ਜੀਵਘਾਤਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਦ੍ਯੂਤਕਲਾਨਿਧਿਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਗਰਂ ਤੇਨ ਮੁषਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਨ-ਕੱਟਣ, ਚੋਰੀ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤੇਯਾਭਿਗਾਮੀ ਨਗਰੇ ਗृਹੀਤਃ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਸੁਤੋऽਹਂ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਾਹਿष੍ਮਤਸ੍ਯ ਚ
ਚੋਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।'
ਸ ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾ ਚਾਗਤੋ ਵਿਪਿਨਂ ਪੁਨਃ । ਆਮਿषਾਭਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਰੋਰ੍ਵੈ ਫਲਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਾਪੀ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਜੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਃ
ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪਿੱਪਲ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪਿਨੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਹਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਂਸ਼੍ਚੈਵ ਲੁਂਪਕਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਦਿਵਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਲੁੰਪਕਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸਂਚਯਾਤ੍ । ਪੌषਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਦਿਵਸੇ ਤਥਾ
ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਮੀ ਨੂੰ...
ਫਲਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ੀਤੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਲੁਂਪਕੋ ਨਾਮ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨੋ ਗਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਲੁੰਪਕਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਸ਼ੀਤੇਨ ਹਰਿਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੀਪਤਃ । ਨ ਨਿਦ੍ਰਾ ਨ ਸੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਗਤਪ੍ਰਾਣ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤੇਜ਼ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਨੀਂਦ ਆਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਛਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰਾਸ੍ਯਮੇਵਂ ਨੀਤਾ ਨਿਸ਼ਾਖਿਲਾ । ਭਾਨੂਦਯੇऽਪਿ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਨ ਲੇਭੇ ਚੇਤਨਾਂ ਤਦਾ
ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਲੰਘੀ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਆਇਆ।
ਲੁਂਪਕੋ ਗਤਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਸਫਲਾਯਾ ਦਿਨੇ ਤਥਾ । ਰਵੌ ਮਧ੍ਯਂਗਤੇ ਚੈਵ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਲੇਭੇ ਸ ਲੁਂਪਕਃ
ਲੁੰਪਕਾ, ਜਿਸਦੀ ਸੰਜੀਣ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਫਲਦਾਇਕ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਵ੍ਯਥਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾਸਨਾਤ੍ । ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਃ ਖਂਜਨ੍ਨਿਵ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠਿਆ। ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਦਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਲੜਖੜਾਂਦਾ ਤੇ ਲੰਗੜਾਂਦਾ।
ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਃ ਪੀਡਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜੀਵਘਾਤੇ ਤੁ ਲੁਂਪਕਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਪੀ ਲੁੰਪਕਾ ਕੋਲ ਹੁਣ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਫਲਾਨਿ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਜਹਾਰ ਸ ਲੁਂਪਕਃ । ਯਾਵਤ੍ਸਮਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵਦਸ੍ਤਂ ਗਤੋ ਰਵਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਚੋਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਾਤੇਤਿ ਸ ਵਿਲਾਪਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਫਲਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਭੂਰੀਣਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਿਤਾ ਜੀ?' ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਫਲੈਰੇਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਸ੍ਤੁष੍ਯਤਾਂ ਹਰਿਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲੁਂਪਕਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਲੇਭੇ ਨ ਵੈ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਰਾਜੀ ਹੋਣ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਤ ਭਰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਮੇਨੇ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਫਲੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਨਂ ਮੇਨੇ ਸਫਲਾਯਾਸ੍ਤਥਾਨਘ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਮੰਨਿਆ, ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਤਮੇਵੈਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਵੈ ਸ ਲੁਂਪਕਃ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਉਹ ਚੋਰ ਅਚਾਨਕ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਦਿਵਿ ਤਤ੍ਕਾਲਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਲੱਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸਫਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਸਿ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋऽਭਵਤ੍
'ਤੂੰ ਸਫਲਾ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਤੇ ਪੁੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।' ਇਹ ਬੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਤਿਰਾਸੀਤ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਨृਪ । ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੋ ਲੇਭੇ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਈ; ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਸ਼ਪਂਚ ਚ । ਮਨੋਦਾਸ੍ਤਸ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਦਾਰਾਃ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ।
ਆਸ਼ੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇ ਚੈਵ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਚ । ਗਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਫਲਾਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਚਾ ਸਫਲਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਾਨਵਾ ਲੋਕੇ ਸਫਲਾਯਾਂ ਚ ਯੇ ਰਤਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਸਫਲਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਠਨਾਚ੍ਛ੍ਰਵਣਾਚ੍ਚੈਵ ਕਰਣਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਰਾਜਸੂਯਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਕਰਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਕਥਿਤਾ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਸਫਲੈਕਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਾ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਾ ਭਵੇਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਫਲਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?'
ਕਿਨ੍ਨਾਮ ਕੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕੋ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਤੇ । ਕਸ੍ਮੈ ਤੁष੍ਟੋ ਹृषੀਕੇਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
'ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੀ ਹੋਵੋ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ-। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਪੌषਸ੍ਯ ਯਾ ਭਵੇਤ੍ । ਕਥਯਾਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।'
ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਰਾਜਨ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੈषਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਦਾ ਨਾਮ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਪਰਾ
ਇਹ ਵਰਤ ਪਿਛਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁੱਤਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣੋऽਧਿਦੇਵੋऽਸ੍ਯਾ ਕਾਮਦਃ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਯਕਃ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਾ ਕਾਚਿਤ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਚਰਾਚਰੇ
ਨਾਰਾਇਣ ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।