਵਤਾਲਯੇ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਆਮ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮੁਖਪਂਕਜਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ । ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਸਨ੍ਮੁਖਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤਃ ਕਿਂ ਸ੍ਮਿਤਕਾਰਣਮ੍ 6.30.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਮੁਸਕਾਇਆ?
ਕਥਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਹਮਾਸਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਮਾਰ੍ਜਾਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਯੇ
ਉਸ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮੂषਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਦੀਪਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਤਃ
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚੂਹੇ ਖਾਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਮਯਾ ਦੇਵਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਭਾਵੇਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾਇਆ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ-। ਮਮਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਜਨ੍ਮਨਃ । ਮੂषਿਕਾ ਚਾਹਮਪ੍ਯਾਸਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਆਮ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੂਹੀ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਮਂਦੀਭੂਤੇ ਚ ਦੀਪਕੇ । ਵਰ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰਾਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਹਂ ਤਦਾ ਬਿਲਾਤ੍
ਕਰਤਿਕ ਦੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਮੀਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਟੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਿਤਂ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤਥਾ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਿਭੂਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਕृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਵੱਟੀ ਖਿੱਚੀ।
ਉਤ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਗृਹੀਤੁਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਉਠ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਬਿਲ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯਾ ਮਮ ਪਾਦੇਨ ਦੀਪਵਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਜृਂਭਿਤਾ । ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਤੇਨਾਹਂ ਸੁਖਭਾਗਿਨੀ
ਜਦ ਮੈਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਨੂੰ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਟ ਭੜਕ ਉਠੀ ਤੇ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੀਪਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੀਵਾ ਜਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵਂਵਿਧਂ ਸੁਖਮ੍ । ਦੀਪਪ੍ਰਬੋਧਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮਤ੍ਯਂਤ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੀਵੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੀਪਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਵਾਂ ਹਿ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਯਾਦਿਸਂਪਦਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸ੍ਮृਤਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਧਿਮਂਤ੍ਰਾਦਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਂ ਪੁਂਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਰਸ਼ੀ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਤੌ । ਅਵਾਪਤੁਃ ਪਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਜੋ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾ ਭੁਵਿ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਚ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਨਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨੇਤ੍ਰਰੋਗਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯਥਾ ਪਾਪਪ੍ਰਭਾਵਜਾਃ । ਆਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਸ਼੍ਯਂਤੇ ਹਿ ਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਰੋਗ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਨ ਮੋਹੋ ਨ ਚ ਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਗृਹੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਵਾਡਵ
ਨ ਘਰ ਵਿਚ ਕੰਗਾਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨ ਦੁਖ, ਨ ਭੁਲੇਖਾ, ਨ ਉਲਝਣ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਡਾਵਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਮਘਵਾ ਜਾਤਸਂਕਲ੍ਪਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਦੋਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਰ ਤੇ ਦਕਸ਼ਣਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਕੇਨ ਦਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ । ਯਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਮਹਾਰ੍ਘਂ ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਤਪਃ
ਭਗਵਾਨ, ਕਿਹੜੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ।
ਏਵਮਿਂਦ੍ਰੇਣ ਚੋਕ੍ਤੋऽਸੌ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚਹ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨਂ ਗੋਦਾਨਂ ਭੂਮਿਦਾਨਂ ਚ ਵਾਸਵ । ਏਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸੋਨੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਾਨ, ਵਾਸਵ—ਇਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਚ ਵਾਸਵ । ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਸੁਧਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕਪੜਾ, ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨ, ਵਾਸਵ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਦਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਾਲਕृष੍ਟਾਂ ਮਹੀਂ ਦਤ੍ਵਾ ਸਬੀਜਾਂ ਸਸ੍ਯਮਾਲਿਨੀਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯਕृਤਾਲੋਕਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਲ ਚਲਾਈ ਹੋਈ, ਬੀਜ ਪਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਪਂ ਪੁਰੁषੋ ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍षਿਤਃ । ਅਪਿ ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੂਮਿਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ ਲਈ ਪਾਪ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।