ਨਾਲਪੇਤ੍ਪਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚੌਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪਾषਂਡਿਨੋ ਨਰਾਨ੍ । ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਾਨ੍ਗੁਰੁਦਾਰਪ੍ਰਧਰ੍षਕਾਨ੍
ਪਤਿਤ, ਚੋਰ, ਨਾਸਤਿਕ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਹੱਦਾਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਿਨਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਨਦ੍ਯਾਂ ਤਡਾਗੇ ਕੂਪੇ ਵਾ ਗृਹੇ ਵਾ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰੇ—ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ, ਝੀਲ, ਕੂਏਂ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ।
ਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਂਭਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਰਾਂਤੇ ਰਥਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਸੁਂਧਰੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕੋ, ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਕਰੋ—ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦੀ ਗਈ ਹੈ—
ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਹਰ ਮੇ ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਥੋਂ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਮਂਤ੍ਰਃ । ਤ੍ਵਮਂਬੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਤਨੁਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਸ੍ਵੇਦਜੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜਜਾਤੀਨਾਂ ਰਸਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ: ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈਂ, ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਨਾਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਹ੍ਰਦਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ । ਨਦੀषੁ ਦੇਵਖਾਤੇषੁ ਇਦਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਚਸ਼ਮਿਆਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੌਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਫਲ ਦੇਵੇ।
ਇਤਿ ਸ੍ਨਾਨਮਂਤ੍ਰਃ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮੁਨਿਂ ਚੈਵ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ । ਮਾषਕਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ: ਕੋਈ ਜਾਮਦਗਨਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਵੇ, ਮਾਸ਼ਕਾ ਭਰ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਮਾਗਤ੍ਯ ਪੂਜਾਯਾਃ ਪੂਜਾਹੋਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚਾਮਲਕੀਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਆਮਲਕੀਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਕੁਂਭਮਵ੍ਰਣਂ ਮਂਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿੱਕਾ-ਸਾ, ਚੰਗਾ ਘੜਾ ਰੱਖੇ।
ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮੋਪੇਤਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ । ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਦ੍ਯੁਗੋਪੇਤਂ ਸਿਤਚਂਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਘੜਾ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਲਂਬਿਤਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰ੍ਵਧੂਪਵਿਧੂਪਿਤਮ੍ । ਦੀਪਮਾਲਾਕੁਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋਵੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੀਵੇ ਲਗੇ ਹੋਣ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਲਾਜੈਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਪਾਤ੍ਰੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਦੇਵਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਲਾਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਾਤਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਨਮਃ ਪਾਦੌ ਜਾਨੁਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੇ । ਉਗ੍ਰਾਯ ਚ ਤਤੋऽਪ੍ਯੂਰੂ ਕਟੀ ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਚ
ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੁੱਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਰਬ-ਰੂਪੀ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਰਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭੈੰਕਰ ਨੂੰ ਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਦਰਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਉਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣੇ । ਚਕ੍ਰਿਣੇ ਵਾਮਬਾਹੁਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਗਦਿਨੇ ਨਮਃ 6.45.
ਉਦਰ ਉੱਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਤੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੈਕੁਂਠਾਯ ਨਮਃ ਕਂਠਮਾਸ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਮੁਖਾਯ ਵੈ । ਨਾਸਾਂ ਵਿਸ਼ੋਕਨਿਧਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਨੱਕ ਨੂੰ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਖਜਾਨਾ ਮੰਨ ਕੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਲਲਾਟਂ ਵਾਮਨਾਯੇਤਿ ਰਾਮਾਯੇਤਿ ਭ੍ਰੁਵੌ ਨਮਃ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਤੁ ਤਚ੍ਛੀਰ੍षਂ ਨਮ ਇਤ੍ਯਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ, ਭੰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪੂਜਾਮਂਤ੍ਰਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਾਯ ਅਰ੍ਘਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਫਲੇਨ ਚੈਵ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਇਹ ਪੂਜਾ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ: ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਚੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੇ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਨृਤ੍ਯੈਰ੍ਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨੈਃ ਸ੍ਤਵੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨੱਚ ਕੇ, ਗਾ ਕੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ।
ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾਖ੍ਯਾਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮਭਿਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬੀਤਾਈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੀਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ।
ਅष੍ਟਾਧਿਕਂ ਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵ ਵਾ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਮਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਰਾਜਨਂ ਹਰੇਃ
ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਜਾਂ ਅਠਾਈਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਵਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰੀਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਘਟੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਮੁਪਾਨਹੌ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰੀਏ: ਜਾਮਦਗਨਿ ਵਾਲਾ ਘੜਾ, ਜੋੜਾ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਮਮ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਤਤਸ਼੍ਚਾਮਲਕੀਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਫਿਰ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ—
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਮਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍ਕੁਟੁਂਬੇਨ ਸਮਾਵृਤਃ
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਓ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਆਪ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰੋ।
ਏਵਂ ਕृਤੇਨ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਦਾਨੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਧਿਕਂ ਚੈਵ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਰਤ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਤੇ ਚਾਪਿ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਤ੍ਤਮ । ਵ੍ਰਤਮੇਤਦ੍ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਚਾਮਲਕੀ ਤਥਾ । ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਕਿਂ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਸੁਧ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਅਮਲਕੀ ਵਰਤ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਚੈਤਰ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਕੀ ਨਾਮ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਯਲ੍ਲੋਮਸ਼ੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪृष੍ਟੋ ਮਾਂਧਾਤ੍ਰਾ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਲੋਮਸ਼ ਨੇ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਮਾਂਧਾਤਾ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਮਾਂਧਾਤੋਵਾਚ - ਭਗਵਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਚੈਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕਾ ਨਾਮੈਕਾਦਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍ । ਕੋ ਵਿਧਿਃ ਕਿਂ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਚੈਤਰ ਦੇ ਸੁਧ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਕੀ ਨਾਮ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਵਿਧੀ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਲ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।