ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਦਿਦੇਵੋ ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਸ੍ਵੇਦਜਾ ਅਂਡਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਉਦ੍ਭਿਜ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਜਰਾਯੁਜਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਧੀਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਦੇਵ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡਿਆਂ, ਅੰਕੁਰਾਂ ਤੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—
ਤੇषਾਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਕਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਕਃ । ਮਾਘਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ षਟ੍ਤਿਲਾ ਕਥਿਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਹਾਰ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਛੱਟਿਲਾ ਵਰਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਚ ਕਾ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵ ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਕਿਂ ਨਾਮ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਦੇਵ! ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਮਾਘਸ੍ਯ ਯਾ ਭਵੇਤ੍ । ਜਯਾ ਨਾਮੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਪਰਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ فرمایا: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਜੋ ਵਰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਜਯਾ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾ ਪਾਪਹਂਤ੍ਰੀ ਚ ਕਾਮਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਨृਣਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪਹਂਤ੍ਰੀ ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨੈਵ ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤੇ ਚੀਰ੍ਣੇ ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਾ ਕਾਚਿਤ੍ਪਾਪਘ੍ਨੀ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਿਨੀ
ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਤ ਯੋਨੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰਣਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਥਾ ਪੌਰਾਣਿਕੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵਰਤ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ! ਹੁਣ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ।
ਪਂਕਜੇ ਚ ਪੁਰਾਣੇऽਸ੍ਯਾ ਮਹਿਮਾ ਕਥਿਤੋ ਮਯਾ । ਏਕਦਾ ਨਾਕਲੋਕੇ ਵੈ ਇਂਦ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਪਦਮ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਖੇਨੈਵ ਨਿਵਸਂਤਿ ਮਨੋਰਮੇ । ਪੀਯੂषਪਾਨਨਿਰਤਾ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੋਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹਨ।
ਨਂਦਨਂ ਤੁ ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰਿਜਾਤੋਪਸੇਵਿਤਮ੍ । ਰਮਯਂਤਿ ਰਮਂਤੇऽਤ੍ਰ ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਥੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਰਮਮਾਣੋऽਸੌ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਨृਪ । ਨਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਹਰ੍षਾਤ੍ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਕੋਟਿਨਾਯਕਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਿ ਗਂਧਰ੍ਵਃ ਪੁष੍ਪਦਂਤਕਃ । ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸੁਤਾ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਗੰਧਰਵ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤਕ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਵੀ ਹਨ।
ਮਾਲਿਨੀਤਿ ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਯੋषਿਤਾ । ਮਾਲਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪੁष੍ਪਦਂਤੀ ਚ ਨਾਮਤਃ
ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਂ ਮਾਲਿਨੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਾਲਿਨੀ ਤੋਂ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਪੁष੍ਪਦਂਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸੌ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਪੁष੍ਪਦਂਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰੂਪੇਣ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨਤਿਮੋਹਿਤਃ
ਪੁਸ਼ਪਦੰਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਹੈ। ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਪੁਸ਼ਪਦੰਤੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਯਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਲਾਵਣ੍ਯਂ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਉਸ ਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮੋਹਕ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਬਾਹੂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮੇਨ ਕਂਠਪਾਸ਼ੌ ਕृਤਾਵਿਵ । ਕਰ੍ਣਾਯਤੇ ਤੁ ਨਯਨੇ ਰਕ੍ਤਾਂਤੇ ਘੂਰ੍ਣਿਤੇ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਉਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਗਲ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਹੋਣ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਰ੍ਣੌ ਤੁ ਸ਼ੋਭਨੌ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਕਂਬੁਗ੍ਰੀਵਾਯੁਤਾ ਸੈਵ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਕਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪੀਨੋਨ੍ਨਤੌ ਕੁਚੌ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੌ ਹੇਮਕਲਸ਼ਾਵਿਵ । ਮਧ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮਂ ਚ ਚਾਰ੍ਵਂਗ੍ਯਾ ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੀ ਪੱਟਲੀ ਕਮਰ ਐਨੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਕਿ ਮੋਢੀ ਨਾਲ ਫੜੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤਂਬੌ ਵਿਸ੍ਤृਤੌ ਚਾਸ੍ਯਾ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਜਘਨਸ੍ਥਲੀ । ਚਰਣੌ ਸ਼ੋਭਮਾਨੌ ਚ ਰਕ੍ਤੋਤ੍ਪਲਸਮਦ੍ਯੁਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਨੀਤੰਬ ਚੌੜੇ ਹਨ, ਪਿੱਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਈਦृਸ਼੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਵਤ੍ਯਾ ਸ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨਤਿਮੋਹਿਤਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਿਤੋषਾਯ ਨृਤ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਤੌ ਸਮਾਗਤੌ
ਐਸੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਨੱਚਣ ਆਏ।
ਗਾਯਮਾਨੌ ਤੁ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤੌ । ਮਦਨਾਭਿਪਰੀਤਾਂਗੌ ਪੁष੍ਪਦਂਤੀ ਚ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਦੋਵੇਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪੁਸ਼ਪਦੰਤੀ ਤੇ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਨੁਰਾਗੇਣ ਵ੍ਯਾਮੋਹਵਸ਼ਮਾਗਤੌ । ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਗਾਨਂ ਗਾਯੇਤਾਂ ਚਿਤ੍ਤਭ੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ। ਮਨ ਉਲਝਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਫ਼ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਗਾ ਸਕੇ।
ਬਦ੍ਧਦृष੍ਟੀ ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਕਾਮਬਾਣਵਸ਼ਂ ਗਤੌ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਲੇਖਰ੍षਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗਤਂ ਮਾਨਸਂ ਤਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਚਾਹਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਏ। ਲੇਖਰਸ਼ਭ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਕ ਹੋਏ ਵੇਖ ਲਏ।
ਤਾਲਕ੍ਰਿਯਾਮਾਨਲੋਪਾਤ੍ਤਥਾ ਗੀਤਵਿਸਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਘਵਾ ਹ੍ਯਵਮਾਨਂ ਤਥਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਤਾਲ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਗੀਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਬੇਅਦਬੀ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ।
ਕੁਪਿਤਸ਼੍ਚ ਤਯੋਰਰ੍ਥੇ ਸ਼ਾਪਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਨਿਦਂ ਜਗੌ । ਧਿਗ੍ਧਿਗ੍ਵਾਂ ਪਤਿਤੌ ਮੂਢਾਵਾਜ੍ਞਾਭਂਗ ਕृਤੌ ਮਮ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ: 'ਹਾਏ ਹਾਏ! ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਯੁਵਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚੌ ਭਵਤਾਂ ਦਂਪਤੀਭਾਵਧਾਰਿਣੌ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਭੁਂਜਾਨੌ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍
'ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਿਸਾਚ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗੋਗੇ।'
ਏਵਂ ਮਘਵਤਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾਵੁਭੌ ਦੁਃਖਿਤਮਾਨਸੌ । ਹਿਮਵਂਤਂ ਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਵਿਂਦ੍ਰਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਮੋਹਿਤੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ-ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਉਭੌ ਪਿਸ਼ਾਚਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਦਾਰੁਣਂ ਦੁਃਖਮੇਵ ਚ । ਸਂਤਪ੍ਤਮਾਨਸੌ ਤਤ੍ਰ ਹਿਮਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਿਸ਼ਾਚ ਬਣ ਗਏ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਠੰਢ ਵਿਚ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਗਂਧਰ੍ਵਤ੍ਵਮਪ੍ਸਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨੀਤੋ ਵਿਮੌਹਿਤੌ । ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੌ ਨਿਦਾਘੇਨ ਦੇਹਪਾਤਕਜੇਨ ਚ
ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਸੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਅਪਸਰਾ, ਪਰ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਵੀ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਹੋਈ।
ਨ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਲਭੇਤੇ ਕਰ੍ਮਪੀਡਿਤੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਾਦਮਾਨੌ ਚੇਰਤੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਾ ਆਰਾਮ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਸ਼ਾਂਤੀ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਝਗੜਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।