ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸੀਤਾ ਜਿਤਾ ਲਂਕਾ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਨਿਹਤੋ ਰਣੇ । ਅਨੇਨਵਿਧਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਸੀਤਾ ਮਿਲ ਗਈ, ਲੰਕਾ ਜਿੱਤ ਲੈ ਗਈ, ਰਾਵਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਇਹਲੋਕਜਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਪਰਲੋਕਸ੍ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਜਯਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਵਰਤ ਜਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਚ੍ਚੈਵ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਵਿਜਯਾ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨਕृष੍ਣਾਵਿਜਯਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਾਮ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿਚ ਫੱਗਣ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਵਿਜਯਾ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਚੌਂਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਜਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕृष੍ਣ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਨ੍ਨਾਮ੍ਨੀ ਤਾਂ ਵਦਾਧੁਨਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਵਿਜਯਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਫਲ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਕਿ ਫੱਗਣ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿਤੇऽਧੁਨਾ । ਯੋਕ੍ਤਾ ਪृष੍ਟੇਨ ਮਾਂਧਾਤ੍ਰਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਧਰਮਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ।
ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਕਥਿਤੋ ਨृਪ । ਆਮਲਕੀਵ੍ਰਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਫੱਗਣ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਮਲਕੀ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲੋਕ ਦਾ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਆਮਲਕ੍ਯਾਸ੍ਤਲੇ ਗਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਣਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਆਮਲਕੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ ਜਾਗਰਣ ਕਰੋ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਜਿਤਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਾਂਧਾਤੋਵਾਚ - ਆਮਲਕੀ ਕਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਮਾਂਧਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਆਮਲਾ ਕਦੋਂ ਉਪਜੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਮਾਦਿਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਚ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ । ਕਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਹ ਰੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਗ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਕਿਉਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਾਮਿ ਮਹਾਭਾਗ ਯਥੇਯਮਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਆਮਲਕੀ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਆਮਲਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ।
ਏਕਾਰ੍ਣਵੇ ਪੁਰਾ ਜਾਤੇ ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮੇ । ਨष੍ਟੇ ਦੇਵਾਸੁਰਗਣੇ ਪ੍ਰਣष੍ਟੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ,
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਦਿਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਸਨਾਤਨਃ । ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਰਮਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਜਾਗ੍ਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੁਖਾਚ੍ਛਸ਼ਿਸਮਪ੍ਰਭਃ । ष੍ਠੀਵਨਾਦ੍ਬਿਂਦੁਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ ਭੂਮੌ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਂਦੋਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਨਗੋ ਮਹਾਨ੍ । ਸ਼ਾਖਾਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾਬਹੁਲਃ ਫਲਭਾਰੇਣ ਨਾਮਿਤਃ
ਉਸ ਬੂੰਦ ਤੋਂ ਆਪ ਹੀ ਆਮਲਾ ਰੁੱਖ ਉਪਜਿਆ, ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਟਿੱਪਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਾਦਿਰੋਹਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਥ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਸृष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਸਾਰੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਉੱਗਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚੀ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ । ਅਸृਜਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਮਹਰ੍षੀਂਸ਼੍ਚ ਤਥਾਮਲਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਧਾਤ੍ਰੀ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਆਮਲਾ ਰੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਨ ਜਾਨੀਮ ਇਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚਿਂਤਯਂਤੋऽਭਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਏਵਂ ਚਿਂਤਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਹ ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕ ਅਸਰੀਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਆਮਲਕੀ ਨਗੋ ਹ੍ਯੇष ਪ੍ਰਵਰੋ ਵੈष੍ਣਵੋ ਮਤਃ । ਅਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਲਭੇਦ੍ਗੋਦਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਇਹ ਆਮਲਾ ਰੁੱਖ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਧਾਰਣਾਤ੍ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੇਵ੍ਯਾ ਆਮਲਕੀ ਸਦਾ
ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ; ਇਸ ਲਈ ਆਮਲਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਤਸ੍ਯਾ ਮੂਲੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵੇ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੁੱਖ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਮੂਲ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਹੈ।
ਸ੍ਕਂਧੇ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ਼ਾਖਾਸੁ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾਸੁ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਇਸ ਦੇ ਤਣੇ 'ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਟਿੱਪਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਹਨ।
ਪਰ੍ਣੇषੁ ਚਾਸਤੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁष੍ਪੇषੁ ਮਰੁਤਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਫਲੇष੍ਵੇਵ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਮਰੁਤ, ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੀ ਹ੍ਯੇषਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਕਥਿਤਾ ਮਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਮਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣੈਃ
ਇਹ ਆਮਲਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ - ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਨ ਹਿ ਜਾਨੀਮਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਤਾਂ ਗਤਃ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਃ ਕਥਯਸ੍ਵ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਵਾਗੁਵਾਚ - ਯਃ ਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਭੁਵਨਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਨ੍ਵਿਦੁषਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੋऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਵਾਕ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਦੇਵਂ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਜੋ ਨਾ ਆਰੰਭ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ ਵਾਲਾ।
ਨਮੋ ਭੂਤਾਤ੍ਮਭੂਤਾਯ ਆਤ੍ਮਨੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਅਚ੍ਯੁਤਾਯ ਨਮੋ ਨਿਤ੍ਯਮਨਂਤਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਦਾਮੋਦਰਾਯ ਕਵਯੇ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੁ ऋषਿਭਿਸ੍ਤੁਤੋष ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਦਾਮੋਦਰ, ਗਿਆਨੀ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।