ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਰ੍षੀਂਸ੍ਤਾਨਭੀष੍ਟਂ ਕਿਂ ਦਦਾਮਿ ਵਃ । ऋषਯ ਊਚੁਃ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਭਗਵਨ੍ਨਸ੍ਮਾਕਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ— ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ—
ਵ੍ਰਤਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤੁष੍ਟਿਕਾਰਕਮ੍
ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇਵੇ, ਧਨ-ਧਾਣਾ ਦੇਵੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਵੇ।
ਅਲ੍ਪਾਯਾਸਂ ਬਹੁਫਲਂ ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਕृਤੇਨ ਯੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਵੇ, ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲੇ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਪੁष੍ਯੇਣ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਯਦਿ । ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਚ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੇ ਫਾਲਗੁਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਯ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਆਮਲਕੀਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਾਗਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਾਸ ਤਰੀਕਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ— ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਆਂਵਲੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਏਤਦ੍ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾਚ੍ਯੁਤਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਾਨ੍ਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸਭ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤ ਹੈ। ਉਥੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ - ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਧਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕੇ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਕੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਃ ਦੇਵਤਾ ਕਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਦੱਸੋ, ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਨਮਸਕਾਰਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਦਾਨਂ ਕਥਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾਵਿਧਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਅਰ੍ਘਾਰ੍ਚਨਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਦਾਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸਨਾਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਅਰਘ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸੋ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਯੋ ਵਿਧਿਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਰਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪਰੇऽਹਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੁਣ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ। ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ—
ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇ ਭਵਾਚ੍ਯੁਤ । ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਯਮਂ ਦਂਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
‘ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਹੇ ਅਚੁਤ’—ਇਹ ਨਿਯਮ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ—
ਨਾਲਪੇਤ੍ਪਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚੌਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪਾषਂਡਿਨੋ ਨਰਾਨ੍ । ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਾਨ੍ਗੁਰੁਦਾਰਪ੍ਰਧਰ੍षਕਾਨ੍
ਪਤਿਤ, ਚੋਰ, ਨਾਸਤਿਕ, ਮੰਦ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਹੱਦਾਂ ਲੰਘਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੇੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ।
ਅਪਰਾਹ੍ਣੇ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਿਨਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਨਦ੍ਯਾਂ ਤਡਾਗੇ ਕੂਪੇ ਵਾ ਗृਹੇ ਵਾ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਾਨ ਕਰੇ—ਚਾਹੇ ਦਰਿਆ, ਝੀਲ, ਕੂਏਂ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ।
ਮृਤ੍ਤਿਕਾਲਂਭਨਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਕ੍ਰਾਂਤੇ ਰਥਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਕ੍ਰਾਂਤੇ ਵਸੁਂਧਰੇ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਟੀ ਚੁੱਕੋ, ਫਿਰ ਸਨਾਨ ਕਰੋ—ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਂਦੀ ਗਈ ਹੈ—
ਮृਤ੍ਤਿਕੇ ਹਰ ਮੇ ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਮਯਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਹੇ ਮਿੱਟੀ, ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਥੋਂ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ।
ਇਤਿ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਮਂਤ੍ਰਃ । ਤ੍ਵਮਂਬੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਤਨੁਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਸ੍ਵੇਦਜੋਦ੍ਭਿਜ੍ਜਜਾਤੀਨਾਂ ਰਸਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਇਹ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ: ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈਂ, ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡਿਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਨਾਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਹ੍ਰਦਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇषੁ ਚ । ਨਦੀषੁ ਦੇਵਖਾਤੇषੁ ਇਦਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤੁ ਮੇ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਚਸ਼ਮਿਆਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੌਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਹੀ ਫਲ ਦੇਵੇ।
ਇਤਿ ਸ੍ਨਾਨਮਂਤ੍ਰਃ । ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮੁਨਿਂ ਚੈਵ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ । ਮਾषਕਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਾਰ੍ਦ੍ਧੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ: ਕੋਈ ਜਾਮਦਗਨਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਵੇ, ਮਾਸ਼ਕਾ ਭਰ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਗृਹਮਾਗਤ੍ਯ ਪੂਜਾਯਾਃ ਪੂਜਾਹੋਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਤਤਸ਼੍ਚਾਮਲਕੀਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਪੂਜਾ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਆਮਲਕੀਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਿਸ਼ੋਧ੍ਯ ਸਮਂਤਤਃ । ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਕੁਂਭਮਵ੍ਰਣਂ ਮਂਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਨਿੱਕਾ-ਸਾ, ਚੰਗਾ ਘੜਾ ਰੱਖੇ।
ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮੋਪੇਤਂ ਦਿਵ੍ਯਗਂਧਾਧਿਵਾਸਿਤਮ੍ । ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਦ੍ਯੁਗੋਪੇਤਂ ਸਿਤਚਂਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਘੜਾ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਛਤਰੀ ਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਲਂਬਿਤਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰ੍ਵਧੂਪਵਿਧੂਪਿਤਮ੍ । ਦੀਪਮਾਲਾਕੁਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੋਵੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੀਵੇ ਲਗੇ ਹੋਣ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਹਾਵਣਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਲਾਜੈਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਪਾਤ੍ਰੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਦੇਵਂ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਲਾਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਾਤਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਨਮਃ ਪਾਦੌ ਜਾਨੁਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਿਣੇ । ਉਗ੍ਰਾਯ ਚ ਤਤੋऽਪ੍ਯੂਰੂ ਕਟੀ ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਚ
ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਗੁੱਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਰਬ-ਰੂਪੀ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਰਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭੈੰਕਰ ਨੂੰ ਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਦਰਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਉਰਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਧਾਰਿਣੇ । ਚਕ੍ਰਿਣੇ ਵਾਮਬਾਹੁਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਗਦਿਨੇ ਨਮਃ 6.45.
ਉਦਰ ਉੱਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਤੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੈਕੁਂਠਾਯ ਨਮਃ ਕਂਠਮਾਸ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਮੁਖਾਯ ਵੈ । ਨਾਸਾਂ ਵਿਸ਼ੋਕਨਿਧਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਨੱਕ ਨੂੰ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਖਜਾਨਾ ਮੰਨ ਕੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਲਲਾਟਂ ਵਾਮਨਾਯੇਤਿ ਰਾਮਾਯੇਤਿ ਭ੍ਰੁਵੌ ਨਮਃ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਤੁ ਤਚ੍ਛੀਰ੍षਂ ਨਮ ਇਤ੍ਯਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ, ਭੰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਮੰਨ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪੂਜਾਮਂਤ੍ਰਃ । ਤਤੋ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵਾਯ ਅਰ੍ਘਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਫਲੇਨ ਚੈਵ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ
ਇਹ ਪੂਜਾ ਦਾ ਮੰਤਰ ਹੈ: ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਚੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੇ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਨृਤ੍ਯੈਰ੍ਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਾਨੈਃ ਸ੍ਤਵੈਰਪਿ
ਫਿਰ ਭਾਵ ਭਰਿਆ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨੱਚ ਕੇ, ਗਾ ਕੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ।
ਵੈष੍ਣਵੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾਖ੍ਯਾਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਪਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਨਾਮਭਿਃ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਬੀਤਾਈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੀਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ।
ਅष੍ਟਾਧਿਕਂ ਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵ ਵਾ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸਮਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੀਰਾਜਨਂ ਹਰੇਃ
ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਜਾਂ ਅਠਾਈਂ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾਵਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰੀਏ।