षਟ੍ਤਿਲੈਕਾਦਸ਼ੀਭੂਤਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਸ੍ਤਿ ਵੈ । ਸੋਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਮਮ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਯਾਦਵ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੇਕਾ ਚ ਨਾਰਦ । ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਵਪੂਜਾਰਤਾ ਸਦਾ
ਛੱਤਿਲਾ ਇੱਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸਮੇਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਹੇ ਯਾਦਵ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਜੋ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਤੇ ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।'
ਮਾਸੋਪਵਾਸਨਿਰਤਾ ਮਮ ਭਕ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਕृष੍ਣੋਪਵਾਸਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮਮ ਪੂਜਾਪਰਾਯਣਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਭਗਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਿਤਂ ਚੈਵ ਉਪਵਾਸੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਕੁਮਾਰੀਣਾਂ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਕਲੇਸ਼ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਗृਹਾਦਿਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤੀ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਮਹਾਸਤੀ । ਅਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਰਤਾ ਸਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਤੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸਤਰੀ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਹ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨ ਚ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਭਿਖ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਯਾ ਵੈ ਚਿਂਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਹਿ ਵ੍ਰਤੈਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤਪ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਰ੍ਚਿਤੋ ਵੈष੍ਣਵੋ ਲੋਕਃ ਕਾਯਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਵੈ ਤਯਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਹਿ ਯੇਨ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉਹ ਅੰਨ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਕਾਪਾਲਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯਾਚਿਤਾ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ; ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭਿਖ ਦੀ ਪਾਤੀ ਲੈ ਕੇ ਮੰਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਵਦ ਮੇऽਗ੍ਰਤਃ । ਪੁਨਰੇਵ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਹਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਸੁਂਦਰਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ।' ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਭਿਖ ਦੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।'
ਤਯਾ ਕੋਪੇਨ ਮਹਤਾ ਮृਤ੍ਪਿਂਡਸ੍ਤਾਮ੍ਰਭਾਜਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਯਾਵਦਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਟੋਲਾ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਸੀ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਾਪਸੀ ਸੁਮਹਾਵ੍ਰਤਾ । ਸਦੇਹਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਯਾਤਾ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੀ ਤਪਸਵੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮृਤ੍ਪਿਂਡਿਕਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਸਂਜਾਤਂ ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਧਾਨ੍ਯਰਾਸ਼ਿ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਟੋਲਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਮਿਲਿਆ; ਪਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਘਰ ਅਨਾਜ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਗृਹਂ ਯਾਵਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਤਾਵਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਾ ਮਮਾਂਤੇ ਚਾਗਤਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਮਯਾ ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਉਪਵਾਸੈਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ: 'ਮੈਂ ਤਪ, ਕਠਿਨ ਤਪ ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਪੂਜਯਾਰਾਧਿਤੋ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਲਕਃ । ਨ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਗृਹੇ ਮਮ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ।'
ਤਤਸ਼੍ਚੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਸ੍ਯੈ ਗृਹਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਵ੍ਰਤੇ । ਆਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਸੁਤਰਾਂ ਕੌਤੂਹਲ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੀ; ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣਗੇ।'
ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਹਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਾਭਿਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਦ੍ਵਾਰਂ ਨੋਦ੍ਘਾਟਯ ਵਿਨਾ षਟ੍ਤਿਲਾਪੁਣ੍ਯਵਾਚਨਾਤ੍
'ਦੇਵੀਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ; ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹੀਂ ਜਦ ਤਕ ਛੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਸੁਣਾਵੇਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਸਾ ਤੁ ਗਤਾ ਵੈ ਮਾਨੁषੀ ਤਦਾ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਡਵ
ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ; ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਵਾਡਵਾ।
ਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਹਿ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਦ੍ਵਾਰਮੁਦ੍ਘਾਟਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹਾਂ; ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕੀਏ।'
ਮਾਨੁष੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਮਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । षਟ੍ਤਿਲਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਰੋਦ੍ਘਾਟਨਕਾਰਣਾਤ੍
ਮਨੁੱਖੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲੋ ਖਾਸ ਕਰਕੇ; ਛੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਏਕਾਪਿਨਾਵਦਤ੍ਤਤ੍ਰ षਟ੍ਤਿਲੈਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਯਾ ਕਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾ ਮਾਨੁषੀ ਮਯਾ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ فرمایا: ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਛੱਟਿਲਾ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਬਾਕੀਆਂ ਸਭ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਘਾਟ੍ਯ ਦृष੍ਟਾ ਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषੀ । ਨ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਗਂਧਰ੍ਵੀ ਨਾਸੁਰੀ ਨ ਚ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਫਿਰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਈ। ਨਾ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵਣ, ਨਾ ਅਸੁਰਣ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੱਪਣੀ।
ਦृष੍ਟਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਯਾਦृਸ਼ੀਯਂ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭ । ਦੇਵੀਨਾਮੁਪਦੇਸ਼ੇਨ षਟ੍ਤਿਲਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਛੱਟਿਲਾ ਦਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਮਾਨੁष੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਯਾ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਰੂਪਕਾਂਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਵਾਪ ਸਾ
ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਿਕਰ ਆਈ।
ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਰੌਪ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਭਵਨਂ ਸਰ੍ਵਸਂਪਨ੍ਨਂ षਟ੍ਤਿਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਛੱਟਿਲਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਕੱਪੜੇ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਘਰ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਰੂਪਕਾਂਤਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਔਰਤ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਬਦਲ ਗਈ।
ਅਤਿਤृष੍ਣਾ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਆਤ੍ਮਵਿਤ੍ਤਾਨੁਸਾਰੇਣ ਤਿਲਾਨ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯੇਤ੍
ਬਹੁਤ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਚਲਾਕੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਲ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਲਭਤੇ ਚੈਵਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਨਰੋ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ । ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਕष੍ਟਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਮੇਵ ਚ 6.42.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਘਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਨਾ ਹੀ ਮਾੜਾ ਨਸੀਬ।
ਸਂਭਵੇਦ੍ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ षਟ੍ਤਿਲਾਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਭੂਪ ਤਿਲਦਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਛੱਟਿਲਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਤੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਨਾਯਾਸੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਦਾਨਂ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਨਾਨਰ੍ਥਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਯਾਸਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਇਸ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਔਖਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।