ਏਕਦਾ ਰਮਮਾਣੋऽਸੌ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨृਪ । ਨਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਹਰ੍षਾਤ੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਨਾਯਕਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਪੁष੍ਪਦਂਤਕਃ । ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸੁਤਾ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤਕ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਹਨ।
ਮਾਲਿਨੀਤਿ ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਯੋषਿਤਾ । ਮਾਲਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪੁष੍ਪਦਂਤੀ ਚ ਨਾਮਤਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਮਾਲਿਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਲਿਨੀ ਤੋਂ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸੌ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਪੁष੍ਪਦਂਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰੂਪੇਣ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨਤਿਮੋਹਿਤਃ
ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਹੈ। ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਉਸ ਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮੋਹਕ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਬਾਹੂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮੇਨ ਕਂਠਪਾਸ਼ੌ ਕृਤਾਵਿਵ । ਕਰ੍ਣਾਯਤੇ ਤੁ ਨਯਨੇ ਰਕ੍ਤਾਂਤੇ ਘੂਰ੍ਣਿਤੇ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਉਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਰ੍ਣੌ ਤੁ ਸ਼ੋਭਨੌ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਕਂਬੁਗ੍ਰੀਵਾਯੁਤਾ ਸੈਵ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਕਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤੌ ਕੁਚੌ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੌ ਹੇਮਕਲਸ਼ਾਵਿਵ । ਮਧ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਂ ਚ ਚਾਰ੍ਵਂਗ੍ਯਾ ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੀ ਪੱਟਲੀ ਕਮਰ ਐਨੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਕਿ ਮੋਢੀ ਨਾਲ ਫੜੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤਂਬੌ ਵਿਸ੍ਤृਤੌ ਚਾਸ੍ਯਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਜਘਨਸ੍ਥਲੀ । ਚਰਣੌ ਸ਼ੋਭਮਾਨੌ ਚ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਸਮਦ੍ਯੁਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਨੀਤੰਬ ਚੌੜੇ ਹਨ, ਪਿੱਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਈਦृਸ਼੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਵਤ੍ਯਾ ਸ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨਤਿਮੋਹਿਤਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋषਾਯ ਨृਤ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਸਮਾਗਤੌ
ਐਸੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਨੱਚਣ ਆਏ।
ਗਾਯਮਾਨੌ ਤੁ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤੌ । ਮਦਨਾਭਿਪਰੀਤਾਂਗੌ ਪੁष੍ਪਦਂਤੀ ਚ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਦੋਵੇਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤੀ ਤੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਨੁਰਾਗੇਣ ਵ੍ਯਾਮੋਹਵਸ਼ਮਾਗਤੌ । ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਗਾਨਂ ਗਾਯੇਤਾਂ ਚਿਤ੍ਤਭ੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਮਨ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਗਾ ਸਕੇ।
ਬਦ੍ਧਦृष੍ਟੀ ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਾਮਬਾਣਵਸ਼ਂ ਗਤੌ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਲੇਖਰ੍षਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗਤਂ ਮਾਨਸਂ ਤਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਚਾਹਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ। ਲੇਖਰਸ਼ਭ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਕ ਹੋਏ ਵੇਖ ਲਏ।
ਤਾਲਕ੍ਰਿਯਾਮਾਨਲੋਪਾਤ੍ਤਥਾ ਗੀਤਵਿਸਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਘਵਾ ਹ੍ਯਵਮਾਨਂ ਤਥਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਤਾਲ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਗੀਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਬੇਅਦਬੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ।
ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚ ਤਯੋਰਰ੍ਥੇ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਨਿਦਂ ਜਗੌ । ਧਿਗ੍ਧਿਗ੍ਵਾਂ ਪਤਿਤੌ ਮੂਢਾਵਾਜ੍ਞਾਭਂਗ ਕृਤੌ ਮਮ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: 'ਹਾਏ ਹਾਏ! ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਯੁਵਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚੌ ਭਵਤਾਂ ਦਂਪਤੀਭਾਵਧਾਰਿਣੌ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭੁਂਜਾਨੌ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੋਗੇ।'
ਏਵਂ ਮਘਵਤਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਵੁਭੌ ਦੁਃਖਿਤਮਾਨਸੌ । ਹਿਮਵਂਤਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਿਂਦ੍ਰਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਮੋਹਿਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ-ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਉਭੌ ਪਿਸ਼ਾਚਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦਾਰੁਣਂ ਦੁਃਖਮੇਵ ਚ । ਸਂਤਪ੍ਤਮਾਨਸੌ ਤਤ੍ਰ ਹਿਮਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਏ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਠੰਢ ਵਿਚ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਗਂਧਰ੍ਵਤ੍ਵਮਪ੍ਸਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨੀਤੋ ਵਿਮੌਹਿਤੌ । ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੌ ਨਿਦਾਘੇਨ ਦੇਹਪਾਤਕਜੇਨ ਚ
ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਅਪਸਰਾ, ਪਰ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਹੋਈ।
ਨ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਲਭੇਤੇ ਕਰ੍ਮਪੀਡਿਤੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਾਦਮਾਨੌ ਚੇਰਤੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਾ ਆਰਾਮ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੌ ਤੁ ਸ਼ੀਤੇਨ ਤੁषਾਰਪ੍ਰਭਵੇਨ ਤੌ । ਦਂਤਘਰ੍षਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਰੋਮਾਂਚਿਤਵਪੁਰ੍ਦ੍ਧਰੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੂੰਡ ਦੀ ਠੰਢ ਨਾਲ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਚੁੱਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਵੱਜਦੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਊਚੇ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਸ ਤਦਾ ਤਾਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚਿਕਾਮ੍ । ਕਿਮਨਲ੍ਪਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਦਾਰੁਣਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਪਿਸ਼ਾਚ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਪਿਸ਼ਾਚਣ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਹਾਲ ਹੋਇਆ?'
ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਨ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਰਕਂ ਦਾਰੁਣਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਚ ਦੁਃਖਦਮ੍
'ਕਿਹੜੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਜਨਮ ਪਾਇਆ? ਨਰਕ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚੀ ਜੀਵਨ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕਿੰਨੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਹਨ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਾਤਕਂ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੌ ਤਤ੍ਰ ਤਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦੁਃਖਕਰ੍षਿਤੌ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹਰੇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘੁੱਟਦੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਦੈਵਯੋਗਾਤ੍ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਾਘਸ੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਜਯਾਨਾਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਿਥੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਤਿਥਿਃ
ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੁਦੀ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿੱਥੀ, ਜੋ ਜਯਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤਿੱਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਾਵਾਹਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤੌ । ਆਸਾਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨृਪਤੇ ਜਲਪਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤੌ
ਉਸ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਖਾਧੇ-ਪੀਤੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੀਤਾ।
ਨ ਕृਤੋ ਜੀਵਘਾਤਸ਼੍ਚ ਨ ਪਤ੍ਰਫਲਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮੀਪੇ ਤੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਦੁਃਖਸਂਯੁਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਾ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਖਾਧਾ। ਸਦਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸ਼ਵੱਥ ਵ੍ਰੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਰਵਿਰਸ੍ਤਂਗਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਥੈਵ ਸ੍ਥਿਤਯੋਸ੍ਤਯੋਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਚੈਵ ਨਿਸ਼ਾ ਘੋਰਾ ਦਾਰੁਣਾ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਿਣੀ
ਜਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਹੀ ਬੈਠੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਆ ਗਈ।
ਵੇਪਮਾਨੌ ਤਤਸ੍ਤੌ ਤੁ ਤਤਃ ਸੁषੁਪਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ । ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਸਂਲਗ੍ਨੌ ਗਾਤ੍ਰਯੋਰ੍ਭੁਜਯੋਰਪਿ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਗਏ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਗਏ।
ਨ ਨਿਦ੍ਰਾ ਨ ਰਤਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਤੌ ਸੌਖ੍ਯਮਵਿਂਦਤਾਮ੍ । ਏਵਂ ਤੌ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਾਪੇਨੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੀਡਿਤੌ
ਉਥੇ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਦੁੱਖੀ ਰਹੇ।