ਵਿਦ੍ਯਾਵਂਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਂਤਂ ਕਰੋਤਿ ਚ ਨਰਂ ਹਰਿਃ । ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਹਰੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭਦ੍ਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਾ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਰਾਜਾ ਸੁਕੇਤੁਮਾਨ੍ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾਰਾਜ੍ਞੀ ਚਂਪਕਾ ਨਾਮ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਭਦਰਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਕੇਤੁਮਾਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਪਕਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਹੀਨੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਚ ਕਾਲੇ ਨੀਤੋ ਮਨੋਰਥੈਃ । ਨੈਵਾਤ੍ਮਜਂ ਨृਪੋ ਲੇਭੇ ਵਂਸ਼ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਤੇਨੈਵ ਰਾਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚਿਂਤਿਤਂ ਬਹੁਕਾਲਤਃ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸੁਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ?'
ਨ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਨ ਪੁਰੇ ਸੌਖ੍ਯਂ ਲੇਭੇ ਰਾਜਾ ਸੁਕੇਤੁਮਾਨ੍ । ਸਾਧ੍ਵ੍ਯ ਸ੍ਵਕਾਂਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਸੁਕੇਤੁਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਵੁਭੌ ਦਂਪਤੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚਿਂਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣੌ । ਪਿਤਰੋऽਸ੍ਯ ਜਲਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕਵੋष੍ਣਮੁਪਭੁਂਜਤੇ
ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੋऽਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਸ੍ਮਰਂਤੋऽਸ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ਪਿਤਰੋऽਭਵਨ੍
ਉਹਦੇ ਮਾਪੇ ਸੋਚਦੇ, 'ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਰਾਜੀ ਕਰੇਗਾ?' ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਨ ਬਾਂਧਵਾ ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ । ਰੋਚਯਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਪਸ੍ਯ ਨ ਗਜਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪਦਾਤਯਃ
ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਮੰਤਰੀ, ਨਾ ਸਾਥੀ, ਨਾ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੇ।
ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਭੂਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਨਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਜਨਮ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ।
ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਹृਦਯਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਸਦਾ । ਪਿਤृਦੇਵਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਨਾਨृਣਤ੍ਵਂ ਸੁਤਂ ਵਿਨਾ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਘਰ ਸੁੰਨ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕਰਜ਼ੀ ਮੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸੁਤਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਨ੍ਨਰਃ । ਇਹ ਲੋਕੇ ਯਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰਲੋਕੇ ਸ਼ੁਭਾ ਗਤਿਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਮਾਰਗ।
ਯੇषਾਂ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਤॄਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਗृਹੇ ਭਵੇਤ੍ । ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਂਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਗੇਹੇ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਗृਹੇ ਯੇषਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਿਨਾ ਨ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨृਪ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤ੍ਰ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਪਦੋ ਵਾਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ । ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋऽਸੌ ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਨृਪਃ
ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ — ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ। ਇੰਝ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषੇ ਚਿਂਤਯਦ੍ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼ੀਥੇ ਚਿਂਤਯਤ੍ਤਤਃ । ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕੇਤੁਮਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਸਵੇਰੇ ਵੀ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ। ਕੇਤੁਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਤ੍ਮਘਾਤੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਚ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਨृਪਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਮਦੇਹਂ ਪਤਿਤਮਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਆਪਣੀ ਹਾਨੀ ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤਰ-ਹੀਣਤਾ ਵੀ ਵੇਖੀ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯਾਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਆਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਰਣਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਰੂਢਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪੁਰੋਹਿਤਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਗਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਗਂਭੀਰੇ ਵਿਪਿਨੇ ਰਾਜਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿषੇਵਿਤੇ
ਸਾਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੰਭੀਰ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਚਚਾਰ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਵਨਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍ । ਵਟਾਨਸ਼੍ਵਤ੍ਥਬਿਲ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਖਰ੍ਜੂਰਾਨ੍ਪਨਸਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ—ਵਟ, ਪੀਪਲ, ਬੈਲ, ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਫਣਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤ.
ਬਕੁਲਾਨ੍ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਂਦੁਕਾਂਸ੍ਤਿਲਕਾਨਪਿ । ਸ਼ਾਲਾਂਸ੍ਤਾਲਾਂਸ੍ਤਮਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰਲਾਨ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਕੁਲ, ਸਤਪਰਨ, ਟਿੰਡ, ਤਿਲਕ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਚੀੜ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ.
ਇਂਗੁਦੀ ਕਕੁਭਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਤਕਨਗਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਸ਼ਲ੍ਲਕਾਨ੍ਕਰਮਰ੍ਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਟਲਾਨ੍ਬਦਰਾਨਪਿ
ਇੰਗੁਦੀ, ਕਕੁਭ, ਸਲੇਸ਼ਮਤਕ, ਸ਼ੱਲਕੀ, ਕਰਮਰਦ, ਪਾਟਲ ਅਤੇ ਬੇਰੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਆਏ.
ਅਸ਼ੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਪਲਾਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ृਗਾਲਾਞ੍ਸ਼ਸ਼ਕਾਨਪਿ । ਵਨਮਾਰ੍ਜਾਰਮਹਿषਾਨ੍ਸ਼ਲ੍ਲਕਾਂਸ਼੍ਚਮਰਾਨਪਿ
ਅਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਗਿੱਧ, ਖਰਗੋਸ਼, ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੀਆਂ, ਮਹਿਸ, ਸ਼ੱਲਕੀ ਅਤੇ ਚਮਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੇ.
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੁਜਗਾਨ੍ਰਾਜਾ ਵਲ੍ਮੀਕਾਦਰ੍ਦ੍ਧਨਿਃਸृਤਾਨ੍ । ਤਥਾ ਵਨਗਜਾਨ੍ ਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਕਲਭੈਃ ਸਹ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਪ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜੋ ਬਿਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਧੇ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ.
ਯੂਥਪਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਂਤਾਨ੍ਕਰਿਣੀਯੂਥਮਧ੍ਯਗਾਨ੍ । ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ ਗਜਾਨ੍ਨृਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵੇਖੇ; ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ.
ਤੇषਾਂ ਸ ਵਿਚਰਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੋਭਾਮਵਾਪ ਹ । ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਿਪਿਨਂ ਨृਪਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਗਈ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਨਜ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ.
ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ਼ਿਵਾਰੁਤਾਨ੍ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਨੁਲੂਕਵਿਰੁਤਂ ਤਥਾ । ਤਾਂਸ੍ਤਾਨृਕ੍ਸ਼ਮृਗਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਨਮਧ੍ਯਤਃ
ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਗਿੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਲੂਕ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਭਾਂਵੇਂ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ.
ਏਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਹਨਂ ਨृਪੋ ਮਧ੍ਯਗਤੇ ਰਵੌ । ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਡ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤੋ ਰਾਜਾ ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਧਾਵਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਘਣਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ; ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ.
ਨृਪਤਿਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਸਂਸ਼ੁष੍ਕਗਲਕਂਧਰਃ । ਮਯਾ ਤੁ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਯਦੀਦृਸ਼ਮ੍
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਲ ਤੇ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ?'
ਮਯਾ ਵੈ ਤੋषਿਤਾ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞੈਃ ਪੂਜਾਭਿਰੇਵ ਚ । ਤਥੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦਾਨੈਸ੍ਤੋषਿਤਾ ਮਿष੍ਟਭੋਜਨੈਃ
'ਮੈਂ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ.'
ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਾਲਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੀਦृਸ਼ਂ ਦਾਰੁਣਂ ਮਹਤ੍
'ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ; ਫਿਰ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?'