ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਤਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਨ੍ਨਰਃ । ਇਹ ਲੋਕੇ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰਲੋਕੇ ਸ਼ੁਭਾ ਗਤਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਮਾਰਗ।
ਯੇषਾਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਗृਹੇ ਭਵੇਤ੍ । ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਂਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੇਹੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਗृਹੇ ਯੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਨ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨृਪ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤ੍ਰ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪਦੋ ਵਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ । ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋऽਸੌ ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਨृਪਃ
ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ — ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ। ਇੰਝ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਚਿਂਤਯਦ੍ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਚਿਂਤਯਤ੍ਤਤਃ । ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕੇਤੁਮਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਸਵੇਰੇ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ। ਕੇਤੁਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਤ੍ਮਘਾਤੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਨृਪਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਮਦੇਹਂ ਪਤਿਤਮਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਆਪਣੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰ-ਹੀਣਤਾ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਆਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਰਣਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਗਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਗਂਭੀਰੇ ਵਿਪਿਨੇ ਰਾਜਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿषੇਵਿਤੇ
ਸਾਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੰਭੀਰ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਚਚਾਰ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਨਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍ । ਵਟਾਨਸ਼੍ਵਤ੍ਥਬਿਲ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਖਰ੍ਜੂਰਾਨ੍ਪਨਸਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ—ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਬੈਲ, ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਫਣਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ.
ਬਕੁਲਾਨ੍ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਂਦੁਕਾਂਸ੍ਤਿਲਕਾਨਪਿ । ਸ਼ਾਲਾਂਸ੍ਤਾਲਾਂਸ੍ਤਮਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰਲਾਨ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਕੁਲ, ਸਤਪਰਨ, ਟਿੰਡ, ਤਿਲਕ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਚੀੜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ.
ਇਂਗੁਦੀ ਕਕੁਭਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਨਗਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਲ੍ਲਕਾਨ੍ਕਰਮਰ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਟਲਾਨ੍ਬਦਰਾਨਪਿ
ਇੰਗੁਦੀ, ਕਕੁਭ, ਸਲੇਸ਼ਮਤਕ, ਸ਼ੱਲਕੀ, ਕਰਮਰਦ, ਪਾਟਲ ਅਤੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ.
ਅਸ਼ੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਪਲਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਗਾਲਾਞ੍ਸ਼ਸ਼ਕਾਨਪਿ । ਵਨਮਾਰ੍ਜਾਰਮਹਿषਾਨ੍ਸ਼ਲ੍ਲਕਾਂਸ਼੍ਚਮਰਾਨਪਿ
ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਗਿੱਧ, ਖਰਗੋਸ਼, ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਮਹਿਸ, ਸ਼ੱਲਕੀ ਅਤੇ ਚਮਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੇ.
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੁਜਗਾਨ੍ਰਾਜਾ ਵਲ੍ਮੀਕਾਦਰ੍ਦ੍ਧਨਿਃਸृਤਾਨ੍ । ਤਥਾ ਵਨਗਜਾਨ੍ ਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਕਲਭੈਃ ਸਹ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਪ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜੋ ਬਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਧੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ.
ਯੂਥਪਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਂਤਾਨ੍ਕਰਿਣੀਯੂਥਮਧ੍ਯਗਾਨ੍ । ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ ਗਜਾਨ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵੇਖੇ; ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ.
ਤੇषਾਂ ਸ ਵਿਚਰਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੋਭਾਮਵਾਪ ਹ । ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਿਪਿਨਂ ਨृਪਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਗਈ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ.
ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ਼ਿਵਾਰੁਤਾਨ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨੁਲੂਕਵਿਰੁਤਂ ਤਥਾ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਨृਕ੍ਸ਼ਮृਗਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਨਮਧ੍ਯਤਃ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਗਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਲੂਕ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਭਾਂਵੇਂ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ.
ਏਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਹਨਂ ਨृਪੋ ਮਧ੍ਯਗਤੇ ਰਵੌ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤੋ ਰਾਜਾ ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਘਣਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ; ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ.
ਨृਪਤਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਗਲਕਂਧਰਃ । ਮਯਾ ਤੁ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਯਦੀਦृਸ਼ਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਲ ਤੇ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ?'
ਮਯਾ ਵੈ ਤੋषਿਤਾ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞੈਃ ਪੂਜਾਭਿਰੇਵ ਚ । ਤਥੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਾਨੈਸ੍ਤੋषਿਤਾ ਮਿष੍ਟਭੋਜਨੈਃ
'ਮੈਂ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ.'
ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਾਲਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਂ ਦਾਰੁਣਂ ਮਹਤ੍
'ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ; ਫਿਰ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?'
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮੈਵਾਗ੍ਰਤੋ ਵਨਮ੍ । ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਸਰੋ ਦृष੍ਟਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਝੀਲ ਵੇਖੀ.
ਮੀਨਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਨਂ ਚ ਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਚਾਪਰਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਕਾਰਂਡੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਹਂਸੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕਾੜਾਂ, ਚਕਰਵਾਕ ਅਤੇ ਰਾਜਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ.
ਮਕਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਜਲਚਰੈਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸਮੀਪੇ ਸਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਝੀਲ ਮਗਰਮੱਛ, ਕਈ ਮੱਛੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਸਨ.
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ਸ਼ਕੁਨੈਃ ਸ਼ੁਭਸ਼ਂਸਿਭਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪ੍ਰਾਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨੇਤ੍ਰਮਥ ਸਵ੍ਯੇਤਰਃ ਕਰਃ
ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਪੰਛੀਆਂ ਵੇਖੇ; ਉਸ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਫੜਕਣ ਲੱਗੀ, ਫਿਰ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਵੀ.
ਪ੍ਰਾਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨृਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਥਯਞ੍ਸ਼ੋਭਨਂ ਫਲਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤੀਰੇ ਮੁਨੀਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਵਾਣਨ੍ਨੈਗਮਂ ਜਪਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੜਕਣ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦੱਸ ਰਹੀ ਸੀ; ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦ-ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ.
ਹਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਨृਪਨਂਦਨਃ । ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਹਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਨੀਨਾਮਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ.
ਪृਥਕ੍ਪृਥਗ੍ਵਵਂਦੇऽਸੌ ਮੁਨੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍ । ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਂਡਵਚ੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇਕ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਮੁਨਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਨृਪਤੇ ਵਯਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਕੇ ਭਵਂਤੋऽਤ੍ਰ ਕਥ੍ਯਂਤਾਂ ਕਾ ਚਾਖ੍ਯਾ ਭਵਤਾਮਪਿ । ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸਂਗਤਾ ਯੂਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤ ਮੇऽਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੂੰ ਤੇ ਰਾਜੀ ਹਾਂ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ?'
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ- ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾ ਵਯਂ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਗਤਾਃ । ਮਾਘੋ ਨਿਕਟਮਾਯਾਤ ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਂਚਮੇऽਹਨਿ
ਮਹਾਤਮਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਮਾਘ ਮਹੀਨਾ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ।'
ਅਦ੍ਯ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰਦਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਦਾਤ੍ਯਸੌ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਤ੍ਰਦਾ ਕਾਰਿਣਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਅੱਜ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਤਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਪੁਤਰਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।